 | Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden: _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106 °F |
Het was weer superrustig bij het ontbijt. Ik heb al gemerkt dat hier vrouwen alleen zitten te ontbijten met hun kinderen. Ondertussen toevallig geweten gekomen dat die mannen werken op de luchtvaartbasis hier niet ver vandaan. Ook niet leuk als je zo de hele dag op hotel moet blijven dan. Niemand had zin om er een dagje hotel van te maken, dus Luc puzzelde snel een kleine route uit. Om weer ver te rijden en in de file te staan, had niemand zin want we wilden nog een laatste keer gaan zwemmen. We vertrokken naar het Blackbird Airpark. Dat is enkel in het weekend open maar google street view toonde dat je van de weg ook alles goed kon zien. En Google had gelijk! Er stonden 2 Blackbirds spionagevliegtuigen: heel coole zwarte platte vliegtuigen met kleine raampjes in de cockpit, een spitse neus en platte vleugels. Daartussen stond een U2 spionagevliegtuig: dubbel interessant omdat onze lievelingsgroep o.a. hiernaar genoemd is😉 Direct naast dit museum was een ander openluchtmuseum gevestigd. En wat stond daar te pronken? De boeing die telkens de spaceshutlle vervoerd had! Op de staart stond natuurlijk mooi in kleuren NASA en je zag op de bovenkant de speciaal bevestigde constructie waar de spaceshuttle aan vastgemaakt was. Omdat we de Endeavour gezien hadden in LA was dit echt helemaal tof om te zien! Na de andere vliegtuigen, zoals F16 en nog van dat soort, te hebben bekeken in de hitte (al 40°! Om 11u) reden we naar het volgende stoppunt: Musical Road. Slechts op één plaats in Amerika en op slechts 6 in de hele wereld is zo'n straat. Als je erop rijdt, hoor je spontaan muziek! Ontzettend cool was dat! We hebben er natuurlijk een paar keer over gereden, want hoe sneller je reed, hoe sneller het tempo van de muziek ging. En zo'n straat ligt hier in Palmdale, in the middle of nowhere. We hoorden het laatste deel van de Willem Tell Ouverture. We kennen niks van klassieke muziek, maar na een paar keer konden we het ritme toch nadoen😃. We hebben een filmpje gemaakt, hopelijk is het duidelijk hoorbaar voor jullie. Hierna ging het naar het Milestones of Flight Air Museum. Dat was gratis en wel open tijdens de week. We reden in verlaten gebied met de overal weer de aanwezige stekelige struiken. Het Museum was ondertussen gesloten, stond er. De parking stond vol onkruid, dus het was al een hele tijd zo: foutje van Tripadvisor☺️ Dat hier zelfs onkruid groeit in die droogte! Ondertussen zagen we wel legerjeeps passeren die de draad en sloten aan het controleren waren van hun openlucht opslagplaatsen van vrachtwagens, jeeps ed. Er vloog ook een helicopter af en aan, zo een speciale met een soort lans aan die een waterzakkan dragen. Misschien helpt die wel de brand te blussen. Die is ondertussen voor 30% onder controle. Ook zagen we een grijze hangar waar vroeger het museum was, waar nu wel bedrijvigheid was en een vliegtuig steeds opsteeg, enkele rare bewegingen maakte in de lucht en toen weer landde. Even later zagen we het ingangsbord: het is een testplant voor vliegtuigen. Op onze weg naar de volgende stop kwamen we ook nog de State Prison van California tegen. We reden er gewoon langs en konden van alles makkelijk foto's nemen. Normaal mag dat niet meen ik eens gelezen te hebben, maar zo vanuit de auto ging het snel. Voordeel van een goede reflex te hebben😉 wij vroegen ons wel af welke gevangene er hier blij zou zijn om een tijdje buiten te mogen. Zo heet dat het hier is! Het is echt al woestijnklimaat, en dit zo dicht bij LA. Geen greintje schaduw, nergens! We reden een blok rond de gevangenis en konden goed de prikkeldraden zien en wachttorens. Net zoals in de films. Ook aan de ingangspoort stond een auto iemand op te wachten die vrij kwam waarschijnlijk. Heel bizar. We reden verder naar het Prime Desert Woodland Reserve. Dit is een parkje middenin Palmdale met ontzettend veel Joshuatrees en dode struiken en bomen. Klinkt misschien een beetje raar, maar het was erg mooi. Uiteraard waren wij de enige bezoekers. Er waren paadjes aangelegd met brugjes over uitgedroogde riviertjes, dus spectaculair was het niet want je moest op het pad blijven. Maar het was er heel vredig en mooi! Al die verborgen plekjes hebben toch iets speciaals. Er stonden hier meer en mooiere Joshuatrees dan in het NP dat ernaar genoemd is. De ideale afsluiter van een gevarieerde reis dus! Daarna stond er nog een bezoek gepland aan een mall, omdat ik na al die jaren er eindelijk ook wel eens een wilde bezoeken, maar het bleken gewoon winkels naast elkaar te zijn, in openlucht. Zeker herkenbaar voor Amerikagangers: de gebruikelijke beige en bruine gebouwen op reusachtige parkeerterreinen waar je soms moet zoeken waar je er eindelijk af geraakt. We hebben dan nog een laatste keer een ijsje gegeten bij Mc Do omdat we straks niet meer weg zouden moeten eenmaal we in het hotel waren. Daar zijn we gaan zwemmen, behalve Victor die wat skypte met Lise. Niemand had al zin om in te pakken en we hadden het zwembad voor ons alleen. Nadat iedereen dan gedoucht was, hebben we een laatste keer genoten van de Managers Reception. De kinderen kregen een alcoholvrije cocktail op basis van fruitsap en ik een op basis van spuitwater en cranberries. Allemaal lekker meegenomen. Het is elke dag hetzelfde ongeveer, maar van de verse fruitsla en de nootjes en gedroogde cranberries kan ik blijven eten.☺️ Nadien was het dan toch tijd om de valiezen in te pakken. Dat was even bedenken hoe we dat gingen doen met al die nieuwe schoenen. Maar tot ieders verwondering hadden we precies minder mee dan dat we gekomen waren?! De frigobox hebben we achter gelaten in de kamer, die was te groot om mee te nemen. Ipv de blog te typen hebben we besloten dat we Harry Potter verder zouden afkijken als afsluiter. Het was erg spannend, want Perkamentus sterft op het einde😭 Nadien was het dringend bedtijd. Het was een verrassende leuke dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten