Dag 26: Los Angeles - Dusseldorf

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Deze nacht zijn we enkele keren wakker geworden. Sinds de alarmtoestanden zetten we de iphone op 'niet storen', maar nu Charlotte alleen thuis is, niet meer. Je weet immers nooit dat er iets gebeurt. Dat was dus het geval. Eerst weer telefoon van een onbekend nummer. Dan enkele smsen en 'ping'en op messenger. Charlotte was in paniek: haar gsm was van tafel op de vloer gevallen en werkte niet meer. Ze was zelf al naar de winkel gereden, daar hadden ze gezegd dat een nieuwe kopen goedkoper zou zijn dan laten herstellen. Zal wel ja🤔. Hij is wel nog in garantie. Ze wilde proberen al haar foto's van de reis en andere zaken op haar laptop te zetten, maar als ze geen toelating kan geven aan haar gsm lukt dat niet. Tja, van hieruit kunnen we weinig doen natuurlijk, maar we kunnen haar dus ook niet smsen dat we in Dusseldorf zijn enzo. We zijn nog niet thuis of de 'gewone' problemen beginnen alweer. Eerst genoten we voor een laatste keer van een uitgebreid ontbijt. Vanaf morgen is het gedaan met omeletten met spinazie 😟 We moesten daarna niet veel meer inpakken, behalve toiletgerief, zodat we eigenlijk voor tijd klaar waren! Dat gebeurt ook niet veel! We hebben dan nog wat genoten van onze sofa en het zicht uit dit geweldig hotel. Voor mij het beste ooit in Amerika. Om 10u hebben we de auto ingeladen, uitgecheckt en naar de luchthaven gereden. Er was overal vlot verkeer, dus tegen 11.30u waren we bij Hertz om de auto in te leveren. Daar hebben we de situatie van de platte band uitgelegd. De manager van Las Vegas had een korte mail erover gestuurd naar LAX en op onze vraag ons in cc gezet. Ik had een screenshot genomen van de mail, dus ze zagen dat het echt zo was. Daarop moesten we even mee naar een kantoortje en kregen de 90$ die we nog verschuldigd waren aan fuel en taxen kwijt gescholden en ook nog een bon van 75$ die wereldwijd een jaar geldig is. Zo, dat viel mee en ging vlotjes! De busrit met de Hertzbus duurde wel 20 minuten door het hele drukke verkeer, maar aan de balie van Lufthansa was het onmiddellijk aan ons. We mochten zelfs een trolley gratis inchecken als ruimbagage. Ok, dat was ook gemakkelijk! Het strafste was de controle van de handbagage: niks moesten we eruit halen! Geen ipads, geen laptop, geen zonnebrillen afdoen, geen schoenen noch riem uitdoen, zelfs de vloeistof moest niet uit de trolleys genomen worden...op 1 minuut waren we alle vier door de controle. Hoe kan dat nu in zo'n land? Anders duurt dat altijd een eeuwigheid eer we erdoor zijn en alles weer op orde gestoken hebben. Victor grapte dat dat hier zeker zo was omdat we toch het land uitgaan en dus zoveel bommen kunnen meenemen als we willen: het is dan toch niet voor in hun land. Beetje vreemd toch voor zo'n wereldmacht, maar zoveel gemakkelijker voor ons🤗 We kochten nog een mooie sleutelhanger en Oreokoekjes voor Marie-Laure en een klein souvenirtje voor Charlotte als 'troost'. De gate was heel groot en er was ruimte voor iedereen om te zitten. Het vliegtuig was een Boeing A380 met 2 volledige verdiepingen. Toch had ik het me enormer voorgesteld. Misschien kwam dat ook wel omdat er geen ander vliegtuig naast stond. We hadden opladers aan de stoelen en gratis wifi( leve USA!)😍 en konden dus nog wat chatten met Charlotte. Het boarden was wel grappig. Er ontstonden midden in de hoofdgang van alles gates 5 rijen. Er stond een man met een bordje met de rijnummers op en je moest gaan staan in de juiste rij. Wij bleven zitten en dat was de beste keuze want uiteindelijk stonden die mensen drie kwartier stil. We zaten ongeveer in het midden van het vliegtuig. Eerst kregen we een drankje met een zakje crackers die de vorm hadden van wolkjes en vliegtuigjes, best grappig. Voor eten was er enkel vegetarische pasta over wegens verkeerde levering, maar dat gingen we alle vier toch genomen hebben. Het smaakte prima! Ze kwamen dikwijls rond met wijn en water en een baileys als digestief. Ik besloot het ook maar te nemen om wat te kunnen slapen in combinatie met mijn medicijnen. Maar het hielp niet. Om 18u deden ze de lichten uit alsof het nacht was, maar iedereen was nog klaarwakker. We keken wat films en luisterden muziek en ik heb de 2 dagen blog getypt. Het was wel een lange vlucht: 11uur aan een stuk. Slapen ging moeilijk, dus dan nog maar wat live naar CNN gekeken: kwestie van het Amerikagevoel en de verkiezingen daar nog even aan te houden. Een uur voor de landing kwamen ze nog een ontbijt brengen: warm ei met gebakken aardappelen, spinazie en een broodje. Het was voor ons gevoel midden in de nacht, maar toch hadden we honger. Marie-Laure niet, maar die had de ganse zak Oreokoekjes opgesmuld😝 Ik had ook al wat nootjes en rozijnen gegeten en Luc en Victor een croissant. Aangekomen in Frankfurt waren het werkelijk kilometers stappen naar de gate! Wat een groot vliegveld is dit! We moesten maar een half uurtje wachten bij de gate en konden al boarden. Net tijd genoeg om via de gratis wifi een snap te sturen naar Charlotte dat we met de eerste vlucht goed geland waren. We moesten gelukkig niet door de liquidcontrole, anders was het toch krap geweest. De vlucht van 50 minuten naar Dusseldorf was via een klein vliegtuig waar we met de bus naartoe gebracht werden. We reden de boeing weer voorbij waar we net ingezeten hadden, dus al die kilometers hadden we volledig gestapt. Ach ja, wat beweging na 11 uur zitten kon geen kwaad. In Dusseldorf kwamen we met een beetje vertraging toe. Er was een probleem met de bagagebanden in Frankfurt en daarom hadden we langer gewacht tot alle bagage erin zat. Dat haalden we in tijdens de vlucht: na 30 minuten stonden we al in Düsseldorf! Onze kortste vlucht ooit. De bagage kwam ook nog redelijk snel. Toen moesten we enkel nog de shuttle nemen naar de parking en we konden verder reizen. In de shuttle kwamen we al direct in aanraking met opdringerige mensen die hun beurt niet konden afwachten en nog lelijke commentaar gaven ook. Okee, dit was Amerika niet meer :( Om de valiezen in de auto te krijgen, was nog geen simpele klus. Ze moesten op het dak gelegd worden en wogen wel wat meer dan bij het heengaan. Maar het lukte de jongens nog snel ;) Na de rit naar huis werden we heel hartelijk ontvangen door Charlotte en Lise. Charlotte had zelfs 'welkom' op de garagedeur gehangen, voor eten gezorgd en alle beddengoed gewassen zodat we in een fris bed konden bijslapen. Wat een schat! Een leukere thuiskomst na zo'n reis konden we ons niet bedenken!