Dag 26: Los Angeles - Dusseldorf

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Deze nacht zijn we enkele keren wakker geworden. Sinds de alarmtoestanden zetten we de iphone op 'niet storen', maar nu Charlotte alleen thuis is, niet meer. Je weet immers nooit dat er iets gebeurt. Dat was dus het geval. Eerst weer telefoon van een onbekend nummer. Dan enkele smsen en 'ping'en op messenger. Charlotte was in paniek: haar gsm was van tafel op de vloer gevallen en werkte niet meer. Ze was zelf al naar de winkel gereden, daar hadden ze gezegd dat een nieuwe kopen goedkoper zou zijn dan laten herstellen. Zal wel ja🤔. Hij is wel nog in garantie. Ze wilde proberen al haar foto's van de reis en andere zaken op haar laptop te zetten, maar als ze geen toelating kan geven aan haar gsm lukt dat niet. Tja, van hieruit kunnen we weinig doen natuurlijk, maar we kunnen haar dus ook niet smsen dat we in Dusseldorf zijn enzo. We zijn nog niet thuis of de 'gewone' problemen beginnen alweer. Eerst genoten we voor een laatste keer van een uitgebreid ontbijt. Vanaf morgen is het gedaan met omeletten met spinazie 😟 We moesten daarna niet veel meer inpakken, behalve toiletgerief, zodat we eigenlijk voor tijd klaar waren! Dat gebeurt ook niet veel! We hebben dan nog wat genoten van onze sofa en het zicht uit dit geweldig hotel. Voor mij het beste ooit in Amerika. Om 10u hebben we de auto ingeladen, uitgecheckt en naar de luchthaven gereden. Er was overal vlot verkeer, dus tegen 11.30u waren we bij Hertz om de auto in te leveren. Daar hebben we de situatie van de platte band uitgelegd. De manager van Las Vegas had een korte mail erover gestuurd naar LAX en op onze vraag ons in cc gezet. Ik had een screenshot genomen van de mail, dus ze zagen dat het echt zo was. Daarop moesten we even mee naar een kantoortje en kregen de 90$ die we nog verschuldigd waren aan fuel en taxen kwijt gescholden en ook nog een bon van 75$ die wereldwijd een jaar geldig is. Zo, dat viel mee en ging vlotjes! De busrit met de Hertzbus duurde wel 20 minuten door het hele drukke verkeer, maar aan de balie van Lufthansa was het onmiddellijk aan ons. We mochten zelfs een trolley gratis inchecken als ruimbagage. Ok, dat was ook gemakkelijk! Het strafste was de controle van de handbagage: niks moesten we eruit halen! Geen ipads, geen laptop, geen zonnebrillen afdoen, geen schoenen noch riem uitdoen, zelfs de vloeistof moest niet uit de trolleys genomen worden...op 1 minuut waren we alle vier door de controle. Hoe kan dat nu in zo'n land? Anders duurt dat altijd een eeuwigheid eer we erdoor zijn en alles weer op orde gestoken hebben. Victor grapte dat dat hier zeker zo was omdat we toch het land uitgaan en dus zoveel bommen kunnen meenemen als we willen: het is dan toch niet voor in hun land. Beetje vreemd toch voor zo'n wereldmacht, maar zoveel gemakkelijker voor ons🤗 We kochten nog een mooie sleutelhanger en Oreokoekjes voor Marie-Laure en een klein souvenirtje voor Charlotte als 'troost'. De gate was heel groot en er was ruimte voor iedereen om te zitten. Het vliegtuig was een Boeing A380 met 2 volledige verdiepingen. Toch had ik het me enormer voorgesteld. Misschien kwam dat ook wel omdat er geen ander vliegtuig naast stond. We hadden opladers aan de stoelen en gratis wifi( leve USA!)😍 en konden dus nog wat chatten met Charlotte. Het boarden was wel grappig. Er ontstonden midden in de hoofdgang van alles gates 5 rijen. Er stond een man met een bordje met de rijnummers op en je moest gaan staan in de juiste rij. Wij bleven zitten en dat was de beste keuze want uiteindelijk stonden die mensen drie kwartier stil. We zaten ongeveer in het midden van het vliegtuig. Eerst kregen we een drankje met een zakje crackers die de vorm hadden van wolkjes en vliegtuigjes, best grappig. Voor eten was er enkel vegetarische pasta over wegens verkeerde levering, maar dat gingen we alle vier toch genomen hebben. Het smaakte prima! Ze kwamen dikwijls rond met wijn en water en een baileys als digestief. Ik besloot het ook maar te nemen om wat te kunnen slapen in combinatie met mijn medicijnen. Maar het hielp niet. Om 18u deden ze de lichten uit alsof het nacht was, maar iedereen was nog klaarwakker. We keken wat films en luisterden muziek en ik heb de 2 dagen blog getypt. Het was wel een lange vlucht: 11uur aan een stuk. Slapen ging moeilijk, dus dan nog maar wat live naar CNN gekeken: kwestie van het Amerikagevoel en de verkiezingen daar nog even aan te houden. Een uur voor de landing kwamen ze nog een ontbijt brengen: warm ei met gebakken aardappelen, spinazie en een broodje. Het was voor ons gevoel midden in de nacht, maar toch hadden we honger. Marie-Laure niet, maar die had de ganse zak Oreokoekjes opgesmuld😝 Ik had ook al wat nootjes en rozijnen gegeten en Luc en Victor een croissant. Aangekomen in Frankfurt waren het werkelijk kilometers stappen naar de gate! Wat een groot vliegveld is dit! We moesten maar een half uurtje wachten bij de gate en konden al boarden. Net tijd genoeg om via de gratis wifi een snap te sturen naar Charlotte dat we met de eerste vlucht goed geland waren. We moesten gelukkig niet door de liquidcontrole, anders was het toch krap geweest. De vlucht van 50 minuten naar Dusseldorf was via een klein vliegtuig waar we met de bus naartoe gebracht werden. We reden de boeing weer voorbij waar we net ingezeten hadden, dus al die kilometers hadden we volledig gestapt. Ach ja, wat beweging na 11 uur zitten kon geen kwaad. In Dusseldorf kwamen we met een beetje vertraging toe. Er was een probleem met de bagagebanden in Frankfurt en daarom hadden we langer gewacht tot alle bagage erin zat. Dat haalden we in tijdens de vlucht: na 30 minuten stonden we al in Düsseldorf! Onze kortste vlucht ooit. De bagage kwam ook nog redelijk snel. Toen moesten we enkel nog de shuttle nemen naar de parking en we konden verder reizen. In de shuttle kwamen we al direct in aanraking met opdringerige mensen die hun beurt niet konden afwachten en nog lelijke commentaar gaven ook. Okee, dit was Amerika niet meer :( Om de valiezen in de auto te krijgen, was nog geen simpele klus. Ze moesten op het dak gelegd worden en wogen wel wat meer dan bij het heengaan. Maar het lukte de jongens nog snel ;) Na de rit naar huis werden we heel hartelijk ontvangen door Charlotte en Lise. Charlotte had zelfs 'welkom' op de garagedeur gehangen, voor eten gezorgd en alle beddengoed gewassen zodat we in een fris bed konden bijslapen. Wat een schat! Een leukere thuiskomst na zo'n reis konden we ons niet bedenken!

Dag 25: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106 °F

Het was weer superrustig bij het ontbijt. Ik heb al gemerkt dat hier vrouwen alleen zitten te ontbijten met hun kinderen. Ondertussen toevallig geweten gekomen dat die mannen werken op de luchtvaartbasis hier niet ver vandaan. Ook niet leuk als je zo de hele dag op hotel moet blijven dan. Niemand had zin om er een dagje hotel van te maken, dus Luc puzzelde snel een kleine route uit. Om weer ver te rijden en in de file te staan, had niemand zin want we wilden nog een laatste keer gaan zwemmen. We vertrokken naar het Blackbird Airpark. Dat is enkel in het weekend open maar google street view toonde dat je van de weg ook alles goed kon zien. En Google had gelijk! Er stonden 2 Blackbirds spionagevliegtuigen: heel coole zwarte platte vliegtuigen met kleine raampjes in de cockpit, een spitse neus en platte vleugels. Daartussen stond een U2 spionagevliegtuig: dubbel interessant omdat onze lievelingsgroep o.a. hiernaar genoemd is😉 Direct naast dit museum was een ander openluchtmuseum gevestigd. En wat stond daar te pronken? De boeing die telkens de spaceshutlle vervoerd had! Op de staart stond natuurlijk mooi in kleuren NASA en je zag op de bovenkant de speciaal bevestigde constructie waar de spaceshuttle aan vastgemaakt was. Omdat we de Endeavour gezien hadden in LA was dit echt helemaal tof om te zien! Na de andere vliegtuigen, zoals F16 en nog van dat soort, te hebben bekeken in de hitte (al 40°! Om 11u) reden we naar het volgende stoppunt: Musical Road. Slechts op één plaats in Amerika en op slechts 6 in de hele wereld is zo'n straat. Als je erop rijdt, hoor je spontaan muziek! Ontzettend cool was dat! We hebben er natuurlijk een paar keer over gereden, want hoe sneller je reed, hoe sneller het tempo van de muziek ging. En zo'n straat ligt hier in Palmdale, in the middle of nowhere. We hoorden het laatste deel van de Willem Tell Ouverture. We kennen niks van klassieke muziek, maar na een paar keer konden we het ritme toch nadoen😃. We hebben een filmpje gemaakt, hopelijk is het duidelijk hoorbaar voor jullie. Hierna ging het naar het Milestones of Flight Air Museum. Dat was gratis en wel open tijdens de week. We reden in verlaten gebied met de overal weer de aanwezige stekelige struiken. Het Museum was ondertussen gesloten, stond er. De parking stond vol onkruid, dus het was al een hele tijd zo: foutje van Tripadvisor☺️ Dat hier zelfs onkruid groeit in die droogte! Ondertussen zagen we wel legerjeeps passeren die de draad en sloten aan het controleren waren van hun openlucht opslagplaatsen van vrachtwagens, jeeps ed. Er vloog ook een helicopter af en aan, zo een speciale met een soort lans aan die een waterzakkan dragen. Misschien helpt die wel de brand te blussen. Die is ondertussen voor 30% onder controle. Ook zagen we een grijze hangar waar vroeger het museum was, waar nu wel bedrijvigheid was en een vliegtuig steeds opsteeg, enkele rare bewegingen maakte in de lucht en toen weer landde. Even later zagen we het ingangsbord: het is een testplant voor vliegtuigen. Op onze weg naar de volgende stop kwamen we ook nog de State Prison van California tegen. We reden er gewoon langs en konden van alles makkelijk foto's nemen. Normaal mag dat niet meen ik eens gelezen te hebben, maar zo vanuit de auto ging het snel. Voordeel van een goede reflex te hebben😉 wij vroegen ons wel af welke gevangene er hier blij zou zijn om een tijdje buiten te mogen. Zo heet dat het hier is! Het is echt al woestijnklimaat, en dit zo dicht bij LA. Geen greintje schaduw, nergens! We reden een blok rond de gevangenis en konden goed de prikkeldraden zien en wachttorens. Net zoals in de films. Ook aan de ingangspoort stond een auto iemand op te wachten die vrij kwam waarschijnlijk. Heel bizar. We reden verder naar het Prime Desert Woodland Reserve. Dit is een parkje middenin Palmdale met ontzettend veel Joshuatrees en dode struiken en bomen. Klinkt misschien een beetje raar, maar het was erg mooi. Uiteraard waren wij de enige bezoekers. Er waren paadjes aangelegd met brugjes over uitgedroogde riviertjes, dus spectaculair was het niet want je moest op het pad blijven. Maar het was er heel vredig en mooi! Al die verborgen plekjes hebben toch iets speciaals. Er stonden hier meer en mooiere Joshuatrees dan in het NP dat ernaar genoemd is. De ideale afsluiter van een gevarieerde reis dus! Daarna stond er nog een bezoek gepland aan een mall, omdat ik na al die jaren er eindelijk ook wel eens een wilde bezoeken, maar het bleken gewoon winkels naast elkaar te zijn, in openlucht. Zeker herkenbaar voor Amerikagangers: de gebruikelijke beige en bruine gebouwen op reusachtige parkeerterreinen waar je soms moet zoeken waar je er eindelijk af geraakt. We hebben dan nog een laatste keer een ijsje gegeten bij Mc Do omdat we straks niet meer weg zouden moeten eenmaal we in het hotel waren. Daar zijn we gaan zwemmen, behalve Victor die wat skypte met Lise. Niemand had al zin om in te pakken en we hadden het zwembad voor ons alleen. Nadat iedereen dan gedoucht was, hebben we een laatste keer genoten van de Managers Reception. De kinderen kregen een alcoholvrije cocktail op basis van fruitsap en ik een op basis van spuitwater en cranberries. Allemaal lekker meegenomen. Het is elke dag hetzelfde ongeveer, maar van de verse fruitsla en de nootjes en gedroogde cranberries kan ik blijven eten.☺️ Nadien was het dan toch tijd om de valiezen in te pakken. Dat was even bedenken hoe we dat gingen doen met al die nieuwe schoenen. Maar tot ieders verwondering hadden we precies minder mee dan dat we gekomen waren?! De frigobox hebben we achter gelaten in de kamer, die was te groot om mee te nemen. Ipv de blog te typen hebben we besloten dat we Harry Potter verder zouden afkijken als afsluiter. Het was erg spannend, want Perkamentus sterft op het einde😭 Nadien was het dringend bedtijd. Het was een verrassende leuke dag!

Dag 24: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

Vandaag bijna geen mensen bij het ontbijt. We konden dus direct ons eitje bestellen. De yoghurt met blauwe bessen en aardbeien smaakte ook alweer verrukkelijk. Toch leuk als je zelf niks moet maken.😉 De kranten staan hier vandaag vol met verslagen over de Conventie van de democraten. Hillary doet er alles aan om filmsterren, zangers, Michelle Obama zelfs ed op het podium te krijgen om een speech te geven voor haar. Men zegt dat het gewoon gaat om de meeste kiezers te lokken die wel degelijk gaan stemmen en ervoor in de rij willen staan aanschuiven. Nadat de frigobox gevuld was met ijs, zijn we vertrokken naar het Hollywood Sign. Hij is ondertussen dubbel zo groot geworden als wat we nodig hebben, maar ja, we hebben hem nu, dus nemen we hem maar goed gevuld mee. We stopten nog eens voor een tankbeurt vooraleer we de snelweg opreden. De eerste stop was een korte bij Capitol Records. Daar tegenover ligt een concertzaal waar Nirvana optrad en The Ramones hun laatste concert gegeven hebben. Als echte fans moesten Luc en Victor daar natuurlijk een foto bij. Marie-Laure bleef in de auto zitten lezen. Hierna vertrokken we naar het teken van LA: het Hollywood Sign op de berg. Ik was wel wat bang of het me ging lukken, maar wou het in elk proberen. We kwamen een bord tegen dat zei dat het Hollywood Sign niet bereikbaar was, maar wel de Sunset Ranch. Daar begon de wandeling wisten we, dus waagden we het er toch op. We reden zo ver mogelijk de woonwijk in en vonden een parking kortbij het hekken van de ranch. Je mocht niet met de auto verder, de weg is zelfs afgesloten met een hekken, maar te voet mocht wel. Geladen met water begonnen we aan de steile tocht van iets meer dan 2 mijl, enkele richting. De zon stond hoog aan de hemel en er was nergens schaduw. Het was soms echt afzien, maar we zetten toch door. Na 1,1 mijl kon je kiezen om verder omhoog te wandelen tot boven de letters, of vlak verder te stappen en een mooi zicht erop te hebben. Veel mensen kozen voor de laatste optie, maar wij niet! We waren al zover geraakt. De weg was vanaf nu geasfalteerd en de helling was enorm. Wat waren we dan ook tevreden toen we de letters na een uur en een kwart klimmen plots onder ons zagen! Er stond wel een grote hoge afsluiting zodat je niet naar de letters kon. Dat zou ook levensgevaarlijk zijn, gezien hoe steil het daar wel was. We schatten de hoogte van de letters op ongeveer 8m. We zouden eens moeten opzoeken of dat klopt, maar ze zijn echt reusachtig! We beeldden ons in waar vroeger dan nog 'LAND' zou gestaan hebben, want veel plaats was er volgens ons zicht niet over. We konden nog even naar boven voorbij de hoge toren met allerlei zendmasten en vandaar hadden we een prachtig zicht op LA. Er stond wel maar een klein miniem bankje dat een ander gezin had ingenomen😩 Toch zijn we er een hele tijd blijven staan. Zo'n grote stad hebben we echt nog nooit gezien. Overal waar je je ook naartoe draaide zag je huizen staan, echt immens. De nodige foto's werden getrokken en toestellen werden weer gewisseld met de andere familie: zij een foto van ons, wij van hen. Altijd gemakkelijk. We hebben er nog een tijdje met z'n vieren - ik wou al vijven typen Charlotte😱 - zitten genieten dat we dit mochten meemaken. De terugweg ging al wat vlotter, maar duurde toch ook een uur. Het was weer al 102°F dan! De 'Bronson Caves' waren niet ver daar vandaan, dus gingen we die ineens ook maar bezoeken. Ze werden gebruikt in Batman als verstopplaats van de batmobiel. We volgden de Tom Tom die ons door enge nauwe kronkelende straatje leidde. Wel leuk om de huizen daar te zien, maar ik kneep ze wel als er een auto geparkeerd stond en we die met onze grote auto voorbij moesten. We misten dan ook nog een afslag omdat het met die haarspeldbochten niet altijd duidelijk was, dus wat deed Tommie? Hij leidde ons eruit en langs dezelfde kant als ervoor er weer in. Twee keer die route dus! Uiteindelijk konden we de auto parkeren en moesten we na een hekken nog een 400 m stappen eer we ze zagen. Toen je erdoor ging kwam je uit in een prachtige canyon met verschillende kleuren. Ik vond die mooier dan de grot, maar ja, ik heb de film nooit gezien. De jongens vonden het fantastisch! Ook Star Trek VI is in deze canyon gedeeltelijk opgenomen. Weten we weer waarnaar kijken als we thuis zijn😜. Ze hadden wel een lelijke vuilbak aan de uitgang gezet en die stoorde de foto's, dus kreeg die een beter plaatsje☺️ Griffith Observatory stond ook nog op de planning, dus reden we daar naartoe. Al van minstens een km ver stonden ze op de weg geparkeerd. Daar hadden we geen zin in, dus we zijn gewoon tot de parking bij het gebouw gereden en kijk, daar was nog plaats! Binnen was een slinger van Foucault te zien, zoals er in Parijs en in Rome ook een hangt. Verder had je allerlei zalen met bv het periodiek systeem voorgesteld met per element een voorbeeld van welk materiaal het is. Of een eclips werd voorgesteld. In een ander stukje zagen we op een cirkel de 12 maanden aangeduid. Daarbinnen draaide de zon met daarrond de aarde. Zo kon je goed zien dat die eigenlijk nog snel ronddraait. En zeggen dat wij daar niks van voelen! We zijn dan nog op het dak gestapt ook via een lange draaitrap. Daar zagen we het Hollywood Sign weer en waren best trots op onszelf. De telescoop waarmee ze naar sterren kijken in het planetarium konden we ook zien van daaruit. Helaas stond hij achter glas en konden we niet korter bij. Iedereen werd ondertussen al goed moe, dus zijn we naar het hotel gereden en hebben daar in de buurt Mexicaans gegeten: fototoestel lag nog in de auto en teveel honger om er om te gaan☺️ In het hotel was de Reception nog bezig, en hebben we daar als dessert fruitsla gegeten. Naar de kamer namen we nog een drankje mee: Luc een bourbon en ik cranberrie met soda en een beetje vodka: heel lekker! Iedereen kon een verfrissende douche gebruiken en daarna hebben we naar het vervolg gekeken van Harry Potter. Wat we morgen nu nog kunnen doen, zien we morgen wel🤔

Dag 23: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

Het ontbijt is alweer heerlijk vandaag. Dat wordt nog afzien op de hometrainer de komende weken thuis denk ik😩 Er is zoveel keuze aan vers fruit, yoghurt, granola...maar toch vragen de kinderen al waarom ze hier nergens een gewoon bruin boterhammetje hebben dat niet getoast hoeft te worden en ze met choco kunnen opeten🙄 We zagen vanuit de kamer auto's rijden op de freeway, dus hij was weer open! Bovendien was de lucht zelfs blauw geworden boven ons hotel: joepie! We vertrokken naar El Pueblo, een heel klein gehuchtje, midden in het centrum. Hier werd LA oorspronkelijk opgericht door Spanjaarden. Onder het bevel van koning Carlos 3 werd een 'pueblo' gesticht daar om zijn soldaten van eten te voorzien. Mensen spreken er nog steeds Spaans. we reden eerst door Chinatown, waar je dan plots enkel nog Chinezen ziet lopen ;)Parkings waren overal erg duur en voor een ganse dag. Maar kijk, met wat rondrijden had ik er eentje gezien. Goed voor 30 minuten gratis parking, maar dat zou wel lukken. Eventueel kwamen we even terug om te verzetten. Er parkeerde zich net een Van, zodat wij niet meer genoeg plaats hadden. Dus ik stapte snel uit en vroeg aan de vrouw aan de passagierszijde of ze hun auto een beetje dichter tegen de ander konden zetten, zodat wij er ook tussen konden. Die vroeg om even te wachten, want haar moeder had een rollator. Dat was geen probleem natuurlijk, we weten -helaas- wat een gedoe dat is. Toen iedereen eindelijk uit die auto was, vroeg ze dat aan de chauffeur. Die gaf daar een tirade, dat zij eerst waren daar, en dat ze zich niet kon verzetten want ze moest genoeg plaats hebben. Ik zei nog vriendelijk van 15 cm is genoeg hoor, ze hadden nu immers een meter! Dan kwam ze achter die Van vandaan en zag ik het al: ze kon er amper door! Oh nee, wat erg en grappig zicht tegelijk was dat. Ze deed dan toch moeite en na een kwartier had ze zich 10cm verzet. Ga daar mee naar de oorlog zeggen ze bij ons. Maar bon, wij hadden een goed plaatsje nu. We wandelden langs de kraampjes die allerlei snuisterijtjes verkochten zoals handtassen, riemen, portemonneetjes, houten gitaren ed. Je kreeg een kleine beetje het Zuid-Europese gevoel. Er waren ook eettentjes, maar die keukens zagen er zo vies uit dat we daar niet binnen wilden gaan. In een steegje zag ik een pijl naar het oudste huis in LA. Dat hebben we bezocht. Erg leuk: het was van een welgestelde wijnhandelaar. Het had een binnentuin, buitenkeuken, eetkamer en slaapkamers voor de ouders en de kinderen. Het zat een beetje teveel weggescholen vond ik: je stapte er zo voorbij. Het kon ook zo dienst doen in een film uit die tijd. Het kerkje op het pleintje aan het einde van de winkelsteegjes had trouwens dienst gedaan in de film Mr and Mss Smith van Brad Pitt en Angelina Jolie. Ze zijn in de film getrouwd in dat kerkje. Altijd leuke weetjes als je daar dan bent. Nadien vertrokken we naar La Brea Tar Pits. We passeerden in het centrum weer straten vol daklozen, maar kwamen dan uit in een leuke woonwijk. Ook daar vonden we een parking langs straat. Dat was nog een beetje zoeken want in de ene straat mocht je bv op maandag niet parkeren van 12 tem 15u, in de andere op dinsdag niet tem 18u enz. Dit omdat ze dan de straten moeten kunnen poetsen. Die lagen er inderdaad allemaal proper bij. Het was een leuke wandeling tussen die huizen naar de ingang van het park. Dat bestaat uit verschillende putten met water in en waar teer uit de binnenkant van de Aarde komt. Dat ruikt wel niet erg goed😚. Je ziet en hoort gas naar boven komen en dat maakt grote luchtbellen aan de oppervlakte. Ze vinden er talrijke fossielen van dieren uit de ijstijd. Uit een put halen ze fossielen van 30 mammoeten ongeveer! Dit was toen hun habitat. Erg cool om te weten. Er was een openlucht onderzoekscentrum: mensen zitten de hele dag in dozen allerlei fossielen en botjes uit de asfalt (hard geworden teer) te halen. Elk stuk groter dan een cm krijgt een label. Een monikkenwerk! We hebben hier een tijdje rondgelopen. Het is eens iets anders, in het centrum van LA. Nadien reden we richting Mullholland Drive: de bochtige weg op de heuvel waar de 'sterren' wonen. Die zie je natuurlijk niet, maar de talrijke busjes die een 'tour of de stars' doen hadden ontzettend veel bijval. De ene na de andere passeerde. We stopten bij enkele uitzichtspunten met een mooi zicht op het Hollywood Sign, Hollywood Bowl (die klein uitviel als openluchtconcertzaal vonden wij) en Universal City. Bij die laatste zag je goed het kasteel Zweinstein staan van in de Harry Potterfilms. Onze bestemming was eigenlijk Franklin Canyon Park, maar wel leuk, om hier nog eens door te rijden ook. In het park was geen visitorcenter en er hing sporadisch een plannetje op met summiere info erop. Nochtans reden er wel redelijk wat auto's in rond. We wisten dus niet goed waar naartoe en uiteindelijk zijn we gewoon op een soort parking gaan staan. Ik had gezien dat daar een wandelpad was, dus we zouden wel zien wel waar we uitkwamen. Het was heel mooi om te stappen tussen de bomen en de struiken. Maar de weg bleef maar stijgen! Mijn zenuwen in mijn benen protesteerden nogal, dus ik besloot om te wachten op een gegeven moment. Victor klom naar de top, maar het uitzicht dat wij hadden was even mooi zei hij☺️ De afdaling was dus ook steil, maar het ging prima: Marie-Laure op kop als een speer vooruit.😉 Daarna zijn we het park uitgereden, het is een oneway route op een bepaald moment, langs de andere kant en zo de freeway opgereden richting hotel. Deze was deze keer niet saai! We hadden zelfs vanop de heuvels in Beverly Hills een grote rookpluim gezien en die werd steeds groter en donkerder naargelang we het hotel naderden. Sommige afritten waren nog afgesloten en er stond politie bij. Op de weg zagen we deze morgen ook allerlei dingen zoals een tshirt, bekers, een schoen ed. Net alsof de mensen snel snel gevlucht waren en zulke dingen op hun weg verloren waren omdat ze niet goed ingepakt waren. Erg raar... We zagen nu ook dat sommige bergkammen rood gekeurd waren van het rode bluspoeder dat vliegtuigen naar beneden lieten vallen. Ook helicopters vlogen rond met zakken water. In het hotel heb ik eerst gedoucht en daarna zijn we naar de Managers Reception geweest. Niemand had er eigenlijk zin in, want het is elke dag hetzelfde. Maar we dachten dan drinken we toch al een aperitiefje en zien we daarna wel. Ze hadden onze gedachten voorspeld denk ik, want er stond koude pastasalade! Dus hebben we ons dat laten smaken. Op de kamer heb ik een uurtje geslapen, helemaal doodop ben ik. Dat belooft voor morgen, dan staat een wandeling naar het Hollywood Sign op het programma😳 Na nog een beetje tv kijken en socializen met het thuisfront, zijn we voldaan gaan slapen. Het was een verrassende veelzijdige dag!

Dag 22:Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Vandaag wordt een kort verslagje. Er is nl niet veel gebeurd. Het was superdruk aan het ontbijt. Er stond zelfs een extra stand om je verse eitjes te bestellen. Volgens de serveerster kwam dat doordat er veel geëvacueerde mensen naar hier gekomen zijn. Als ze een brandverzekering hebben, betaalt die immers toch de rekening... Op het nieuws zeiden ze dat 20% van de brand ondertussen onder controel was. We lieten het ontbijt ons weer goed smaken en namen alle tijd, want er stond een luilekkerdagje op het programma. Toen ik de gordijnen opendeed zag ik dat ze buiten op het terras allemaal paarse stoelen aan het klaarzetten waren, met een blauw breed lint errond. Er zou dus een wedding plaatsvinden! Dat vind ik zowiezo al leuk om naar te kijken, maar zeker hier. Het gaat toch nl helemaal anders als bij ons: geen stadhuis, geen kerk...gewoon buiten in een hotel. Beetje gek voor ons. Toen we nog wat zaten napraten bij het ontbijt, zag ik de bruidsmeisjes al aankomen. Een na een druppelden gasten toe. Om te dikker en om ter spannendste kleed hadden ze aan, met hakken waar ze nauwelijks op konden lopen. Charlotte, dit had jij zo leuk gevonden! Ik kon me je commentaar al inbeelden. Victor hield het na een tijdje bekeken en wij veranderden van plaats naar comfortabele zetels. Ik had een goed plekje uitgekozen dat ik de bruid goed zou zien aankomen. Toen bedacht ik dat we de camera niet mee hadden genomen. Dus snel naar 6de verdiep en weer terug, maar nog steeds op tijd. Inmiddels waren de gasten al buiten gaan zitten, behalve de 4 bruidsmeisjes. Ik bedacht plots dat de bruid langs achter zou toekomen en zo naar voor zou schrijden. Dit betekende dat ze dus niet langs de liften kon komen waar we zicht op hadden. Vanuit onze kamer konden we de gasten wel zien zitten, dus maar snel naar boven om ze daar te zien toekomen. Iedereen was gaan zitten, dus het zou zo wel beginnen. En kijk, de deuren van de lift gingen open toen we op het 6de toekwamen en wie stond daar met iemand van het hotel? Juist: de bruid! Ik vroeg of ik een foto van haar mocht nemen en feliciteerde haar. Als je niks vraagt, krijg je niks he... Op de kamer konden we dan zien hoe ze naar voor ging met haar vader. De weinige mensen die er zaten, waren allemaal erg aan het zweten. Er stond een waterreservoir waar gretig van gebruik werd gemaakt. Na een kwartiertje was de ceremonie gedaan en feliciteerden ze elkaar - voor ons weer in het zicht. We keken daarna welke state parken we morgen best konden doen, toen het steeds donkerder werd buiten. En inderdaad, er was weer breaking news: een dorpje 11 mijl van hier werd volledig geëvacueerd owv de brand. Er was nog slechts 10% onder controle. Wat erg! Het LA Forest waar we ev naartoe zouden gaan, is helemaal afgsloten. We hebben een tijdje staan kijken naar de veranderingen in de lucht. Soms zag je echt een rode gloed, best creepy om te zien. We snapchatten wat met Charlotte en oma en opa, Victor skypte met Lise. We aten dan een yoghurtje en wat nootjes en gingen naar het zwembad. Dat is gelukkig binnen. Normaal niet zo gezellig maar nu hadden we het helemaal voor ons alleen. De jacuzzi met schuim was erg heet maar deed deugd aan mijn rug. Ik heb er een tijdje ingezeten, beetje baantjes gezwommen in het koude zwembad en buiten gekeken naar de steeds dreigender wordende lucht. Het was zo erg dat je asdeeltjes zag vliegen! We besloten om morgen toch maar meer centrum LA te gaan, naar een oude wijk en dan op de terugweg ev te stoppen bij een state park, afhankelijk van de toestand van de wegen. Luc wou het water niet in omdat hij weer pijn heeft in zijn oor. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij thuiskomt met een oorontsteking. Gelukkig heb ik meer dan genoeg ontstekingsremmers mee😚 Na een douche zijn we weer naar de lobby geweest voor de Managers Reception, hebben een beetje bijgepraat met de kinderen want die hadden ge-ipod en ge-ipad de hele middag . Ondertussen zagen we op ABC dat de freeway naar LA volledig afgesloten was wegens brandgevaar! Hij mocht enkel nog gebruikt worden door mensen die wilden evacueren. Dat waren er erg veel, want we kunnen hem zien vanuit de hotelkamer. Heel raar om in de andere richting niemand te zien rijden. Morgen naar LA geraken zou dus niet zo simpel zijn. We zijn met de auto even de weg opgegaan en de auto zat onder de asdeeltjes! De oprit was inderdaad afgezet met kegels en een politiewagen stond erbij. Als ze dat voor al die op- en afritten zo snel geregeld hebben, chapeau! Als we deze blog actief zetten, is de snelweg net weer geopend. De brand breidt echter steeds meer uit. Er is nu nog maar 5% onder controle ipv 20 deze ochtend. Wordt vervolgd....

Dag 21: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Wat een luxe ontbijt in dit hotel zeg! Er is zelfs een vegan ontbijt met een groen drankje dat er erg vies uit ziet maar heerlijk smaakt: spinazie, komkommer en nog iets.. De fruitsla is fantastisch met blauwe bessen, braambessen, aardbeien, soorten meloen, verse ananas... Verder is er de usual stuff te verkrijgen maar ook een cook to order omelet. Luc kiest er een met peppers, bacon en cheese, ik hou het bij de simpele 'sunny side up'. We hebben een hele tijd zitten genieten van dit ontbijt. Ze kwamen ook telkens afruimen van je tafel: geen plastieken of isomo bordjes die je zelf in een grote vuilnisemmer moet doen. Ik ben blij dat we hier blijven tot de laatste dag! Het is echt prachtig hier. Vanuit het venster zagen we nog steeds een donkere en geelachtige gloed boven de bergen van de brand gisteren. Voor vertrek zijn we nog even gaan tanken, de ramen gekuist en hier kon je gewoon tv kijken in de pomp waar je aan het tanken was. Er is een klein schermpje ingebouwd! Oh yes, this is America😃! We besloten dan om Red Rocks Canyon SP te bezoeken zodat we zeker geen last zouden hebben van eventuele brandhaarden. Onderweg zagen we massaal veel windmolens staan en nog meer zonnepanelen. Er woont niemand, dus ze hebben alle plaats! De temperatuur was ondertussen weeral geklommen tot 108°F. Er stonden borden op de freeway dat iedereen extra aandacht moet hebben wegens extreme droogte. Bij het eerste stoppunt voelden we al direct hoe heet het was. We besloten om het trailpad niet te volgen, want dat zag er maar saai uit.😩 De rotsen met witte en rode strepen zag je al vanaf de weg liggen, maar we zijn het pad eerst gevolgd tot op de heuvelkammen. Daar verscheen weer een nieuw panorama. Wat zijn er in Amerika toch veel mooie verscholen plekjes! Vanaf de kam kon je alles goed zien, dus zijn we wat tussendoor de rotsen gestapt. Dat was niet zo makkelijk, want er waren diepe washes waar je doorheen zakte. Maar wél leuk! Helaas bij de rotsen ook geen schaduw. Een beetje verder en hogerop was dan eindelijk een klein grotje waar we met vier net in de schaduw konden staan. Victor vond stukjes bot, misschien van een vleermuis? We trokken wat foto's, maakten de rugzak lichter door wat te drinken en begonnen aan de terugweg. Naar beneden gaan vind ik altijd erg eng, ook nu weer. Maar met een hand hier en daar lukte het toch. Gelukkig stond er een toilet op de parkeerplaats, die nog proper was ook. De tweede stop leek minder spectaculair, maar was het zeker niet! Marie-Laure besloot wel in de auto te blijven en vond het te warm. Maar onder het motto 'we zijn hier misschien maar één keer' ging ik dapper mee. Als een jonge hinde huppelt Victor echter met de rugzak van steen op steen, hem volgen is onmogelijk. Voor wat fotostops kon hij toch wachten en hij hielp me dapper verder, want ik durfde alweer niet☺️ ik was blij dat ik het toch gedaan had, want wat was het mooi daar! En zo mooi! We hebben eventjes genoten van de stilte en de rust daar, maar niet te lang want Victor had de rugzak precies nog altijd aan, ook al had hij hem af gedaan😱. Heet, heet en drukkend warm. Terug naar de auto was weer moeilijker, maar ik deed het toch maar😰 De laatste stop was bij een campground waar je een loop kon maken. Er kampeerde niemand, het is ook veel te heet daarvoor, maar je zou wel een prachtig zicht hebben dicht bij de rotsen. En al die Joshua trees! Waarom hier geen Joshua Tree park is: geen idee, ze groeien hier namelijk overal. Om 15u ging de wekker af voor mijn medicijnen, dus besloten we te stoppen en een ijsje te eten. Smaakte weer zoals altijd. We waren erg goed op tijd in het hotel, zodat Victor nog kon skypen met Lise en we de blog en foto's al klaar hadden voor de avondreceptie. Die smaakte weer voortreffelijk! We wilden eerst gaan zwemmen, maar de lucht ruikt hier ongelooflijk naar brandlucht, dus niet zo fijn om daar in te liggen. De zon komt hier niet meer door de rookwolken waardoor het ook erg drukkend is. Op foto zie je er niet veel van, maar hij ziet gewoon wit ipv normaal helder blauwer en er hangt een hele dikke smog. Het wordt uitkijken wat we nog kunnen doen want de brand breidt momenteel nog steeds uit. Vandaag was iedereen dus vroeg gedoucht en hebben we 's avonds naar een film gekeken.

Dag 20: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 113°F

Na een korte nacht volgde een kort ontbijt. We waren alles eigenlijk een beetje beu gegeten en het was echt heel druk overal. We hadden wel al deze nacht twee keer een sms gekregen van Charlotte dat ze veilig geland was en haar koffer al had en dat ze op de juiste bus naar Antwerpen zat. Bedankt ook via deze weg aan alle mensen die hun gsmnummer gegeven hebben dat ze kon bellen mocht er iets mislopen. Het was gelukkig niet nodig! Daarna hebben we de koffers ingepakt en zijn we vertrokken. Twee koffers minder in de koffer en toch merken we er niet veel van, komt natuurlijk door al die schoenen😜 We reden naar Vasquez Rocks National Area. Het was maar een half uurtje rijden. In het visitorcenter zagen we dat ze ettelijke films opgenomen zijn, zoals Star Trek en de Flintstones. We konden met de auto naar de rotsformaties of te voet. Wij dachten wat aan de conditie te doen en begonnen moedig te wandelen in de hitte. Het pad was wel erg leuk en smal. Je moest goed kijken waar je liep want overal waren gaten in de grond. Dat konden slangenkuilen zijn en je zag in de struiken onderaan ook wel spinnenwebben hangen die van tarantula's waren. Dat hadden we beter niet geweten want Marie-Laure en ik waren niet meer op ons gemak. En gelukkig hadden we dichte schoenen aan! Na een half uur kwamen we bij de prachtige rotsen die uitstaken. Ze hadden dikke lagen die schuin uit de aarde kwamen. Je kon je goed voorstellen waar de huisjes stonden bij de Flintstones: erg leuk om te zien. Maar wat was het heet! De jongens besloten wat op de rotsen te klimmen, dus Marie-Laure en ik bleven achter op het pad, in de blakende zon. Nergens was ook maar iets schaduw te bespeuren, behalve tussen de rotsformaties in de hoogte! We trokken dan maar foto's waarop ze steeds kleiner en kleinere stipjes werden. Wij begonnen ons al misselijk te voelen toen ze eindelijk naar beneden kwamen. Dan moesten we nog het hele eind terug. In het visitor center trokken ze grote ogen toen we vertelden dat we gewandeld hadden in plaats van de auto te nemen. Gelukkig stond er zo'n machine met koud en ijskoud water. We kochten een magneet als aandenken aan dit minder bekende park. Maar iedereen die in LA logeert en toch ook een wandeling wil maken: kom eens naar hier! Er was uiteraard op de hele weg niemand anders te voet te zien🤗 Toen we terug in de auto stapten zagen we dat het inmiddels 113°F was of 45°C, in de schaduw natuurlijk. De weg naar de autostrade was ook heel leuk. We reden langs boerderijen met echt zo van die typische witte hekjes en gekke postbussen. Erg leuk om naar te kijken! We kwamen aan in het hotel waar we gisteren al online ingecheckt hadden. We konden via een grondplan kiezen welke kamer we wilden. Ok, de hoogste verdieping dan met zicht op de mountains! En dus hebben nu een room with a view😱 met een aparte slaapkamer en klein keukentje. We hebben de bagage wat weggezet in de verborgen kasten, frigobox uitgepakt en in de sofa geploft en blog gedaan terwijl Fox tv opstond. Wat een gedoe ze daar allemaal vertellen: niet te doen! En irritant dat je die reclame niet kan doorspoelen. Plots was er onderbreking: er was hevige brand uitgebroken 5 mijl van waar we geweest waren! De weg die we genomen hadden was inmiddels volledig afgezet en de snelweg naar LA ook. We kunnen dus niet meer naar LA. Vanuit de kamer konden we de rookpluimen erg goed zien en ze werden steeds groter. Het was toch wel beangstigend. De wind zat ook nog eens onze kant uit. Hopelijk kunnen we nog naar het Hollywood Sign wandelen, op dit moment immers zeker niet. Ondertussen zagen we ook een live achtervolging en er waren owv de brand zeer weinig, auto's op de baan. Om 17.30u was er managers reception: gratis tequila, margarita, bourbon, allerlei frisdranken en fruitsappen enz met lekkere rauwe groenten, speciale chips, verse fruitsla enz. Niemand had nog honger, dus we zijn terug naar de kamer gegaan, keken nog wat verder naar de rookpluimen, werken de blog af en kijken naar HP. Dat was er gisteren niet meer van gekomen omdat we zo lang hadden zitten babbelen. Morgen waarschijnlijk Red Rocks SP, dat ligt ten noorden van hier, want op dit moment is alles richting LA nog altijd afgesloten, met grote verkeerschaos tot gevolg.