Dag 1: Lokeren - Düsseldorf - LA

Hotel: SpringHill Suites Pasadena Arcadia Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 72 °F

Opgestaan om 6.30u. Ook al was dit eens niet midden in de nacht, het voelde toch erg vroeg aan. Samen ontbeten en dan stond Lise er om nog een laatste keer afscheid te nemen van Victor. De valiezen lagen al sinds gisteren op en in de auto, dus enkel de 5 trolleys moesten er nog bij, maar dat ging allemaal vlotjes. Na nog een paar keer kijken of we niks vergeten waren, zijn we vertrokken naar Dusseldorf. Het was rustig verkeer onderweg, alleen parking 5 stond op geen enkel bord aangeduid. En dat was net diegene waar wij een plaats hadden gereserveerd natuurlijk. Na mijn Duitse kwaliteiten te testen, hebben we ze uiteindelijk toch gevonden😜 Het is een hele grote parking met 7 verdiepingen die allemaal volledig volzet zijn, dus staan we op het dak: wel niet overdekt, maar het kon nu eenmaal niet anders. Via de shuttle waren we in enkele minuten aan de gate. Daar zagen we dat onze rij helemaal de verste rij bleek te zijn van de enorme inkomhal natuurlijk. We passeerden de rij van Air Berlin waar Charlotte zelf wou aanschuiven terwijl wij naar Lufthansa verder stapten met onze bagage. Daar was het was onmiddellijk aan ons. Een vriendelijke vrouw printte mijn boardingpass die we gisteren maar niet op het scherm te zien kregen, de andere 3 wel😱 We kregen ook een boardingpass voor de vlucht met United van NY naar LA. Daar hebben we maar anderhalf uur overstaptijd. Even uitgelegd dat ik niet snel kan stappen en ze bood dadelijk aan een rolstoel te reserveren en zo via de handicapten weg naar immigrations te gaan en naar onze valiezen. Dat vond ik supervriendelijk! Ondertussen kwam charlotte ons al tegemoet. Ze had zichzelf helemaal ingecheckt. Toppie! We zijn heel fier op haar. Daarna zijn we naar terminal B gegaan die tussen C, waar charlotte moest zijn, ligt en terminal A waar wij moesten opstappen. Veel was er niet, maar omdat iedereen honger begon te krijgen hebben we samen nog een lekker broodje gegeten met mozzarella, pesto, tomaten of met tonijn. Echt lekker! Dan hebben we charlotte afgezet bij terminal C waar ze eerst nog paspoortcontrole had. Stiekem was ik jaloers op haar dat wij geen rechtstreekse vlucht hadden. Dan heel de weg gestapt naar terminal A, de jongens noemden het al de eerste trail van onze reis:de terminal-trail😩 Ook wij hadden paspoortcontrole, 2 keer zelfs. Toen bleek het vliegtuig een half uur vertraging te hebben, dus ik begon al serieus ongerust te worden dat we de vlucht naar LA niet zouden halen en dan zat Charlotte daar. Ze moest nu al 4 uur op ons wachten😪 Eindelijk begon het boarden en wie halen ze eruit voor extra controle? Juist, mij dus. Ik moest mee en werd grondig gecheckt, tot in mijn ondergoed toe, ik vond het wel wat ver gaan eigenlijk. Moest mijn schoenen uitdoen, kneep ze in mijn voeten en kuiten. Ik heb toen snel gevraagd om links niet zo hard te knijpen, gelukkig deed ze dat wel. Na dit oponthoud mochten we eindelijk het vliegtuig in. De vlucht verliep goed. We kregen een drankje met zoutjes, daarna een warme maaltijd: het klassieke pasta or chicken, maar toch smaakte het ons alweer. Achteraf kregen we ook nog aan Baileys en cognac aangeboden. Altijd leuk. Eerst hebben we een film gekeken, dan hebben Luc en ik een dutje gedaan( wat alcohol al niet doet met een mens), Victor luisterde heel de tijd naar muziek. Er was dan ook heel veel keuze, ook van alternatieve groepen die je normaal niet tegenkomt op een vliegtuig. De toiletten waren beneden, dat was weer eens wat anders, maar dan heb je wel geen file staan, dus een beter systeem. Marie- Laure keek de ene film na de andere😍 Ondertussen kwam ik er al achter dat we mijn wandelstok vergeten zijn en mijn betterback. Die laatste zou toch maar veel gesleur zijn, we zullen afwachten of het wandelen ook zo lukt. Dan maakt een mens lijstjes op voorhand en vergeet je er iets op te zetten☺️ Om de tijd te doden begon ik op de ipad de blog al te typen. Voor iedereen die tot hier al mee gelezen heeft: ik weet niet of ik het volhoud om elke dag een lang of überhaupt een verslag te typen. Dan komt het later wel, als we thuis zijn. Het is de bedoeling om qualitytime te hebben na toch wel een druk jaar, dus dat gaat voor boven een blog typen. Maar dat snappen jullie vast wel! Voor het landen kregen we ook nog een snack. We kozen voor de vegetarische, het was een kleine soort pizza, best lekker. Bij het landen hadden we exact een uur om de volgende vlucht te halen. Gelukkig zat ik in een rolstoel zodat we overal via een speciale ingang snel door konden. Bij de grenscontrole moest dit keer ook Marie-Laure haar vingerafdrukken geven en een foto van haar ogen laten nemen. Vond ze best spannend. Daarna ging het verder naar de bagage waar we toch een tijdje moesten wachten. Dan moesten ze met 3 alles meedragen naar de balie waar ze weer ingecheckt werden voor de vlucht naar LA. Alles stond er op een hoop, hoe ze die nog snel op dat vliegtuig gingen krijgen wou ik me liever niet afvragen. Dan moesten we via een lange weg ook nog een treintje nemen naar een andere terminal. Daar wéér een controle van de handbagage, dus alles uit de trolley's enz. We mochten wel voor, maar erg vriendelijk waren ze niet. Toen zei de man die me voortduwde dat hij niet verder mee kon. We moesten te voet naar de laatste gate (20 gates verder dus) en we hadden nog 15 minuten! Gelukkig stond er zo'n golfkarretje te wachten en die vrouw wou ons wel brengen. Gelukkig maar, het was zeker nog een km stappen, dat hadden we nooit gehaald! Iedereen was al in het vliegtuig, op ons na en nadien nog 2 vrouwen. Ze hadden ons ondertussen plaatsen gegeven en ik zat niet bij de anderen (andere achternaam, dus ze wisten niet dat ik bij hen hoorde). In het vliegtuig kon Luc dan nog ruilen, zodat we toch met 4 op een rij zaten. Snel nog een sms naar Charlotte dat we de vlucht gehaald hadden en we konden weer relaxen. Alweer een schermpje, maar met minder keuze. Ik typte de blog verder, de rest keek weer films. Het was voor ons gevoel al na middernacht, maar het licht bleef gewoon aan. Voor hen was het immers namiddag. Een beetje zoeken hoe we het moesten doen met medicijnen, maar dat ging wel. We dronken een cola met ijs, haha, direct een groot blik per persoon: we zijn in Amerika! De slaap overviel toen iedereen, het was ook ijskoud in het vliegtuig, dus met een kussentje en dekentje vertrok iedereen voor een uurtje of 2 naar dromenland. Wakker geworden zag ik door het raampje de enorme zandbak van Nevada met de Coloradorivier er slingerend in: wauw! Pas geland kregen we al een sms van Charlotte dat ze easy door immigration was geraakt en met haar valies op ons zat te wachten bij de arrivals. so far, so good! Onze valiezen waren er al snel, alhoewel we langs buiten de luchthaven er om moesten: beetje gek, maar kijk, daar kwam onze oudste dochter af gewandeld! Wat een leuk weerzien! Met de shuttlebus van Hertz reden we naar de verhuurwagens. Het was wel een tijdje wachten en omdat het al zo laat was hadden ze maar één fullsize suv meer staan....even spannend dus of hij wel in orde was, maar ja hoor! Hij is pas uit 2016 en de kinderen kunnen makkelijk met 3 naast elkaar zitten. Ze hebben elk hun eigen zetel daar: joepie! In pikdonker de weg naar het hotel gezocht, maar de Tom Tom werkte nog altijd uitstekend. Daar kregen we direct flesjes water aangeboden: zagen we er echt zo slecht uit😜 ? Onze kamer is prima. Voor mij was het wel een beetje raar: het is exact zo een als waar we 2 jaar verbleven na mijn operatie... De kledij werd snel uitgepakt en iedereen kroop doodmoe zijn bed in ...