 | Hotel: Holiday Inn Express Pahrump Aantal miles gereden: _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F |
Het ontbijt was hetzelfde als gisteren, alleen was de yoghurt wel geleverd ondertussen. Mijn kommetje noten, cranberries ed smaakte ook prima. Gisteren een beetje de taken voor 's morgens herverdeeld, waardoor we goed voor tijd konden vertrekken! Ik heel blij🤗 Na een tankbeurt vertrokken we echt op pad naar Death Valley. We gingen zeldzame dingen bezoeken, die totaal niet toeristisch zijn, dus het werd rijden op coördinaten. Weeral een goede test voor onze Tommie. Het eerste wat op de planning stond was een foto nemen bij de Joshua Tree die het album van U2 uit 1987 siert. Maar ja, fan van het eerste uur konden we dit niet missen, ook al was hij ondertussen omgevallen. We stopten waar volgens de coördinaten de boom moest liggen. 't Is te zeggen, ongeveer, want we moesten natuurlijk langs de baan parkeren. We liepen alle 5 de dorte in, begroeid met stekelige struiken. Heel dikwijls zag je gaten, waarschijnlijk slangenholen. Dat ik sandalen aanhad, was duidelijk geen goed idee. Na een tijdje hadden we nog niks gevonden, en iedereen begon een beetje verspreid rond te lopen. Ik bleef in het midden wat zoeken zodat ik iedereen in het oog kon houden en we niemand zouden verliezen. Na een dik uur zoeken in de hitte moest iedereen naar de auto terugkeren. Iedereen vond het superjammer voor Luc. Op de radio was het net, heel toepasselijk, I still haven't found what I'm looking for van U2. Dit gaf ons weer wat energie en na veel drinken besloten we er nog één keer voor te gaan met de kompas app op de iPhone. Af en toe begaf de app het, dus was het toch op gevoel. En kijk, blijkbaar weten we allemaal goed wat loodrecht betekent, want na een half uurtje stappen zagen we hem liggen: super! Fans hadden allerlei memorabilia erbij gelegd, er lag zelfs een grijze koffer met allerlei kleine dingen in. Er lagen veel concerttickets bij, een tshirt van hun lp, de cd zelf enz. We snapten niet dat je dat daar legt en het niet liever gewoon bijhoudt als souvenir. Deze dag kon al niet meer stuk, dachten we toen🤔 Daarna reden we Death Valley NP in en trokken weer een foto van het bord. Daar stopte net een bende motoren, heel ruige types en die wilden natuurlijk dat Charlotte een foto van hen trok met z'n allen. Van de hitte stonden de 3 meisjes hun schouders al vol zweetblaasjes, en de dag moest nog maar beginnen.... Het park zelf was weer prachtig door zijn afwisselende rotsen in kleur en begroeiing. Achter elke bocht zag je wel weer iets anders. Je kon van alles wel een foto nemen. Heel gek ook dat je sommige delen niet meer goed weet en andere je direct herinnert. We hadden besloten om deze keer een deel te bezoeken dat je enkel kan bereiken met een SUV. Nog voor het visitor center namen we dus al de afslag. Ook al was het een goede asfaltbaan, we kwamen niemand tegen. De eerste stop was via een unpaved road, bij het vroegere huis van Pete Aguereberry. Die had vroeger een mijn daar. Het was een korte wandeling ernaartoe, waarbij we Fransen tegenkwamen. De meisjes vonden het te warm en bleven in de auto. Je kon nog het huis binnen gaan en de frigo en zijn bed nog zien. Echt heel cool. Hij had ook zelf een guesthouse gemaakt waar je ook in kon en de wc buiten. Dat was heel gek: in een hokje waren 2 wc's naast elkaar! En hij woonde daar alleen? De volgende stop was net om de bocht: de oude mijn. Iedereen ging mee en na een kleine klim kon je in de mijngang kijken. Wauw! Hoe cool was dit zeg! Er was niks aan gewijzigd, de sporen liepen er nog. Op de korte berg zelf zag je ook nog mijnschachten met een ladder in ed. Wij vonden het fantastisch om te zien ook al zag het er erg bouwvallig uit. Het kan zo in een western gebruikt worden! We reden verder via een dirtroad naar Aguereberry Point. Het was best een lang stuk, maar het rijden ging vlot over de steentjes. Wat we zagen toen we de bergkam bereikten was adembenemend mooi: je zag heel Death Valley met Badwater beneden. Je kon ook heel goed zien waar de overstromingen geweest waren: de weg was er niet meer zichtbaar zelfs! We keken rond en rond, het was fantastisch hier! Je kon nog even verder naar de echte top rijden, wat ik erg creepy vond, maar de rest vond dit net cool, dus is Luc naar boven gereden over de smalle baan. Ik kneep ze dus voortdurend, maar we raakten goed boven. Dit is zeker het mooiste punt van heel het park! We namen een heleboel foto's en genoten van de pracht van de natuur. Wat zijn we toch klein! We reden veilig de weg terug tot op de asfaltbaan op weg naar de volgende afslag. Plots begon een lichtje te branden: te lage bandendruk. Oh nee, het zal toch niet....? Inderdaad, platte band rechts achter! Zo stom! Er zat niks anders op dan proberen via de handleiding het reservewiel te plaatsen. Mijn motor begon al te draaien: eten nagenoeg op, drinken ook, geen gsmbereik... wat gaan we doen als ons dit niet lukt? Alle bagage moest eerst uit de koffer gehaald. Toen bleek ook nog dat het reservewiel onderaan de auto hing via een ketting! Oh jee, dit systeem kennen we niet. Maar stap voor stap lukte het Luc toch om het via een zelfgemaakte krik naar beneden te halen en van onder de auto te krijgen. De wieldoppen los krijgen ging heel moeizaam en de staaf stond op het punt te begeven toen Luc er zijn hele gewicht met zijn voet moest opzetten. Hier zouden we nog wel een tijdje bezig zijn😩 Er kwam ook totaal niemand voorbij! Oh jee! Ik werd al goed wanhopig, maar dacht, zal het maar niet tonen... achteraf had iedereen hetzelfde gedacht☺️ Net op het moment dat het niet goed meer vooruitging, kwamen er 5 Bugattis voorbij gereden. De kinderen ze maar tegenhouden, maar dat deden ze niet. Enkel de laatste en die zei: de volgende auto zal jullie wel helpen. Wat is dat nu? Maar daar kwam hun supportteam al de heuvel om! Joepie! Zij hadden professioneel gereedschap bij, dus wiel eraf na de juiste maat van sleutel te halen uit hun camionette. Dan haalden ze hun krik boven. Maar oh jee, die kreeg onze auto niet hoog genoeg omhoog om het wiel erop te zetten. Tja, een Bugatti is ook nét geen high clearance natuurlijk😂 de krik bij onze eigen SUV voldeed ook niet. De auto stond nl. op een lichte helling. Uiteindelijk haalden ze een houten palet boven, daar onze kruk op en die van hen als extra steun en zo lukte het de mannen om het reservewiel erop te zetten. Wat waren we blij dat we geholpen waren! De rest van de planning zagen we niet meer zitten en we zijn dan rustig terug gereden met het tijdelijke wiel en zijn niemand meer tegengekomen tot we op de hoofdbaan naar Furnace Creek waren. En als bij wonder wist de radio weer wat wij voelden want opeens klonk er Everything Will Be Alright van The Killers door de luidsprekers. Wat een geluk dat Bugatti net op onze baan zijn auto's kwam testen zeg! Het Visitor Center was al gesloten, maar het was toen nog altijd 47 graden zei de thermometer daar. Alle lege flesjes weer opgevuld met water en frigobox in en verder op weg naar ons hotel in Pahrump. Daar kwamen we pas laat toe uiteraard. We hebben ingecheckt en zijn doodmoe bij de Chinees buffet gaan eten. Dat smaakte dubbel zo lekker, beseffend dat we allemaal ok waren. Daarna nog naar de Walmart geweest om brood en een doos Cornflakes: ons overlevingspakket dat vanaf nu altijd meegaat👍 Dan nog gebeld met Autoeurope via wie we de auto gehuurd hadden. Die stuurden ons na veel geleuter door naar Hertz zelf. Hertz maakte enkel een dossier aan, overdag moest er opnieuw gebeld worden. Het was al na middernacht toen iedereen kon gaan slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten