 | Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden: _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88°F |
Eigenlijk zijn we vandaag pas gaan slapen want we hebben gisteren tot na middernacht gekeken wat we nu zouden doen met de laatste week van onze reis. We hadden nog een hotelreservering voor 4 nachten staan bij Hilton hier kortbij. Het voordeel van zoveel routes op voorhand te maken☺️ Deze hadden we nog niet geannuleerd voor het geval dat we ze toch nodig zouden hebben. We hebben echter 6 nachten nodig en volgens de site was dezelfde kamer niet meer vrij. Het ontbijt was idem als gisteren alleen de Nutella mee aan tafel genomen. Daar moesten we ons niet voor generen, als je ziet wat sommige mensen allemaal doen, ongelooflijk. Het valt ons trouwens ook op dat er meer dikke Amerikanen rondlopen dan vorige jaren. Als je ziet was ze eten; deze morgen zag ik een kind 3 keer een wafel eten met telkens siroop erop, dan nog eens suiker en dan vol slagroom gespoten. Die moeder zei er niks van. Tja... Wij eten hier veel meer als ontbijt dan thuis, maar slaan het middageten eigenlijk over. We hebben gewoon echt geen honger om te gaan lunchen ofzo. Ok, we vertrokken dus op pad nadat iedereen, behalve Marie-Laure (wiens knieën trouwens helemaal genezen zijn, behalve een klein korstje) en ik zich gekleed had op de bezoeken van vandaag. Trouwe lezers hebben ondertussen al begrepen dat muziek belangrijk is voor ons, dus aan jullie deze keer om te raden welke kledij het is🙄🎸👏 Eerst gingen we naar Embassy Suites om te vragen of ze toch geen kamer vrij hadden 2 dagen eerder. Ja hoor, dat hadden ze en ze werd direct gereserveerd. Dan kregen we een sleutel mee om te kunnen kijken naar het zwembad, fitnessroom enz. Dat zag er allemaal prima uit! Niet dat we al gefitnesst hebben, maar Marie-Laure wil het toch graag een keertje doen en normaal moet ik dat ook doen voor mijn rug, dus ons voornemen is er in elk geval☺️ De poetsvrouw liet ons ook de kamer zien die we geboekt hebben en ze is toch een pak sjieker dan waar we nu zitten. Een slaapkamer minder, maar Charlotte is dan al thuis, dus kunnen we de living echt gebruiken als zithoek. Nadat dit geregeld was vertrokken we naar het California Science Center. Best een eindje rijden, maar we hadden geen file. Kaartjes voor de Space Shuttle waren op first come first serve basis, dus we zouden wel zien. We zagen er al eentje in Washington, dus zo erg was het anders niet. We hebben besloten dat de kinderen mogen kiezen was ze doen, en vandaag en volgende dag stond in het teken van Charlotte omdat zij overmorgen naar huis vliegt. Het bleek niet een museum, maar een heel museumpark te zijn. De parking was 12$, gelijk hoe lang je er stond. Maar we vonden een vrije parking in een woonwijk in de straat ertegenover. Even geluk dat er net een jeep wegreed en wij ertussen konden. De musea zijn allemaal gratis, alleen voor de Endeavour moet je 2 $ betalen en dan krijg je een timeslot waarvoor je binnen moet geweest zijn in de hall waar hij opgesteld staat. Eerst hebben we de capsule van Apollo 10 gezien. De deur stond open dus je zag hoe de astronauten in hun stoel zaten toen ze in het water belandden. Op hun rug lagen ze met hun voeten in een hoek van 90°. Goede houding voor de rug, zou dat erom gedaan zijn vroeg ik me af?🤔 Verder zagen we nog enkele vliegtuigen hangen waarvan ik de naam niet meer weet, het waren gevechtsvliegtuigen in elk geval. De zalen met uitleg over de Endeavour waren echt erg interessant. Je kon de banden aanraken en zag hoe kapot ze waren na de laatste landing. De wrijving moet enorm zijn. Hij vliegt met een snelheid van 17500 miles per hour en moet naar 0 zien te raken, dus hij heeft best nog veel snelheid als hij de tarmac raakt. De punt van de brandstoftank waar hij aan vasthangt stond er ook. Die is op zich enorm. Ze wordt trouwens volledig gerecupereerd. Er staan teams klaar op de Oceaan om die stukken uit zee te halen en te hergebruiken. Een enthoesiaste ranger vertelde ons dat allemaal. We zagen ook de toilet: hoe cool was dit om te zien zeg! En hun oven stond er ook, waar ze eten konden in opwarmen dat allemaal luchtvrij verpakt was. Iedereen had 3 maaltijden per dag, geen tussendoortjes. Ze waren meestal 14 dagen in de ruimte. de controlekamer van in Houston was nagemaakt waar wie zat. Grappig was dat voor elk scherm een grote tas koffie stond. Zo typisch! Uiteindelijk kwam nog een film hoe ze die enorme Endeavour van de luchthaven over de weg naar daar gekregen hadden. Dat is pas sinds 2012. Mensen stonden toen zelfs bovenop van die hoge reclameborden langs de weg. Het moet ook wat geweest zijn. Het werd voort gereden op een opligger van Sarens, vlgs ons een Belgische firma?! Uiteindelijk konden we dan via ons ticket de Endeavour zien: het was echt een machtig zicht! In Washington zagen we al de Discovery, maar deze stond mooier opgesteld. Je kon er onderdoor wandelen en goed zien welke schildjes er nieuw waren en welke versleten. Op 25 ruimtereizen is slechts 10 % vervangen moeten worden en dan nog de meeste omdat ze er af moesten halen om er onder ergens iets te herstellen. De motoren waren natuurlijk ook weer fantastisch om te zien. Wat zijn die dingen groot! De 5 Space Shuttles zijn inactief en staan over het hele land opgesteld. In LA hebben ze als enige ook de externe brandstoftank staan waar hij aan vasthangt als hij opstijgt. Hoe hoog is dat wel zeg! Je kan je goed inbeelden dat het staketsel waar de astronauten dan opstaan vooraleer ze instappen zo veel verdiepingen heeft! Na een toiletbezoekje keken we nog naar de Viking I, een marslander die de eerste beelden maakte van Mars en nog enkele andere toestellen. Er stond ook een test: je moest draaien aan een hendel waardoor een pijl in een doorzichtige buis naar boven ging. Zo ondervond je de kracht die nodig is om in de atmosfeer te komen en daar te blijven. De jongens draaien op hun gemakje met een hand en hup de pijl was boven. Ik had mijn 2 handen nodig om hem boven te krijgen en Charlotte lukte het niet, ML wel. Ondertussen stonden we daar maar te supporteren voor elkaar, echt grappig. We zaten al met de slappe lach en mensen stonden al te kijken😱 We besloten ons bezoek hiermee af te sluiten, toen ik vroeg wie de souvenirs eigenlijk vasthad. Juist, niemand dus....oh nee, ik had het bruine papieren zakje vast gehad toen we naar toilet gingen en daar waarschijnlijk laten liggen. Wij dus het hele eind terug gestapt, maar helaas lag er niks in de toiletten. Dus gevraagd of we weer binnen mochten in de hall van de Endeavour, zonder ticket want dat hadden we al afgegeven. Dat mocht alleen als we de andere kant van het ticket nog hadden. Gelukkig houden we die altijd bij als souvenir en konden we die dus tonen. Aan de giftshop herkende de verkoper ons. We legden het hem uit en kochten opnieuw een magneet en voor elk een potlood. Gelukkig waren het maar kleine dingetjes die we verloren waren. Hij belde iemand op en we kregen direct nog 20% korting! Wat een service, we hadden er helemaal niet om gevraagd. Hij zei dat we bij de infostand aan de uitgang altijd konden vragen of iemand het er had afgegeven en als dat zo was konden we de laatste gekochte spulletjes zelfs terugbrengen naar de shop die daar tegenover lag. Nou, dat zou toch wel niet dachten we. Er waren heel veel scholen en summercamps op uitstap, dus zo'n kind zou wel blij zijn met de inhoud van ons zakje. Toen we de info passeerden hebben we toch maar eens gevraagd. Vraagt die vrouw aan mij: en wat zat er dan in dat zakje? En ja hoor, het was terug gebracht! Hoe eerlijk is dat zeg! We stonden allemaal perplex, wat een eerlijke mensen zijn er toch in Amerika! En in de winkel gaven we het terug en kregen het geld netjes terug op onze mastercard gestort. Kunnen we ons in België echt niet voorstellen! We waren allemaal blij en hadden nog niks gegeten, dus aten we een ijsje. De buurt daar was armtierig. Je zag bedelaars overal en aan het tankstation kwam er voortdurend iemand langs aan het raam om wisselgeld vragen of om iets vies te verkopen. Daarna was het hoogste tijd om naar een zekere brug te rijden waar Blink 182, A day to rememer, Limb Bizkit, Foo Fighters en zelfs Madonna een clip opnamen. Voor de fans van 24: hier werden ook scenes gefilmd. Toen we toekwamen kon ik me al goed inbeelden waarom. Zo'n gure buurt! Overal graffiti, en mooie, dat wel, maar ook stonden overal tentjes van daklozen. Echt heel erg om te zien. Luc trok van Charlotte en Victor foto's zoals hun favoriete groepen er ook gestaan hadden. Dat duurde al even voor het volledig goed was, kritisch als ze zijn😳 Marie-Laure en ik hadden niks om handen, maar we konden ons amuseren door te kijken naar een blondine die er stond te poseren met steeds andere kledij. Ze had een fotograaf ed bij, het zag er erg professioneel uit. Enkel de selfies van zichzelf voor Instagram waren er teveel aan. Het was nog leuk om zien. Nog een stop stond op het programma en lag helaas ook in deze buurt: de liquor store waar U2 de clip van 'where the streets have no name' opnam op het dak. Ze begonnen toen zo random daar wat te spelen en al gauw stonden overal mensen te kijken en moest de politie hen tegenhouden. Nu was het een mexicaans restaurant geworden. Op de terugweg reden we ook nog voorbij het hotel dat Bono inspireerde om een film 'the million dollar hotel' te maken. Dat hebben we vanuit de auto moeten trekken, het was inmiddels superdruk. De autorit naar het hotel duurde dan ook nog erg lang wegens het drukke verkeer, zodat we de Manager's Reception net gemist hebben. Charlotte wou graag nog eens bij Denny's gaan eten, dus hebben we dat gedaan. Het was wel lekker, maar niet zo warm en de ober liet dan ook nog eens de plateau van Luc een beetje scheef vallen op de tafel waardoor er eten afviel. Jammer voor hem en zijn tip dan... In het hotel hebben we nog een koffie gedronken die je hier 24u kan halen in de lobby en een beetje verder gekeken naar Harry Potter. Morgen gaan we naar Venice Beach en Santa Monica.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten