Dag 23: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

Het ontbijt is alweer heerlijk vandaag. Dat wordt nog afzien op de hometrainer de komende weken thuis denk ik😩 Er is zoveel keuze aan vers fruit, yoghurt, granola...maar toch vragen de kinderen al waarom ze hier nergens een gewoon bruin boterhammetje hebben dat niet getoast hoeft te worden en ze met choco kunnen opeten🙄 We zagen vanuit de kamer auto's rijden op de freeway, dus hij was weer open! Bovendien was de lucht zelfs blauw geworden boven ons hotel: joepie! We vertrokken naar El Pueblo, een heel klein gehuchtje, midden in het centrum. Hier werd LA oorspronkelijk opgericht door Spanjaarden. Onder het bevel van koning Carlos 3 werd een 'pueblo' gesticht daar om zijn soldaten van eten te voorzien. Mensen spreken er nog steeds Spaans. we reden eerst door Chinatown, waar je dan plots enkel nog Chinezen ziet lopen ;)Parkings waren overal erg duur en voor een ganse dag. Maar kijk, met wat rondrijden had ik er eentje gezien. Goed voor 30 minuten gratis parking, maar dat zou wel lukken. Eventueel kwamen we even terug om te verzetten. Er parkeerde zich net een Van, zodat wij niet meer genoeg plaats hadden. Dus ik stapte snel uit en vroeg aan de vrouw aan de passagierszijde of ze hun auto een beetje dichter tegen de ander konden zetten, zodat wij er ook tussen konden. Die vroeg om even te wachten, want haar moeder had een rollator. Dat was geen probleem natuurlijk, we weten -helaas- wat een gedoe dat is. Toen iedereen eindelijk uit die auto was, vroeg ze dat aan de chauffeur. Die gaf daar een tirade, dat zij eerst waren daar, en dat ze zich niet kon verzetten want ze moest genoeg plaats hebben. Ik zei nog vriendelijk van 15 cm is genoeg hoor, ze hadden nu immers een meter! Dan kwam ze achter die Van vandaan en zag ik het al: ze kon er amper door! Oh nee, wat erg en grappig zicht tegelijk was dat. Ze deed dan toch moeite en na een kwartier had ze zich 10cm verzet. Ga daar mee naar de oorlog zeggen ze bij ons. Maar bon, wij hadden een goed plaatsje nu. We wandelden langs de kraampjes die allerlei snuisterijtjes verkochten zoals handtassen, riemen, portemonneetjes, houten gitaren ed. Je kreeg een kleine beetje het Zuid-Europese gevoel. Er waren ook eettentjes, maar die keukens zagen er zo vies uit dat we daar niet binnen wilden gaan. In een steegje zag ik een pijl naar het oudste huis in LA. Dat hebben we bezocht. Erg leuk: het was van een welgestelde wijnhandelaar. Het had een binnentuin, buitenkeuken, eetkamer en slaapkamers voor de ouders en de kinderen. Het zat een beetje teveel weggescholen vond ik: je stapte er zo voorbij. Het kon ook zo dienst doen in een film uit die tijd. Het kerkje op het pleintje aan het einde van de winkelsteegjes had trouwens dienst gedaan in de film Mr and Mss Smith van Brad Pitt en Angelina Jolie. Ze zijn in de film getrouwd in dat kerkje. Altijd leuke weetjes als je daar dan bent. Nadien vertrokken we naar La Brea Tar Pits. We passeerden in het centrum weer straten vol daklozen, maar kwamen dan uit in een leuke woonwijk. Ook daar vonden we een parking langs straat. Dat was nog een beetje zoeken want in de ene straat mocht je bv op maandag niet parkeren van 12 tem 15u, in de andere op dinsdag niet tem 18u enz. Dit omdat ze dan de straten moeten kunnen poetsen. Die lagen er inderdaad allemaal proper bij. Het was een leuke wandeling tussen die huizen naar de ingang van het park. Dat bestaat uit verschillende putten met water in en waar teer uit de binnenkant van de Aarde komt. Dat ruikt wel niet erg goed😚. Je ziet en hoort gas naar boven komen en dat maakt grote luchtbellen aan de oppervlakte. Ze vinden er talrijke fossielen van dieren uit de ijstijd. Uit een put halen ze fossielen van 30 mammoeten ongeveer! Dit was toen hun habitat. Erg cool om te weten. Er was een openlucht onderzoekscentrum: mensen zitten de hele dag in dozen allerlei fossielen en botjes uit de asfalt (hard geworden teer) te halen. Elk stuk groter dan een cm krijgt een label. Een monikkenwerk! We hebben hier een tijdje rondgelopen. Het is eens iets anders, in het centrum van LA. Nadien reden we richting Mullholland Drive: de bochtige weg op de heuvel waar de 'sterren' wonen. Die zie je natuurlijk niet, maar de talrijke busjes die een 'tour of de stars' doen hadden ontzettend veel bijval. De ene na de andere passeerde. We stopten bij enkele uitzichtspunten met een mooi zicht op het Hollywood Sign, Hollywood Bowl (die klein uitviel als openluchtconcertzaal vonden wij) en Universal City. Bij die laatste zag je goed het kasteel Zweinstein staan van in de Harry Potterfilms. Onze bestemming was eigenlijk Franklin Canyon Park, maar wel leuk, om hier nog eens door te rijden ook. In het park was geen visitorcenter en er hing sporadisch een plannetje op met summiere info erop. Nochtans reden er wel redelijk wat auto's in rond. We wisten dus niet goed waar naartoe en uiteindelijk zijn we gewoon op een soort parking gaan staan. Ik had gezien dat daar een wandelpad was, dus we zouden wel zien wel waar we uitkwamen. Het was heel mooi om te stappen tussen de bomen en de struiken. Maar de weg bleef maar stijgen! Mijn zenuwen in mijn benen protesteerden nogal, dus ik besloot om te wachten op een gegeven moment. Victor klom naar de top, maar het uitzicht dat wij hadden was even mooi zei hij☺️ De afdaling was dus ook steil, maar het ging prima: Marie-Laure op kop als een speer vooruit.😉 Daarna zijn we het park uitgereden, het is een oneway route op een bepaald moment, langs de andere kant en zo de freeway opgereden richting hotel. Deze was deze keer niet saai! We hadden zelfs vanop de heuvels in Beverly Hills een grote rookpluim gezien en die werd steeds groter en donkerder naargelang we het hotel naderden. Sommige afritten waren nog afgesloten en er stond politie bij. Op de weg zagen we deze morgen ook allerlei dingen zoals een tshirt, bekers, een schoen ed. Net alsof de mensen snel snel gevlucht waren en zulke dingen op hun weg verloren waren omdat ze niet goed ingepakt waren. Erg raar... We zagen nu ook dat sommige bergkammen rood gekeurd waren van het rode bluspoeder dat vliegtuigen naar beneden lieten vallen. Ook helicopters vlogen rond met zakken water. In het hotel heb ik eerst gedoucht en daarna zijn we naar de Managers Reception geweest. Niemand had er eigenlijk zin in, want het is elke dag hetzelfde. Maar we dachten dan drinken we toch al een aperitiefje en zien we daarna wel. Ze hadden onze gedachten voorspeld denk ik, want er stond koude pastasalade! Dus hebben we ons dat laten smaken. Op de kamer heb ik een uurtje geslapen, helemaal doodop ben ik. Dat belooft voor morgen, dan staat een wandeling naar het Hollywood Sign op het programma😳 Na nog een beetje tv kijken en socializen met het thuisfront, zijn we voldaan gaan slapen. Het was een verrassende veelzijdige dag!