 | Hotel: Best Western Plus Frontier Aantal miles gereden: _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 94 °F |
Voor het ontbijt deze morgen moesten we elk een voucher tonen. De eerste keer dat we dit tegenkomen. Als we hem verloren, kostte een nieuwe 25$! De verwachtingen waren dus hoog gespannen, maar de ontgoocheling dan ook des te groter. Er werd 'vers' voor je gekookt door een Indische familie die hun zoontje de tafels lieten afruimen en allerlei andere klusjes doen. Echte kinderarbeid, zo zielig! Maar als je dus bv eerst een spiegelei ging vragen en daarna nog eens een pannenkoek werd je al bekeken van 'had je dan nog niet genoeg met dat ei?' Omdat het een kamer voor 4 was, hadden we ook maar 4 vouchers. Gisteren in de Vons hadden we dus al chocoladekoeken gekocht voor Victor die ze in de kamer dan kon opeten en ondertussen chatten met de vriendin - gelukkig waren de koeken met de warme chocomelk héél erg lekker want ze zat op het vliegtuig, dus chatten ging niet😩 Het eerste wat op het programma stond vandaag was Devils Postpile National Monument. Je moest hiervoor je auto parkeren aan de rand van het park en dan via een shuttlebus het park in. De nationale monumenten zitten inbegrepen in onze annual pass, maar deze shuttle niet! ? Hadden we op voorhand wel opgezocht, maar de info was juist:7$ pp😬 Het was bovendien ijskoud daar, het is dan ook een skioord. Het was 57F. Na klein familieberaad en wat geswitch met gilets zodat iedereen toch warm genoeg had, konden we nog net de bus op. We moesten wel het hele eind staan en luisteren naar de chauffeur die haar eigen mopjes steeds het beste leek te vinden. We stopten bij Devils Postpile en wandelden de korte trail ernaartoe. Je kon ook naar de top en we besloten dat eerst te doen. Het was heel steil, maar het gaf een heel mooi uitzicht met alweer besneeuwde bergtoppen, sparrebomen en een wildwaterbeek in de diepte. De bedekking waar we op stonden bestond uit allemaal veelvlakken, heel speciaal. Het waren de bovenkanten van hele lange lavastaven. Owv krimp zijn die vormen bovenaan ontstaan. Heel speciaal verschijnsel. Wat zie je toch veel verschillende natuurfenomenen in dit land! We hebben even genoten van het uitzicht hier en zijn toen weer afgedaald om naar de zijkant van de piles te kijken. Heel raar om te zien, wel prachtig! En dat er dan toch weer bomen kunnen op groeien. Dat snapt niemand van ons🤔 We zijn dan nog naar de rivier gewandeld ook, maar je kon er niet bij: enkel kijken vanaf een brugje. Maar het zicht was wel weer heel mooi! De andere stops in het park waren een bloemenweide en een waterval. We hadden er van die laatste nu net genoeg gezien in Yosemite en de buschauffeur had gezegd dat je de bloemenweide beter niet kon doen als je geen muggenspray bij had want het zat er echt vol van. Laten we dat nu niet mee hebben, dus namen we de bus terug naar het begin van het park. Deze chauffeur, ook een vrouw, dacht waarschijnlijk dat ze kolonel was in het leger en wij haar soldaten: zo schreeuwen en commanderen. Zo zie je maar weer, iedereen is anders😂 Aan de auto heeft iedereen een stukje brood gegeten, behalve Victor, die zat nog vol met zijn koeken😜. We zetten onze autotocht verder naar Manzanar National Historic Site. Hier werden tijdens de tweede wereldoorlog alle Jappeners naartoe gebracht door de Amerikanen. Een beetje een ghetto zoals de Joden bij ons in kampen verbleven voor hun deportatie. De landschappen werden al snel weidser, ruwer en desolater. Hier hou ik toch echt meer van! Ook de temperatuur steeg van 57 naar 91, dus toen we onderweg in Bishop moesten tanken, heeft iedereen weer zijn zomeroutfit aangetrokken. Tijdens de rit genoten Luc en ik van het landschap en de goede muziek op onze satellietradio: Pet Shop Boys, U2, The Cure en Morrissey (familie Foket, lezen jullie dit?!) De kinderen haalden wat slaap in. In Manzanar hebben we eerst 20 minuten naar een film gekeken die veel verduidelijkte wat er precies gebeurd was. De Jappanners hadden Pearl Harbour aangevallen in 1942. Daarop verklaarde president Roosevelt de oorlog met Japan en besloten ze dat alle Japanners, ook al waren ze ondertussen al officieel Amerikaan, in kampen moesten ondergebracht worden. Ze mochten elk een koffer meenemen. Ze zaten met 10000 mensen in 36 barakken! Immens dus! Ze hadden enkele barakken gereconstrueerd en het was wel aangrijpend om zien. Je kon in een barak die een woonruimte voorstelde, ene met algemene info en foto's en dan nog de mess. Die stond al verder op het terrein en bijna niemand trotseerde de hitte, behalve wij natuurlijk ;) Verder kon je dan met de auto rond het grote terrein rijden en af en toe was er een plaats waar je nog kon zien hoe ze bv een tuintje of vijvertje hadden aangelegd, of waar de vertrekken van de staff waren. Er is ook een gedenkteken geplaatst dat erg mooi versierd was met lintjes, keitjes, muntjes, knuffels ed die mensen hadden achter gelaten. Toen we nog in de film zaten kreeg Victor van zijn vriendin op reis twee oproepen: het alarm was wéér afgegaan en de politie had naar hen gebeld. Oh jee! Luc had geen enkele ontvangst, het was weer wat. In de auto zagen we dan dat alle anderen gemiste oproepen hadden van opa die midden in de nacht alweer aan ons huis stond. Is er een defect? Dat is in al die tijd dat we er wonen nog nooit voor gekomen, dus toch heel vervelend. We zitten ook niet dicht bij huis he... Het hotel hadden we op het laatste nog veranderd, omdat er toch nog een kamer vrij gekomen was, een oversized!? Toen we toekwamen leek het echt een motel met kleine kamertjes. Maar we kregen een grote kamer achteraan het complex met een extra sofa. Marie-Laure wou gaan eten bij de McDo, dus hebben we dat direct gedaan: de meisje een burger, Victor burrito's en wij een gezond slaatje. Met onze twee lavabo's zal het morgen sneller vooruit gaan (hoop ik dan maar). Het wordt normaal gezien een relaxter dagje waarbij onze SUV goed pas komt. In elk geval zal het zweten worden want het is hier nu, om 20.30u nog altijd 36°C😎
Geen opmerkingen:
Een reactie posten