Dag 10: Lone Pine

Hotel: Best Western Plus Frontier Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 91 °F

Het ontbijt viel voor de meesten een beetje tegen: cheese omelet met hamburgers is nu eenmaal niet ons ding en de USFood was nog niet gekomen met verse yoghurtjes. We hadden een klein beetje langer geslapen want vandaag werd een rustige dag en we werden weeral enkele keren wakker gebeld door een onbekend nummer. We vertrokken richting Alabama Hills. Dat was echt een schot in de roos! We reden eerst Tuttle Creek Road af. Op een gegeven moment kom je aan heel speciale rotsen met gekke vormen en sommigen hebben ze een naam gegeven. Die stonden vermeld op een plannetje met de route. Wij elk gewapend met zo'n blad op zoek natuurlijk. En wat dacht je? Niemand vond er een, behalve Luc👍 Maar de vormen zo cool, echt geweldig! We genoten dan ook meer van het uitzicht dan van de namen zoeken. Op een bepaald moment was er een zanderig zijweggetje dat we ingeslagen zijn. Victor en Marie-Laure klommen de rotsen op en waren al snel boven. Heerlijk vonden ze het! Het was ook goed te doen van de warmte. We besloten om de weg maar dieper in te rijden en de 4x4 te testen. Zooooooo fantastisch leuk! Het ging goed, dus we zijn tot het einde gereden. Daar heb ik op een rotsblok wat zitten wachten terwijl Charlotte in de auto bleef en de anderen naar hartelust klommen en sprongen....ik hield meermaals mijn hart vast. We reden verder naar Movie Flats waar weer andere rotsvormen zichtbaar werden. Daar hebben we een korte wandeling gemaakt van een km ongeveer, een pad dat was aangeduid door keien. Het ging omhoog en omlaag in de wilderness: zalig! Uiteindelijk kwamen we bij twee arches. De ene was piepklein, de andere echt heel mooi. Luc had nog geen foto ervan getrokken of Victor stond er alweer bovenop😉 toch ongelooflijk hoe dat hier ontstaat in the middle of nowhere. We hadden een weids uitzicht en zagen alvast enkele dirtroads waar we de auto wel eens wilden testen. Zo gezegd zo gedaan: we hebben in het wilde weg en met ons eigen orientatiegevoel op smalle zanderige weggetjes gereden, tussen stekelige struiken en soms lag er een rots bijna net in de weg. Heerlijk! Dit is het Amerika waar ik vooral van hou. Dikwijls werd gestopt om foto's te nemen van het uitzicht en de auto werd steeds vuiler en vuiler🤗 Uiteindelijk zijn we ook nog Mt Whitney opgereden - met weer die vreselijke haarspeldbochten - maar het was het rijden waard. Een gigantische waterval met ijskoud water dook op! Echt geweldig! Ook al hadden we nog niet veel honger, we hebben op de rotsen toch gepicknickt en yoghurtjes gegeten. Terwijl we daar zaten kwam een hert aan de overkant uit de bossen: zo schattig! We hebben er nog een tijdje gezeten, het water was ijskoud, dus zelfs pootjebaden ging echt niet. Wat een fantastische dag alweer! De kinderen hadden geen zin om 's avonds nog weg te gaan om te eten, dus hebben we in de lokale supermarkt wat pasta gekocht die we maar moeten opwarmen in de microgolf op de kamer😋 Het was te heet om in blakende zon aan het zwembad te liggen, maar iedereen vermaakte zich in de kamer met lezen, iphone leeg maken, foto's op laptop zetten en van die dingen. Moet ook eens gebeuren natuurlijk. We hebben ook nog een ander hotel geboekt in LA. Ook buiten de stad, maar hopelijk in die richting toch minder files dan het huidige dat we geboekt hadden in Anaheim. Na een frisse douche hebben we met z'n allen naar Harry Potter 2 gekeken. Morgen gaan we ons favoriete park bezoeken: Death Valley. Benieuwd hoe heet het er deze keer zal zijn en welke wegen er berijdbaar zijn want 1 juli is er een enorme storm geweest.

Dag 9: Mammoth Lakes - Lone Pine

Hotel: Best Western Plus Frontier Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 94 °F

Voor het ontbijt deze morgen moesten we elk een voucher tonen. De eerste keer dat we dit tegenkomen. Als we hem verloren, kostte een nieuwe 25$! De verwachtingen waren dus hoog gespannen, maar de ontgoocheling dan ook des te groter. Er werd 'vers' voor je gekookt door een Indische familie die hun zoontje de tafels lieten afruimen en allerlei andere klusjes doen. Echte kinderarbeid, zo zielig! Maar als je dus bv eerst een spiegelei ging vragen en daarna nog eens een pannenkoek werd je al bekeken van 'had je dan nog niet genoeg met dat ei?' Omdat het een kamer voor 4 was, hadden we ook maar 4 vouchers. Gisteren in de Vons hadden we dus al chocoladekoeken gekocht voor Victor die ze in de kamer dan kon opeten en ondertussen chatten met de vriendin - gelukkig waren de koeken met de warme chocomelk héél erg lekker want ze zat op het vliegtuig, dus chatten ging niet😩 Het eerste wat op het programma stond vandaag was Devils Postpile National Monument. Je moest hiervoor je auto parkeren aan de rand van het park en dan via een shuttlebus het park in. De nationale monumenten zitten inbegrepen in onze annual pass, maar deze shuttle niet! ? Hadden we op voorhand wel opgezocht, maar de info was juist:7$ pp😬 Het was bovendien ijskoud daar, het is dan ook een skioord. Het was 57F. Na klein familieberaad en wat geswitch met gilets zodat iedereen toch warm genoeg had, konden we nog net de bus op. We moesten wel het hele eind staan en luisteren naar de chauffeur die haar eigen mopjes steeds het beste leek te vinden. We stopten bij Devils Postpile en wandelden de korte trail ernaartoe. Je kon ook naar de top en we besloten dat eerst te doen. Het was heel steil, maar het gaf een heel mooi uitzicht met alweer besneeuwde bergtoppen, sparrebomen en een wildwaterbeek in de diepte. De bedekking waar we op stonden bestond uit allemaal veelvlakken, heel speciaal. Het waren de bovenkanten van hele lange lavastaven. Owv krimp zijn die vormen bovenaan ontstaan. Heel speciaal verschijnsel. Wat zie je toch veel verschillende natuurfenomenen in dit land! We hebben even genoten van het uitzicht hier en zijn toen weer afgedaald om naar de zijkant van de piles te kijken. Heel raar om te zien, wel prachtig! En dat er dan toch weer bomen kunnen op groeien. Dat snapt niemand van ons🤔 We zijn dan nog naar de rivier gewandeld ook, maar je kon er niet bij: enkel kijken vanaf een brugje. Maar het zicht was wel weer heel mooi! De andere stops in het park waren een bloemenweide en een waterval. We hadden er van die laatste nu net genoeg gezien in Yosemite en de buschauffeur had gezegd dat je de bloemenweide beter niet kon doen als je geen muggenspray bij had want het zat er echt vol van. Laten we dat nu niet mee hebben, dus namen we de bus terug naar het begin van het park. Deze chauffeur, ook een vrouw, dacht waarschijnlijk dat ze kolonel was in het leger en wij haar soldaten: zo schreeuwen en commanderen. Zo zie je maar weer, iedereen is anders😂 Aan de auto heeft iedereen een stukje brood gegeten, behalve Victor, die zat nog vol met zijn koeken😜. We zetten onze autotocht verder naar Manzanar National Historic Site. Hier werden tijdens de tweede wereldoorlog alle Jappeners naartoe gebracht door de Amerikanen. Een beetje een ghetto zoals de Joden bij ons in kampen verbleven voor hun deportatie. De landschappen werden al snel weidser, ruwer en desolater. Hier hou ik toch echt meer van! Ook de temperatuur steeg van 57 naar 91, dus toen we onderweg in Bishop moesten tanken, heeft iedereen weer zijn zomeroutfit aangetrokken. Tijdens de rit genoten Luc en ik van het landschap en de goede muziek op onze satellietradio: Pet Shop Boys, U2, The Cure en Morrissey (familie Foket, lezen jullie dit?!) De kinderen haalden wat slaap in. In Manzanar hebben we eerst 20 minuten naar een film gekeken die veel verduidelijkte wat er precies gebeurd was. De Jappanners hadden Pearl Harbour aangevallen in 1942. Daarop verklaarde president Roosevelt de oorlog met Japan en besloten ze dat alle Japanners, ook al waren ze ondertussen al officieel Amerikaan, in kampen moesten ondergebracht worden. Ze mochten elk een koffer meenemen. Ze zaten met 10000 mensen in 36 barakken! Immens dus! Ze hadden enkele barakken gereconstrueerd en het was wel aangrijpend om zien. Je kon in een barak die een woonruimte voorstelde, ene met algemene info en foto's en dan nog de mess. Die stond al verder op het terrein en bijna niemand trotseerde de hitte, behalve wij natuurlijk ;) Verder kon je dan met de auto rond het grote terrein rijden en af en toe was er een plaats waar je nog kon zien hoe ze bv een tuintje of vijvertje hadden aangelegd, of waar de vertrekken van de staff waren. Er is ook een gedenkteken geplaatst dat erg mooi versierd was met lintjes, keitjes, muntjes, knuffels ed die mensen hadden achter gelaten. Toen we nog in de film zaten kreeg Victor van zijn vriendin op reis twee oproepen: het alarm was wéér afgegaan en de politie had naar hen gebeld. Oh jee! Luc had geen enkele ontvangst, het was weer wat. In de auto zagen we dan dat alle anderen gemiste oproepen hadden van opa die midden in de nacht alweer aan ons huis stond. Is er een defect? Dat is in al die tijd dat we er wonen nog nooit voor gekomen, dus toch heel vervelend. We zitten ook niet dicht bij huis he... Het hotel hadden we op het laatste nog veranderd, omdat er toch nog een kamer vrij gekomen was, een oversized!? Toen we toekwamen leek het echt een motel met kleine kamertjes. Maar we kregen een grote kamer achteraan het complex met een extra sofa. Marie-Laure wou gaan eten bij de McDo, dus hebben we dat direct gedaan: de meisje een burger, Victor burrito's en wij een gezond slaatje. Met onze twee lavabo's zal het morgen sneller vooruit gaan (hoop ik dan maar). Het wordt normaal gezien een relaxter dagje waarbij onze SUV goed pas komt. In elk geval zal het zweten worden want het is hier nu, om 20.30u nog altijd 36°C😎

Dag 8: Mariposa - Mammoth Lakes

Hotel: Best Western Plus High Sierra Hotel Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 64 °F

Het ontbijt deze morgen was superzoet. Ik nam een droge koek, dacht ik althans, smaakte die naar smoutebollen! Alle andere koeken plakten met gedroogde suiker op, ofwel had je natuurlijk weer de wafels of pannenkoeken. Yoghurt hebben ze niet, en dat miste ik wel. Het werd bruine cornflakes met rozijnen dan maar en getoast brood voor de anderen. De auto was al sneller in geladen, het ritme komt er in 🤗 Tegen 9u waren we op weg, na alweer een tankbeurt. Wat verbruikt die auto veel, naar ons gevoel toch althans. Aan de ingang van Yosemite was het al aanschuiven, wat een drukte overal. We namen de Tiogaroad om het park door te steken zoals we ook al in 2010 deden. Toen zagen we onze eerste beer daar. Helaas vandaag niks te zien. Het was ook echt overal heel druk, auto's stonden bijna overal langs de weg geparkeerd. Dat herinneren we ons zo zeker niet. Onze eerste stop was via een soort dirtroad, eerder heel slecht geasfalteerde weg, naar May Lake. We hebben echter maar een stukje gewandeld, alhoewel het heel tof leek om volledig te doen, maar het was zo ontzettend koud! Bovendien hadden we dan geen tijd om de andere toffe dingen nog te doen. Het was 57 F ondertussen! We reden dan ook op 9945 feet hoogte! Vandaaruit ging het naar Olmstead Point, een uitzichtpunt met in de verte Half Dome. In 2010 hadden we er foto's getrokken in tshirt, dat kon nu niet! En al helemaal niet op dezelfde plaats want bijna overal liepen mensen op de rotsen. We reden verder naar Tyana Lake, waar we net nog een parkeerplaatsje vonden langs de weg. Wat is het hier mooi! Het blauw van het water steekt fel af tegen de witte rotsen en in de verte zie je bergen met sneeuw op. Prachtig! Sommige mensen lagen al te zonnen. Ok, de zon scheen...maar bij deze temperaturen? Ieder zijn ding natuurlijk. Het volgende op de Tiogapas was Tualomne Meadows. Groen grasvelden met een witte monoliete rots in. Daar kon je vrij opklimmen! Tja, dat moet je hier geen twee keer zeggen natuurlijk. Het was heel erg cool, en ml en ik waren best wel fier toen we bovenaan stonden. Weer een overwinning! Het uitzicht was adembenemend. We hebben echt een tijdje staan genieten van dat moois en natuurlijk de nodige foto's getrokken ook. De afdaling vond ik moeilijker, soms wat het echt een te steile helling en moest je eerst een stukje horizontaal lopen, maar dat maakte de kick enkel groter. Fantastisch was dit! Hierna reden we het park definitief uit, tussen nog altijd prachtige vergezichten. Naargelang we daalden, steeg de temperatuur ook weer. We reden nog niet direct naar het hotel, maar maakten een korte omweg naar Panum Crater. Dat is een vulkaan die een binnen en buiten cone heeft en waar je volledig naar boven kan wandelen. Een echte dirtroad deze keer met vele diepe putten leidde ons daar naartoe. Eindelijk konden we de SUV gebruiken waarvoor hij dient: zalig! Ik voelde de schokken nauwelijks, gelukkig. Van aan de parking was het een steile klim naar omhoog in diep lavagruis. Daar kon je nog verder naar de binnenkant. Hier was het eerst langzaamaan bergop, dan een stukje bergaf tot een steile klim zigzaggend over de binnencone in het diepe gruis. Maar we haalden het! Het was trouwens perfect weer ervoor, niet te warm en niet te koud. Terwijl de meisjes terug naar de auto keerden, zijn Luc, Victor en ik bovenaan nog een stukje verder gelopen over brokken lava om Mono Lake beter te kunnen zien met de tufa's. Die zagen we vroeger al van dichtbij. De kracht die de natuur soms kan hebben met zo'n uitbarstingen is echt enorm. We stonden ook al op de rand van de Vesuvius, maar deze was heel anders! Hier zag je de brokken nog uitsteken boven de rand, zoveel heeft hij ooit uitgespuwd. Daarna begon de afdaling: niet zo mijn ding naar beneden gaan, maar met af en toe een stevige hand is het me toch gelukt. In het hotel hebben we gewoon de nodige bagage afgezet en dan zijn we op zoek gegaan om iets te eten. Het is uiteindelijk Chinees geworden. Het smaakte bij iedereen prima! Ondertussen was het ijskoud geworden, volgens onze normen, maar we moesten toch nog wat inkopen doen voor morgen. Gelukkig had ik op voorhand opgezocht dat er in het stadje een VONS was. In de verse bakkerij hebben we lekker stokbrood gekocht en de kinderen konden niet weerstaan aan de chocoladekoeken ☺️ Voor Marie-Laure nog een nieuwe voorraad plakkers gekocht voor de knie en toen kon iedereen eindelijk een warme douche nemen en wat bijkomen van deze superleuke dag! Morgen nog eens een lange broek aandoen en dikke trui, want ze vertelden in het hotel dat het hier nu 'warme' temperaturen zijn.....brrrr..niet voor ons!

Dag 7: Mariposa

Hotel: Miners Inn Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 92°F

Deze nacht enkele keren wakker geworden van telefoon door een onbekend nummer... Er stond enkel +32 en verder niks. Het andere was een geheim nummer. Dus als een van die bellers onze blog volgt: stuur ons dan een mailtje aub. Vandaag allemaal maar en tshirt aan en goed ingesmeerd, want van gisteren zijn we goed verbrand.... Het ontbijt was standaard, maar met én wafels én pannenkoeken én speciale koffies én weer aardbeien...eigenlijk helemaal niet standaard dus, maar je raakt er snel aan gewend☺️ Daarna alweer de knietjes een verzorging gegeven: die zagen er veel beter uit dan gisteren! We hebben het ook anders aangepakt voor vandaag: de ene knie kan al een grote gewone plakker op, en de andere doen we een windel om zodat de plakband niet steeds loskomt. Dat bleek een goede zaak want ze kon al beter stappen! Nadien frigobox gemaakt, bekers gevuld voor in de auto en we konden op pad. Na een half uur rijden trok ik foto's van een weg die ingezakt was en waardoor we over een noodbrug moesten rijden. Krijg ik de melding: 'geen kaart in toestel' oh nee! Die zat nog in de laptop! Toen we gisteren met de foto's bezig waren kregen we de melding van die inbraak en door al de commotie de kaart er vergeten uitnemen dus. Even aan de kant gaan staan maar en gelukkig zat er een lege reservekaart in de hoes van het fototoestel! Dat was al even spannend. We reden verder Yosemite binnen en bleven dit keer in de vallei beneden. De uitzichten waren weer prachtig. Aan een klein strandje hebben we ons bezig gehouden door met keitjes te spelen en om ter meeste keer op het water te laten kaatsen. Ra ra wie won? Marie-Laure natuurlijk, zoals bij elk spelletje ;) Voordien kon dit park door de omschrijvingen die we ervan lazen niet echt bekoren, maar we moeten onze mening herzien. Alhoewel ik het nog steeds niet het mooiste vind🤔 Het was heel druk en dikwijls stond er file of waren parkings vol. De shuttlebussen die we zagen rijden zaten ook al stampvol dus die wilden we ook niet nemen. Bij de kapel reed net een auto weg en konden we blijven staan voor de rest van de dag. De bedoeling van de kleine kerk daar ontgaat me nog steeds, maar we hebben toch maar een wens gedaan😉 Van daaruit zijn we via een boardwalk door lang gras naar het begin gestapt van de Lower Falls trail. Op deze weg kwamen we ook nog een jong hert tegen, moederloos alleen sprong het wat rond, maar voor ons leuk om naar te kijken. De weg naar de watervallen liep via een asfalten weggetje. Maar Victor nam natuurlijk weer liever de weg net ernaast😃😛 Bij het begin van het pad zag je zowel de lower als de upper falls, maar naargelang de trail vorderde zag je enkel de lower. Die waren nog groot, zeker gezien de tijd van het jaar. Ook hier kon je over stenen klauteren om dichter te komen bij de waterval, wat er natuurlijk eentje deed. We wandelden langs een andere weg terug langs de rivier en het was er echt om ter mooist. Jammer dat het zo druk was en mensen overal zaten te barbecueën, of overdadig te picknicken. Met hele families zaten ze daar een ganse namiddag lang. Wij aten gewoon een stuk brood onderweg en dat was even gezellig🤗 Daarna hebben we de verdere loop van het park gereden en zo gestopt bij mooie uitzichtspunten. Iedere keer veranderde het weer en telkens even mooi! We hebben ook nog een magneet gekocht als souvenir en begonnen dan aan de terugweg, in de file! Gelukkig viel ze al bij al nog mee en eens we de kampeerterreinen voorbij waren was het opgelost. In de auto heeft ml een beetje slaap ingehaald. Terug in het hotel is charlotte wat aan het zwembad gaan liggen en heb ik de blog van 2 dagen aangepast en Luc de foto's. Door die hele alarmtoestand hadden we daar de moed niet meer voor gisteren ☺️ 's Avonds zijn we in De Pizza Factory, een begrip hier aan het aantal klanten te zien, iets gaan eten. Het smaakte allemaal weer! Daarna waren we de planning voor morgen even aan het overlopen, toen we wéér bericht kregen dat er inbraak was in de living! Na wat getelefoneer  bleek er toch niks aan de hand. Blijft heel eigenaardig, want de detectoren werken via infraroodstralen enkel op warmte die beweegt, dus moeten ze toch ertens buiten gestaan hebben, dicht tegen het achterraam...we vinden het maar een griezelig idee en hopen geen zulke berichtjes meer te krijgen!Morgen rijden we een laatste keer door Yosemite, via de Tiogaroad en zo naar Mammoth Lakes.

Dag 6: Fresno - Mariposa

Hotel: Miners Inn Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 92°F

Het ontbijt was hetzelfde als gisteren, weer met vol-au-vent, wat sommigen blijkbaar niet kenden? Wij noemen het eigenlijk vidée zelfs. Er zat een hele familie te eten, op blote voeten liepen ze rond, en er kon maar niet genoeg op hun bord liggen. Sommige mensen hebben toch echt geen manieren. Ml en ik zijn wat vroeger naar de kamer teruggekeerd om haar knietjes te verzorgen. Die zagen erg geel van het vocht dat er op stond. Dat ging er niet af met een tissue, want die plakte er onmiddellijk in 😩 dus maar gewoon goed gespoten met de fles 'wound wash' die we gisteren kochten, de zalf erop gedaan en daarna het verband. Hopelijk verkleint het elke dag een beetje... Om 9u vertrokken we, het was al goed warm. Anders zie je overal tankstations, behalve als je er eentje nodig hebt natuurlijk...uiteindelijk na even rijden toch een gevonden. Dan kon de trip naar Yosemite echt goed beginnen. Onderweg geen bomen te zien, zo raar dat ze enkel in die nationale parken bij elkaar staan... We zagen overal geel verdord gras, eigenlijk zoals we in Pensylvania zagen, alleen zagen hier sommige stukken nog zwart van brand die er geweest was blijkbaar. Dichter naar Yosemite toe werd het weer groener en mooier. Het eerste uitzichtpunt was een overzicht over de vallei met de rivier heel in de verte. Het beloofde alvast veel goeds. We kwamen ook een gigantisch groot veld tegen met allemaal paarse, gele en witte bloemetjes op. De volgende stop was direct voor een wandeling van 2 uur, de Taft trail. Door bos, over grote stenen, door muf zand, we kwamen het allemaal tegen op de weg en stapten dapper alles af tot aan het eindpunt waar we een adembenemend zicht hadden op de grote waterval aan de ene kant en de rots El Capitan aan de andere kant. Hier werden dan ook heel veel foto's getrokken. Sommige veeeeel te gedurfd door Charlotte volgens mij, maar ik moet toegeven, ze was daar niet de enige die dat deed. De terugweg was meer bergop en dus lastiger. Niemand had eigenlijk honger, ook al was het al halfdrie ondertussen. We reden verder richting Glacier Point en stopten eerst bij Washburn point. Dit was het allermooiste uitzichtpunt vonden wij, met zowel Half dome en 2 grote watervallen. Daarna verder naar Glacier Point, maar dat viel ons eigenlijk een beetje tegen. Washburn point daarentegen was veel mooier! Daarna keerden we terug richting vallei. Ondertussen aten we van het heerlijke brood met Franse kruiden dat we gekocht hadden, en kersen. We daalden af naar de vallei en toen kreeg je pas een goed zicht over de brede rivier met daarachter de imposante El Capital. Respect voor Tom Waes dat hij deze beklom! En gedurfd al zeker! Zo reden we het park uit en was het nog een uurtje rijden naar ons hotel, eigenlijk een groot motel, maar alles is wel aanwezig. Iedereen bleek erg verbrand, behalve ML👍 Maar de pleisters kwamen steeds los op ML haar been, en we moesten nog een andere oplossing zoeken om al het wondvocht te verwijderen ook. We kochten steriele doekjes en een rolverband. Morgen proberen maar of dat wel helpt. Het doet wel echt pijn, maar de brufen werkt toch want het is rondom niet meer zo rood🤔 Omdat we toch op pad waren, hebben we nog een lekkere hotdog gegeten en een ijsje hier in het kleine stadje. Op de kamer heeft iedereen grondig de aftersun gebruikt, foto's en blog weer gedaan en ML verzorgd. Toen kregen we plots bericht op gsm dat er een inbraak was in de living thuis!?! Oh nee! Buren gingen al kijken, maar die kennen de code niet. Politie gebeld en die gingen ook kijken. Victors vriendin met haar mama dan gaan kijken en er was niks te zien. Een heel uur toch ongerust geweest: het is de eerste keer dat het alarm zomaar afgaat, dus misschien was het een poging tot...? Och ja, dat hebben we ook weer gehad😩 Morgen nog een dag in Yosemite.

Dag 5: Fresno

Hotel: Comfort Suites Fresno River Park Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88 °F

Wakker geworden om 6.20u door Charlottes wekker van tijdens het academiejaar: ze had hem nog niet uitgezet. De jongens bleven rustig door de wekker heen slapen! Het ontbijt was een beetje raar. Je kon zelf pannenkoeken bakken wat bij de ene al beter lukte dan bij de andere😜 Verder waren er ook gebakken aardappelblokjes met vol-au-vent: als ontbijt?! Maar goed, ML vond dat wel eens lekker dus zo vond iedereen wel iets naar zijn zin. In de kamer MLhaar knieën ontsmet. Haar lakens hingen vol vlekken van bloed en wondvocht van deze nacht. Het was toch ook weer een lange weg in de auto en plots vroeg ML om te kijken naar haar benen: het vocht liep er allemaal uit en was zelfs al opgedroogd ondertussen. Het zag er maar vies uit, maar meer dan ontsmetten vandaag kunnen we toch niet doen dacht ik. Haar rechterknie is ook wat opgezwollen maar dat zei ik haar maar niet. Vanavond moesten we toch naar Walmart waar een apotheek is ook hopelijk en daar konden we best aan een apotheker vragen welk verband we best gebruiken. Thuis zou ik het zo weten, maar laat ik dat nu net niet meegenomen hebben😩 Aan de ingang van Kings Canyon is het een tijdje aanschuiven. Ook als je al een pass hebt moet je in de rij aanschuiven. Beetje slecht geregeld wel. We rijden eerst naar General Grant Tree, de derde grootste sequoia van de wereld. Het park lijkt op Sequoia van gisteren, ze lopen dan ook in elkaar over. Daartussen ligt dan ook nog eens Sequoia National Forest, wat hebben we een beroemde huurauto zeg!(Toyota Sequoia 😃) We liepen een rondje naar de boom, maar snappen niet goed waarom hij de kerstboom van Amerika genoemd wordt...? We kunnen op de weg ook door een dode sequoia lopen: heel leuk en en dan besef je pas goed wat een enorme doorsnede die bomen wel hebben zeg! Het rondje ging nog wat verder voorbij andere grote bomen en er lag toch nog wel een scheef zeker. De jongens er maar doorheen geklauterd, terwijl de meisjes veilig in het zonnetje wachten. Het was echt goed van temperatuur, het mocht zelfs ietsje warmer. Daarna volgde een hele lange rit naar het uiteinde van het park. We passeerden sequoia Forest met prachtige uitzichtpunten. We moesten een hoogteverschil van meer dan 6000 feet overbruggen en dit met 3 bergen vol haarspeldbochten. Niet mijn dada, schreef ik eerder al, maar gelukkig waren er dikwijls viewpoints voorzien waar je werkelijk een uitgestrekt prachtig zicht had over de vallei, met een kronkelende rivier in de bodem. Op het einde aangekomen was het zo rustig, echt geweldig. We hebben eerst gepicknickt op een bankje en hele speciale vogels kwamen in de bomen rondom ons zitten. Echt leuk! Daarna nog eens zalf aan ML haar wonden gedaan. In de toiletten aan het visitor center was er een bezorgde dame geweest die spontaan uit haar auto 3 grote pleisters ging halen. De zalf die ze bijhad om te ontsmetten was dezelfde als wij gebruikten, dus meer konden we niet doen. In het VC zelf zeiden ze van de wonde open te laten, dus dat deden we dan maar. Goed, we begonnen daarna aan een wandeling langs de brede rivier die vol stenen lag. Op een bepaalde plaats lag al het hout dat er in dreef samen en zijn we er op gaan staan. Zo helder water! Maar wel veel stroming zat er op. We stapten ook over een ijzeren brug die zo dienst kon doen in een film. Heel mooi alweer. Dan ging de route verder door bos en langs open veld, met telkens nog zicht op de rivier en toen ook op de omringde bergen die wit schitterden tegen de blauwe lucht. We hebben hier echt staan genieten. Toen kwamen we een bankje tegen en hebben we daar nog wat op zitten genieten van het landschap. Ondertussen ook nog eens de etter/wondvocht met een tissu van de knietjes gehaald zodat die weer droger stonden. Terug gekomen op de parking waren we alweer een uur achter op onze planning... Op de terugweg zijn we dan nog 2 keer gestopt voor een korte wandeling naar knappe watervallen. Bij de laatste bleven de dochters al in de auto zitten: het was genoeg geweest voor hen ☺️ In een trok zijn we dan naar de Walmart gereden kort bij het hotel om toch eens raad te vragen aan een apotheker ivm ML. Die was heel vriendelijk. We moeten de wond 2 keer per dag wassen met wound wash, dan de zalf erop doen die we al gedaan hadden en dan afdekken met speciale doekjes, dezelfde als die ik thuis zou gebruiken. De wound wash hadden ze net niet meer binnen, dus met een plannetje van hen ook nog naar Walgreens gereden. Maar nu zijn we tenminste gerust. Toen we om 19u in het hotel aankwamen was de Managers Reception al bezig. We hebben daar lekker aperitiefje genomen met taco's. In de kamer hebben we dan elk nog een maaltijd uit de walmart op gegeten, voor 88 c elk! Ongelooflijk toch? En nog lekker ook. In het hotel ML haar knieën dan nog verzorgd: een hele bedoening, maar het komt wel goed zo denk ik. Jammer voor haar dat het zoveel pijn doet😩 Gelukkig voor haar dan weer dat we zoveel pijnstillers mee hebben😂 Daarna hebben we nog foto's uitgezocht, blog nagelezen en een Dvd gekeken. Morgen naar Yosemite!

Dag 4: Visalia - Fresno

Hotel: Comfort Suites Fresno River Park Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 82 °F

Wanneer gaan we hier eens doorslapen? Dat vraagt iedereen zich af. Deze nacht de hele tijd de airco aan, uit, aan, uit....de bedden zijn nochtans prima. Het ontbijt was weer prima. De wafels hadden zelfs een hartje in het midden met het logo van Best Western in, best grappig. Er waren ook wafels met kaneel maar die vonden we niet te eten😩 iedereen zijn smaak he. Nadien de frigobox weer gevuld en alles onder ijsblokjes gestopt. Alleen het ritme zit er zo nog niet in, wie wat moet doen om op tijd weg te raken😱 Om 9.30u vertrokken we op pad en het was direct veel warmer dan de voorbije dagen. Het was een uurtje rijden naar het eerste park dat we deze reis bezoeken, Sequoia NP. Het landschap ernaartoe was alweer zeker het bekijken waard. Wat is dit toch een mooi land! Het eerste gedeelte van het park blonk uit door de vele haarspeldbochten, waar mijn maag niet erg tevreden mee was😩 Van ver zagen we Moro Rock liggen, een lichtgrijze monoliet helemaal bovenaan een 'berg'. Daar moesten we naartoe. Er was voor de eerste keer dat wij weten ook strenge controle op het toelatingsbewijs. Wij kochten alvast de Annual Park Pass weer. Bij het buiten rijden later op de dag moesten we zelfs weer tonen dat we betaald hadden. Het was redelijk druk en de bewegwijzering kon wel iets beter. Gelukkig had Luc alles op voorhand grondig uitgezocht zodat we met ons roadbook toch de weg vonden. We stopten bij speciale rotsblokken die afgevallen waren door de eeuwen heen. Daar moest natuurlijk op geklauterd worden. Gelukkig voor hen kan ik dat niet meer en hebben ze altijd een fotograaf bij de hand. In het naar beneden komen kon Marie-Laure echter niet stoppen met rennen en viel ze pardoes 1 m opzij van de helling omlaag, plat in steentjes. Beide knieën goed geschaafd en vuil. Na de eerste traantjes in de auto alles zo goed als kon proberen uitwassen met flesjeswater en tissues. Een koppel Amerikanen bood spontaan hun eerste hulpkit aan. Wat zijn die mensen toch vriendelijk! We stopten bij nog wat uitzichtspunten en tenslotte kwamen we aan bij Moro Rock zelf. Daar kon je tot bovenaan wandelen: 400 treden waren uitgehouwen. Dapper en zonder zuchten - zoals vele andere mensen luidruchtig deden - bereikten we de top waar we een prachtig uitzicht hadden op besneeuwde bergtoppen. De afdaling verliep vlotjes, alleen trilden onze benen nog lang na. Nadien zetten we onze tocht verder met de auto naar de Parkergroup, een groep sequoia's die dicht bij elkaar staan. Sommigen waren zelfs in 2 gespleten onderaan en je kon er gewoon doorheen lopen. Wat een grote bomen zijn dit, met een mooie kleur van schors en een zachte bast. Even verder kwamen we tunnel log tegen: een sequoia waar je onderdoor kan rijden. natuurlijk wou iedereen hier een foto van, maar wij moesten net op niemand wachten. Door het glazen dak van de auto was het wel een gek zicht om er zo onder stil te staan. Toen we honger begonnen te krijgen hebben we de auto aan de kant gezet en een pistoletje gegeten met lekkere frisse kersen. De allergrootste sequoia ter wereld, de General Sherman tree moesten we natuurlijk ook nog zoeken. Vanaf de parking was het een steile afdaling van 0,4 mijl. Beneden aangekomen kon je dan een rondje lopen rond andere grote bomen en uiteindelijk zagen we hem staan: de allergrootste boom, in volume gerekend. De ingenieurs onder ons vonden dit vrij verdacht want er stond een net iets dikkere en hogere boom erachter?! Dus hoe hebben ze dat berekend was de vraag natuurlijk. We hebben dan ook nog een stukje gelopen van de Congresstrail, maar dat was vooral een pad in asfalt, dus vonden ze vrij saai en we hebben dan de verkorte versie gelopen. Daarna de steile helling weer op naar de parking. Het duurde nog een uur eer we uiteindelijk het park uit waren. We kwamen nog een terrein tegen met Redwoodbomen, de hoogste bomen ter wereld en daar waren ze gerichte branden aan het uitvoeren. Je rook het al een heel eind en bij een stopplaats kon je goed de rookpluimen zien. Toen was het nog een uur naar ons hotel. Ik was zo moe dat ik in slaap gevallen ben. Marie-Laure haar knieën waren opgezwollen en zagen redelijk zwart.😱 We hebben voor de tweede keer deze vakantie al moeten tanken ook. In het hotel was er Manager's Reception met taco's, humus, worteltjes en rauwe broccoli. Het smaakte iedereen wel en niemand had zelfs nog honger! In de kamer hebben we ons bezig gehouden met blog typen, foto's uitzoeken, de kinderen met social media en heb ik heel lang al het vuil uit M-L haar knieën gewassen en daarna ontsmet. Benieuwd hoe stijf ze morgen zullen zijn: het wordt weer een wandeldag.