Dag 21: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Wat een luxe ontbijt in dit hotel zeg! Er is zelfs een vegan ontbijt met een groen drankje dat er erg vies uit ziet maar heerlijk smaakt: spinazie, komkommer en nog iets.. De fruitsla is fantastisch met blauwe bessen, braambessen, aardbeien, soorten meloen, verse ananas... Verder is er de usual stuff te verkrijgen maar ook een cook to order omelet. Luc kiest er een met peppers, bacon en cheese, ik hou het bij de simpele 'sunny side up'. We hebben een hele tijd zitten genieten van dit ontbijt. Ze kwamen ook telkens afruimen van je tafel: geen plastieken of isomo bordjes die je zelf in een grote vuilnisemmer moet doen. Ik ben blij dat we hier blijven tot de laatste dag! Het is echt prachtig hier. Vanuit het venster zagen we nog steeds een donkere en geelachtige gloed boven de bergen van de brand gisteren. Voor vertrek zijn we nog even gaan tanken, de ramen gekuist en hier kon je gewoon tv kijken in de pomp waar je aan het tanken was. Er is een klein schermpje ingebouwd! Oh yes, this is America😃! We besloten dan om Red Rocks Canyon SP te bezoeken zodat we zeker geen last zouden hebben van eventuele brandhaarden. Onderweg zagen we massaal veel windmolens staan en nog meer zonnepanelen. Er woont niemand, dus ze hebben alle plaats! De temperatuur was ondertussen weeral geklommen tot 108°F. Er stonden borden op de freeway dat iedereen extra aandacht moet hebben wegens extreme droogte. Bij het eerste stoppunt voelden we al direct hoe heet het was. We besloten om het trailpad niet te volgen, want dat zag er maar saai uit.😩 De rotsen met witte en rode strepen zag je al vanaf de weg liggen, maar we zijn het pad eerst gevolgd tot op de heuvelkammen. Daar verscheen weer een nieuw panorama. Wat zijn er in Amerika toch veel mooie verscholen plekjes! Vanaf de kam kon je alles goed zien, dus zijn we wat tussendoor de rotsen gestapt. Dat was niet zo makkelijk, want er waren diepe washes waar je doorheen zakte. Maar wél leuk! Helaas bij de rotsen ook geen schaduw. Een beetje verder en hogerop was dan eindelijk een klein grotje waar we met vier net in de schaduw konden staan. Victor vond stukjes bot, misschien van een vleermuis? We trokken wat foto's, maakten de rugzak lichter door wat te drinken en begonnen aan de terugweg. Naar beneden gaan vind ik altijd erg eng, ook nu weer. Maar met een hand hier en daar lukte het toch. Gelukkig stond er een toilet op de parkeerplaats, die nog proper was ook. De tweede stop leek minder spectaculair, maar was het zeker niet! Marie-Laure besloot wel in de auto te blijven en vond het te warm. Maar onder het motto 'we zijn hier misschien maar één keer' ging ik dapper mee. Als een jonge hinde huppelt Victor echter met de rugzak van steen op steen, hem volgen is onmogelijk. Voor wat fotostops kon hij toch wachten en hij hielp me dapper verder, want ik durfde alweer niet☺️ ik was blij dat ik het toch gedaan had, want wat was het mooi daar! En zo mooi! We hebben eventjes genoten van de stilte en de rust daar, maar niet te lang want Victor had de rugzak precies nog altijd aan, ook al had hij hem af gedaan😱. Heet, heet en drukkend warm. Terug naar de auto was weer moeilijker, maar ik deed het toch maar😰 De laatste stop was bij een campground waar je een loop kon maken. Er kampeerde niemand, het is ook veel te heet daarvoor, maar je zou wel een prachtig zicht hebben dicht bij de rotsen. En al die Joshua trees! Waarom hier geen Joshua Tree park is: geen idee, ze groeien hier namelijk overal. Om 15u ging de wekker af voor mijn medicijnen, dus besloten we te stoppen en een ijsje te eten. Smaakte weer zoals altijd. We waren erg goed op tijd in het hotel, zodat Victor nog kon skypen met Lise en we de blog en foto's al klaar hadden voor de avondreceptie. Die smaakte weer voortreffelijk! We wilden eerst gaan zwemmen, maar de lucht ruikt hier ongelooflijk naar brandlucht, dus niet zo fijn om daar in te liggen. De zon komt hier niet meer door de rookwolken waardoor het ook erg drukkend is. Op foto zie je er niet veel van, maar hij ziet gewoon wit ipv normaal helder blauwer en er hangt een hele dikke smog. Het wordt uitkijken wat we nog kunnen doen want de brand breidt momenteel nog steeds uit. Vandaag was iedereen dus vroeg gedoucht en hebben we 's avonds naar een film gekeken.

Dag 20: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 113°F

Na een korte nacht volgde een kort ontbijt. We waren alles eigenlijk een beetje beu gegeten en het was echt heel druk overal. We hadden wel al deze nacht twee keer een sms gekregen van Charlotte dat ze veilig geland was en haar koffer al had en dat ze op de juiste bus naar Antwerpen zat. Bedankt ook via deze weg aan alle mensen die hun gsmnummer gegeven hebben dat ze kon bellen mocht er iets mislopen. Het was gelukkig niet nodig! Daarna hebben we de koffers ingepakt en zijn we vertrokken. Twee koffers minder in de koffer en toch merken we er niet veel van, komt natuurlijk door al die schoenen😜 We reden naar Vasquez Rocks National Area. Het was maar een half uurtje rijden. In het visitorcenter zagen we dat ze ettelijke films opgenomen zijn, zoals Star Trek en de Flintstones. We konden met de auto naar de rotsformaties of te voet. Wij dachten wat aan de conditie te doen en begonnen moedig te wandelen in de hitte. Het pad was wel erg leuk en smal. Je moest goed kijken waar je liep want overal waren gaten in de grond. Dat konden slangenkuilen zijn en je zag in de struiken onderaan ook wel spinnenwebben hangen die van tarantula's waren. Dat hadden we beter niet geweten want Marie-Laure en ik waren niet meer op ons gemak. En gelukkig hadden we dichte schoenen aan! Na een half uur kwamen we bij de prachtige rotsen die uitstaken. Ze hadden dikke lagen die schuin uit de aarde kwamen. Je kon je goed voorstellen waar de huisjes stonden bij de Flintstones: erg leuk om te zien. Maar wat was het heet! De jongens besloten wat op de rotsen te klimmen, dus Marie-Laure en ik bleven achter op het pad, in de blakende zon. Nergens was ook maar iets schaduw te bespeuren, behalve tussen de rotsformaties in de hoogte! We trokken dan maar foto's waarop ze steeds kleiner en kleinere stipjes werden. Wij begonnen ons al misselijk te voelen toen ze eindelijk naar beneden kwamen. Dan moesten we nog het hele eind terug. In het visitor center trokken ze grote ogen toen we vertelden dat we gewandeld hadden in plaats van de auto te nemen. Gelukkig stond er zo'n machine met koud en ijskoud water. We kochten een magneet als aandenken aan dit minder bekende park. Maar iedereen die in LA logeert en toch ook een wandeling wil maken: kom eens naar hier! Er was uiteraard op de hele weg niemand anders te voet te zien🤗 Toen we terug in de auto stapten zagen we dat het inmiddels 113°F was of 45°C, in de schaduw natuurlijk. De weg naar de autostrade was ook heel leuk. We reden langs boerderijen met echt zo van die typische witte hekjes en gekke postbussen. Erg leuk om naar te kijken! We kwamen aan in het hotel waar we gisteren al online ingecheckt hadden. We konden via een grondplan kiezen welke kamer we wilden. Ok, de hoogste verdieping dan met zicht op de mountains! En dus hebben nu een room with a view😱 met een aparte slaapkamer en klein keukentje. We hebben de bagage wat weggezet in de verborgen kasten, frigobox uitgepakt en in de sofa geploft en blog gedaan terwijl Fox tv opstond. Wat een gedoe ze daar allemaal vertellen: niet te doen! En irritant dat je die reclame niet kan doorspoelen. Plots was er onderbreking: er was hevige brand uitgebroken 5 mijl van waar we geweest waren! De weg die we genomen hadden was inmiddels volledig afgezet en de snelweg naar LA ook. We kunnen dus niet meer naar LA. Vanuit de kamer konden we de rookpluimen erg goed zien en ze werden steeds groter. Het was toch wel beangstigend. De wind zat ook nog eens onze kant uit. Hopelijk kunnen we nog naar het Hollywood Sign wandelen, op dit moment immers zeker niet. Ondertussen zagen we ook een live achtervolging en er waren owv de brand zeer weinig, auto's op de baan. Om 17.30u was er managers reception: gratis tequila, margarita, bourbon, allerlei frisdranken en fruitsappen enz met lekkere rauwe groenten, speciale chips, verse fruitsla enz. Niemand had nog honger, dus we zijn terug naar de kamer gegaan, keken nog wat verder naar de rookpluimen, werken de blog af en kijken naar HP. Dat was er gisteren niet meer van gekomen omdat we zo lang hadden zitten babbelen. Morgen waarschijnlijk Red Rocks SP, dat ligt ten noorden van hier, want op dit moment is alles richting LA nog altijd afgesloten, met grote verkeerschaos tot gevolg.

Dag 19: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 104°F

Vandaag vertrok Charlotte naar huis. Gisteren had ze al gepakt, maar er komt dan op het laatste toch nog altijd wat bij: al wat souvenirs van Victor mee, nog een paar nieuwe schoenen van Marie-Laure....ze had nl nog wel gewicht over en bij ons is dat niet meer zo zeker😆 We waren vandaag wat later opgestaan omdat we toch nergens meer naartoe konden Na het ontbijt, waarbij het fruit al op was, maar de granola gelukkig niet😋 hebben we ons dan gedoucht en de papieren nog eens overlopen met Charlotte. Ze moet zelf wel een heel parcours afleggen. Eerst een rechtstreekse vlucht naar Dusseldorf, dan de shuttle naar de aansluiting van het treinstation, dan met de trein van DUS luchthaven naar DUS treinstation, daar de bus naar Antwerpen en dan nog de trein naar Lokeren. Als ze landt in DUS is het voor haar 2u 's nachts, dus dat wordt een nachtje niet slapen. Gelukkig voor haar heeft ze daarna het hele huis voor zich en kan ze slapen zolang ze wil😊. Plots bedacht ze dat ze toch wel honger ging krijgen en eerst nog wat wou eten. De maaltijden op de heenvlucht waren nl erg tegen gevallen. Onze reservering bij Embassy Suites klopte nog niet, dus zijn we daar eerst gestopt. Ze is nu aangepast en we krijgen elke dag het goedkoopste tarief😆! Daarna op weg naar Walmart waar Charlotte zich een vers slaatje kocht met stokbrood en wij ons allemaal al iets uitkozen voor vanavond. Luc en ik kozen allebei een slaatje: hij met kip en ik met krab. De andere twee houden aan hun pasta: mocht je ze laten kiezen, ze aten elke dag pizza :D In het hotel hebben we brood gegeten, behalve Victor en ik. Wij waren nog steeds voldaan van het ontbijt. Toen werd er aan de deur geklopt van de insecticidenbestrijder. Dat was nu niet direct het moment, ze zouden een uurtje later terug komen als we weg waren. Ze namen de opmerking toch o serieux, dat wel. Maar vannacht had ze geen pukkeltjes bij, dus het was niks, zoals ik al dacht. Na een dubbelcheck van alle papieren zijn we vertrokken richting luchthaven. Zelfs midden op de dag waren er al files😌 We zijn nog even door Rodeo Drive gereden, maar niet uitgestapt. Charlotte vond dat we daar niet op gekleed waren en eigenlijk liepen er ook geen toeristen, ofwel hadden ze al zakken vast met aankopen van Armani en Gucci. Dat waren we toch niet van plan. Op 3 blokken liggen daar echt al de superdure winkels naast elkaar. Ik vroeg me af of celebs hier ook zo in en uit zouden lopen, maar volgens de kinderen laten die dat thuis leveren en passen die dat daar. Hierna reden we naar de luchthaven waar precies iedereen wou zijn: Wat een drukte op de weg! Ze kwamen van alle kanten toe in 2 rijen files. We vonden gelukkig snel waar Air Berlin moest inchecken, zelfde als wij volgende week met Lufthansa. Je mocht er niet lang parkeren, dus heeft ze afscheid genomen van de jongens en zijn ML en ik met haar naar binnen gegaan. Daar was ze bijna direct aan de beurt: haar boardingpass hadden we gisteren al uitgeprint, dus het ging snel. Na een toiletbezoekje is ze dan nog eens meegekomen naar de auto. Daar hadden we de jongens wijs gemaakt dat haar vlucht 5 uur vertraging had wegens een technisch defect. Ze liepen er glansrijk in! Zo grappig om zien! Na een definitief afscheid en nog wat selfies die ze wou met iedereen, zijn we hotelwaarts gekeerd. We stonden al direct weer in de file. Vreselijk is dat hier toch als je hier woont. Volgens Luc is dat hetzelfde als in Brussel gaan werken elke dag. Pffff...gelukkig zie je langs de weg soms ook leuke dingen zoals een goudkleurige Corvette, of een bord met de waarschuwing dat daar een oliepijpleiding onder ligt... Sommige hebben hier ook persoonlijke nummerplaten. Altijd leuk om te discussiëren wat ze nu eigenlijk bedoelen. Uiteindelijk komen we een uur en drie kwartier later dan normaal toe in het hotel. Daar vertelt de man aan de receptie heel fier dat er een heel E-lab is gekomen en ze heel de kamer onderzocht hebben, maar er niks te vinden was. Ik moet vooral zijn naam vernoemen, Clarance, als ik een review typ op tripadvisor🙄 We hebben een koffie genomen in de lobby en in de kamer onmiddellijk gegeten. Iedereen was suf van het lange zitten. Marie-Laure en ik besloten om de foto's van gisteren en vandaag te selecteren, want Luc had er absoluut geen zin meer in na al die uren achter het stuur. Charlotte, als je dit leest, we hebben nogal wat over voor je hé😜 Daarna hebben we nog verder gekeken naar HP en eens beslist wat we zeker nog willen doen hier: Topanga SP, wandeling naar Hollywood Sign, Red Rock SP en Fender. Die laatste is waarschijnlijk niet haalbaar omdat de tour om 10u is en gezien de files we dan wel heeeeeeel erg vroeg moeten opstaan voor een half uurtje uitleg. We zien wel.

Dag 18: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 89 °F

Gisteravond zei Charlotte plots dat haar armen vol pukkeltjes zaten, al van 's morgens....ze dacht dat het misschien kwam van een beest in de sofa, dus wou ze daar liever niet meer in slapen. Ok, we hebben wel maar 2 queenbedden en niemand wilde nog in die sofa slapen nu. Dus hebben de meisjes het bed gedeeld☺️ Na niet erg veel slaap wakker geworden en ontbeten. De Indiaanse kinderen hebben we wat afgelet en hebben minstens 20 borden eten naar de kamer gebracht! Het waren hamburgers (bah) dus ze konden die in hun kamer opwarmen 's middags ofzo. We vonden het nogal onbeschoft eigenlijk. We hebben het dan aan de receptie gemeld van die pukkeltjes en die zei direct dat het misschien van bedwanten komt. Bah! Iedereen was nu vies geworden van alles. We hebben snel onze schoenen aangedaan, koffers allemaal gesloten en zijn vertrokken. Aan de receptie zei ze dat ze een verdelgingsfirma al had gebeld, maar het was nog nooit voor gekomen. Laten we hopen of we moeten van kamer veranderen ook nog. Embassy suites had ondertussen ook een nieuwe mail gestuurd ivm de aangepaste boeking, maar de prijzen waren gestegen😬, dus daar ook eerst even naartoe om dit te melden. Ze zou dit onmiddellijk weer veranderen en een nieuwe mail sturen. We vertrokken daarna eindelijk naar Venice Beach. Daar waren nog gemakkelijk gratis parkeerplaatsen te vinden in de straten die loodrecht op het strand uitkwamen. We wandelden naar de dijk en het zag er onmiddellijk uit zoals in de films: skaters, fietsers, rollerskaters en wandelaars. We waren oorspronkelijk van plan een fiets te huren, maar uiteindelijk hebben we het niet gedaan. Je was dan verplicht om op het fietspad te blijven en kon niet langs de winkeltjes flaneren. Daar moest je de fiets aan de hand houden. Dan zat je daar ook nog mee, dus we hebben besloten om de weg naar Santa Monica te wandelen, ongeveer 5 km. We passeerden heel veel wanden versierd met graffiti en speciale winkeltjes die versierde doodskoppen verkochten of de gezondheidsdokters die marihuana verkochten om je pijn te bestrijden...euh....ik hou het wel bij mijn eigen pijnstillers. Het rook dikwijls naar wiet ook. Langs de weg zagen we ook veel daklozen die zich douchten aan de publieke douches aan het strand, met hun karretje bezittingen naast zich. Echt erg. Op strand zagen we de lege volleybalterreinen en de baseballvelden die blijkbaar door een of andere gang in beslag genomen waren. Het was een leuke afwisselende wandeling maar we waren blij toen we het reuzenrad van Santa Monica zagen verschijnen. De temperatuur was ideaal en het werd steeds drukker. Aangekomen in Santa Monica zijn we natuurlijk op de pier gelopen voorbij het rad, de racebaan en andere kermisattracties. Helemaal op het einde had je een prachtig zicht over de Oceaan. Er stond wel veel wind en de meisjes kregen het zelfs koud! We kochten een magneet daar en die man gaf ons een plan mee en duidde aan waar het juiste einde van route 66 was. Op de pier zelf hebben ze ook een bord gezet, voor de toeristen maar dat is niet het juiste. Hij eindigt in Santa Monica Boulevard. Dus zijn we daar nog naartoe gewandeld. Het ligt in een park met schitterend zicht op de pier en de zee, maar het ligt er vol daklozen. We vonden het zowel erg als eng om er tussen te lopen. Precies of je komt in hun territorium terecht. Hier hadden ze zelfs niet allemaal een tent zoals gisteren nog het geval was in die wijk. We hebben nog nooit zoveel bedelaars en daklozen gezien als hier in LA. Daarna zijn we het hele eind weer terug gewandeld. We moesten een beetje de pas erin houden want mijn been deed al goed pijn en bovendien werd het weer later en later. We kochten nog een xl ijsdrank en hebben nog even naar het skatepark staan kijken. Wat kunnen ze dat goed zeg! Ze springen gewoon omhoog op die planken en komen weer goed terecht. Muscle Beach was ook wel grappig. Er stonden allerlei toestellen van in de atletiek die je gratis kon gebruiken. Sommigen konden er echt wat van, anderen maakten zich eerder belachelijk, maar dat bezorgde ons wel wat humor😜 Plots moesten we dringend uit de weg want ze waren aan het filmen. Geen bekenden te zien. Er liep wel iemand bij met een bord dat we slechts vluchtig konden lezen en waar op stond dat we akkoord zijn dat we meedoen als figurant, want wij stonden er nl ook op denk ik. Allemaal wel leuk om eens te zien. Hoe sommigen er bij lopen, of met hun magere hondjes wandelen, of opgedost zijn alsof ze een enorme inspanning gaan doen: echt grappig om zien. Zo kwamen we terug bij de auto. We zouden toch weer in de file zitten, dus zijn we nog even voorbij Google gereden, die een grote verrekijker als voorgevel hebben. Dat werd wel een foto uit de auto. Drie kwartier later dan Tom Tom oorspronkelijk zei kwamen we aan in het hotel. Daar was managers reception: ijsjes en wafels😩 De hele bende kinderen verscheen weer ten tonele en aten hun buikje vol😳 De man aan de receptie zei dat ze de kamer geïnspecteerd hadden en niks gevonden. Morgen kwam er nog iemand kijken voor een 2nd opinion, maar volgens hen was er niks aan de hand. Toch al wat geruster, de puntjes jeuken ook niet dus ze heeft er eigenlijk geen last van. 's Avonds zijn we nog naar Walmart geweest om wat eten te kopen dat Charlotte kan meenemen. Terwijl zij haar tas inpakte hebben we haar boardingpass afgedrukt ed. Nadien nog even gekeken naar HP. Iedereen is ook mooi gebruind vandaag😉 Morgenvoormiddag alles nog eens checken en overlopen met haar en in de namiddag brengen we haar naar de luchthaven.

Dag 17: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88°F

Eigenlijk zijn we vandaag pas gaan slapen want we hebben gisteren tot na middernacht gekeken wat we nu zouden doen met de laatste week van onze reis. We hadden nog een hotelreservering voor 4 nachten staan bij Hilton hier kortbij. Het voordeel van zoveel routes op voorhand te maken☺️ Deze hadden we nog niet geannuleerd voor het geval dat we ze toch nodig zouden hebben. We hebben echter 6 nachten nodig en volgens de site was dezelfde kamer niet meer vrij. Het ontbijt was idem als gisteren alleen de Nutella mee aan tafel genomen. Daar moesten we ons niet voor generen, als je ziet wat sommige mensen allemaal doen, ongelooflijk. Het valt ons trouwens ook op dat er meer dikke Amerikanen rondlopen dan vorige jaren. Als je ziet was ze eten; deze morgen zag ik een kind 3 keer een wafel eten met telkens siroop erop, dan nog eens suiker en dan vol slagroom gespoten. Die moeder zei er niks van. Tja... Wij eten hier veel meer als ontbijt dan thuis, maar slaan het middageten eigenlijk over. We hebben gewoon echt geen honger om te gaan lunchen ofzo. Ok, we vertrokken dus op pad nadat iedereen, behalve Marie-Laure (wiens knieën trouwens helemaal genezen zijn, behalve een klein korstje) en ik zich gekleed had op de bezoeken van vandaag. Trouwe lezers hebben ondertussen al begrepen dat muziek belangrijk is voor ons, dus aan jullie deze keer om te raden welke kledij het is🙄🎸👏 Eerst gingen we naar Embassy Suites om te vragen of ze toch geen kamer vrij hadden 2 dagen eerder. Ja hoor, dat hadden ze en ze werd direct gereserveerd. Dan kregen we een sleutel mee om te kunnen kijken naar het zwembad, fitnessroom enz. Dat zag er allemaal prima uit! Niet dat we al gefitnesst hebben, maar Marie-Laure wil het toch graag een keertje doen en normaal moet ik dat ook doen voor mijn rug, dus ons voornemen is er in elk geval☺️ De poetsvrouw liet ons ook de kamer zien die we geboekt hebben en ze is toch een pak sjieker dan waar we nu zitten. Een slaapkamer minder, maar Charlotte is dan al thuis, dus kunnen we de living echt gebruiken als zithoek. Nadat dit geregeld was vertrokken we naar het California Science Center. Best een eindje rijden, maar we hadden geen file. Kaartjes voor de Space Shuttle waren op first come first serve basis, dus we zouden wel zien. We zagen er al eentje in Washington, dus zo erg was het anders niet. We hebben besloten dat de kinderen mogen kiezen was ze doen, en vandaag en volgende dag stond in het teken van Charlotte omdat zij overmorgen naar huis vliegt. Het bleek niet een museum, maar een heel museumpark te zijn. De parking was 12$, gelijk hoe lang je er stond. Maar we vonden een vrije parking in een woonwijk in de straat ertegenover. Even geluk dat er net een jeep wegreed en wij ertussen konden. De musea zijn allemaal gratis, alleen voor de Endeavour moet je 2 $ betalen en dan krijg je een timeslot waarvoor je binnen moet geweest zijn in de hall waar hij opgesteld staat. Eerst hebben we de capsule van Apollo 10 gezien. De deur stond open dus je zag hoe de astronauten in hun stoel zaten toen ze in het water belandden. Op hun rug lagen ze met hun voeten in een hoek van 90°. Goede houding voor de rug, zou dat erom gedaan zijn vroeg ik me af?🤔 Verder zagen we nog enkele vliegtuigen hangen waarvan ik de naam niet meer weet, het waren gevechtsvliegtuigen in elk geval. De zalen met uitleg over de Endeavour waren echt erg interessant. Je kon de banden aanraken en zag hoe kapot ze waren na de laatste landing. De wrijving moet enorm zijn. Hij vliegt met een snelheid van 17500 miles per hour en moet naar 0 zien te raken, dus hij heeft best nog veel snelheid als hij de tarmac raakt. De punt van de brandstoftank waar hij aan vasthangt stond er ook. Die is op zich enorm. Ze wordt trouwens volledig gerecupereerd. Er staan teams klaar op de Oceaan om die stukken uit zee te halen en te hergebruiken. Een enthoesiaste ranger vertelde ons dat allemaal. We zagen ook de toilet: hoe cool was dit om te zien zeg! En hun oven stond er ook, waar ze eten konden in opwarmen dat allemaal luchtvrij verpakt was. Iedereen had 3 maaltijden per dag, geen tussendoortjes. Ze waren meestal 14 dagen in de ruimte. de controlekamer van in Houston was nagemaakt waar wie zat. Grappig was dat voor elk scherm een grote tas koffie stond. Zo typisch! Uiteindelijk kwam nog een film hoe ze die enorme Endeavour van de luchthaven over de weg naar daar gekregen hadden. Dat is pas sinds 2012. Mensen stonden toen zelfs bovenop van die hoge reclameborden langs de weg. Het moet ook wat geweest zijn. Het werd voort gereden op een opligger van Sarens, vlgs ons een Belgische firma?! Uiteindelijk konden we dan via ons ticket de Endeavour zien: het was echt een machtig zicht! In Washington zagen we al de Discovery, maar deze stond mooier opgesteld. Je kon er onderdoor wandelen en goed zien welke schildjes er nieuw waren en welke versleten. Op 25 ruimtereizen is slechts 10 % vervangen moeten worden en dan nog de meeste omdat ze er af moesten halen om er onder ergens iets te herstellen. De motoren waren natuurlijk ook weer fantastisch om te zien. Wat zijn die dingen groot! De 5 Space Shuttles zijn inactief en staan over het hele land opgesteld. In LA hebben ze als enige ook de externe brandstoftank staan waar hij aan vasthangt als hij opstijgt. Hoe hoog is dat wel zeg! Je kan je goed inbeelden dat het staketsel waar de astronauten dan opstaan vooraleer ze instappen zo veel verdiepingen heeft! Na een toiletbezoekje keken we nog naar de Viking I, een marslander die de eerste beelden maakte van Mars en nog enkele andere toestellen. Er stond ook een test: je moest draaien aan een hendel waardoor een pijl in een doorzichtige buis naar boven ging. Zo ondervond je de kracht die nodig is om in de atmosfeer te komen en daar te blijven. De jongens draaien op hun gemakje met een hand en hup de pijl was boven. Ik had mijn 2 handen nodig om hem boven te krijgen en Charlotte lukte het niet, ML wel. Ondertussen stonden we daar maar te supporteren voor elkaar, echt grappig. We zaten al met de slappe lach en mensen stonden al te kijken😱 We besloten ons bezoek hiermee af te sluiten, toen ik vroeg wie de souvenirs eigenlijk vasthad. Juist, niemand dus....oh nee, ik had het bruine papieren zakje vast gehad toen we naar toilet gingen en daar waarschijnlijk laten liggen. Wij dus het hele eind terug gestapt, maar helaas lag er niks in de toiletten. Dus gevraagd of we weer binnen mochten in de hall van de Endeavour, zonder ticket want dat hadden we al afgegeven. Dat mocht alleen als we de andere kant van het ticket nog hadden. Gelukkig houden we die altijd bij als souvenir en konden we die dus tonen. Aan de giftshop herkende de verkoper ons. We legden het hem uit en kochten opnieuw een magneet en voor elk een potlood. Gelukkig waren het maar kleine dingetjes die we verloren waren. Hij belde iemand op en we kregen direct nog 20% korting! Wat een service, we hadden er helemaal niet om gevraagd. Hij zei dat we bij de infostand aan de uitgang altijd konden vragen of iemand het er had afgegeven en als dat zo was konden we de laatste gekochte spulletjes zelfs terugbrengen naar de shop die daar tegenover lag. Nou, dat zou toch wel niet dachten we. Er waren heel veel scholen en summercamps op uitstap, dus zo'n kind zou wel blij zijn met de inhoud van ons zakje. Toen we de info passeerden hebben we toch maar eens gevraagd. Vraagt die vrouw aan mij: en wat zat er dan in dat zakje? En ja hoor, het was terug gebracht! Hoe eerlijk is dat zeg! We stonden allemaal perplex, wat een eerlijke mensen zijn er toch in Amerika! En in de winkel gaven we het terug en kregen het geld netjes terug op onze mastercard gestort. Kunnen we ons in België echt niet voorstellen! We waren allemaal blij en hadden nog niks gegeten, dus aten we een ijsje. De buurt daar was armtierig. Je zag bedelaars overal en aan het tankstation kwam er voortdurend iemand langs aan het raam om wisselgeld vragen of om iets vies te verkopen. Daarna was het hoogste tijd om naar een zekere brug te rijden waar Blink 182, A day to rememer, Limb Bizkit, Foo Fighters en zelfs Madonna een clip opnamen. Voor de fans van 24: hier werden ook scenes gefilmd. Toen we toekwamen kon ik me al goed inbeelden waarom. Zo'n gure buurt! Overal graffiti, en mooie, dat wel, maar ook stonden overal tentjes van daklozen. Echt heel erg om te zien. Luc trok van Charlotte en Victor foto's zoals hun favoriete groepen er ook gestaan hadden. Dat duurde al even voor het volledig goed was, kritisch als ze zijn😳 Marie-Laure en ik hadden niks om handen, maar we konden ons amuseren door te kijken naar een blondine die er stond te poseren met steeds andere kledij. Ze had een fotograaf ed bij, het zag er erg professioneel uit. Enkel de selfies van zichzelf voor Instagram waren er teveel aan. Het was nog leuk om zien. Nog een stop stond op het programma en lag helaas ook in deze buurt: de liquor store waar U2 de clip van 'where the streets have no name' opnam op het dak. Ze begonnen toen zo random daar wat te spelen en al gauw stonden overal mensen te kijken en moest de politie hen tegenhouden. Nu was het een mexicaans restaurant geworden. Op de terugweg reden we ook nog voorbij het hotel dat Bono inspireerde om een film 'the million dollar hotel' te maken. Dat hebben we vanuit de auto moeten trekken, het was inmiddels superdruk. De autorit naar het hotel duurde dan ook nog erg lang wegens het drukke verkeer, zodat we de Manager's Reception net gemist hebben. Charlotte wou graag nog eens bij Denny's gaan eten, dus hebben we dat gedaan. Het was wel lekker, maar niet zo warm en de ober liet dan ook nog eens de plateau van Luc een beetje scheef vallen op de tafel waardoor er eten afviel. Jammer voor hem en zijn tip dan... In het hotel hebben we nog een koffie gedronken die je hier 24u kan halen in de lobby en een beetje verder gekeken naar Harry Potter. Morgen gaan we naar Venice Beach en Santa Monica.

Dag 16: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88 °F

Ondanks dat we vroeg gaan slapen zijn, is iedereen deze morgen toch nog goed moe. Het ontbijt is maar tot 9u, dus we moeten echter wel opstaan. Alles is aanwezig, dus het smaakt wel. Voor een keer kunnen we ook eens eten op stenen borden met metalen bestek. Smaakt toch net iets beter. Ze hebben geen Nutella, maar als Victor er achter vraagt, mag hij op een bagel chocoladebolletjes doen en warmen ze die voor hem op in de microgolf. Het werkt en hij vindt het erg lekker. Ik ben vooral blij dat er weer yoghurt is en verse meloen. We vertrokken naar de Walk of Fame. Onderweg passeerden we de Hollywood Bowl, waar vanavond Sting en Peter Gabriel optreden. Er was al redelijk wat drukte. We parkeerden ons tenslotte bij H&HCenter, net om de hoek van het Dolby theatre. Daar kwamen we uit de garage, dus ik kon direct vragen of er tours waren. Vorige keer konden we het Dolby theatre niet in wegens restauratiewerken. Vandaag was open maar ze waren wel alles aan het klaarzetten voor America's got talent. De tour begon 5 minuten later, dus we hebben snel tickets gekocht en zijn mee gegaan. Dat moest op een drafje vonden we. Gelukkig was er nog een familie met 5 die telkens veel foto's wilden en moesten ze niet alleen op ons wachten. We zagen een echte Oscar en kregen uitleg over hoeveel goud er in zat, maar ik ben het eerlijk gezegd al vergeten. De sterren komen wel binnen langs dezelfde deuren als ons, maar die worden dan helemaal opgesmukt. Het duurt een ganse maand om het theater op te maken voor de show. Het kost Dolby 40 miljoen, maar ABC koopt de exclusieve beelden en interviews op voor 145 miljoen dollar! De winnaars krijgen een oscar zonder hun naam op, want ze weten echt op voorhand niet wie hem zal winnen. Bij de afterparty kunnen ze die dan afgeven aan een bepaalde stand waar hun naam erin gegraveerd wordt. Na die receptie volgt een dinner op het 5de verdiep waar enkel leden van de Academy en de genomineerden binnen mogen. Het feit dat we in die zaal stonden was toch wel speciaal. We hebben nu ook al het podium gezien van America's got talent, dus als het uitgezonden wordt op tv wordt het leuk om te zien waar wij stonden. Na een half uurtje waren we buiten en hebben we naar het Hollywood Sign gekeken vanaf een doorloop boven de winkels. Het stond er vol Japanners die er met een bus gestopt waren. Daarna zijn we de trap afgedaald van de Oscars en deden een poging tot selfie, maar zonder selfiestick is dat niet eenvoudig. Uiteraard bood een Japanner direct aan er een te nemen, of waren het er 5? ;) Het Hard Rock Café gingen we ook nog even binnen, maar tov dat van Las Vegas hing hier heel weinig en was het eerder klein. In 2010 hebben we hier gegeten, maar nu had niemand al honger. We kochten een sleutelhanger zodat we fikse korting kregen op de parking. Anders was die maar liefst 1 $ per kwartier! Uiteindelijk ook nog een stukje over de sterren gelopen natuurlijk, maar eigenlijk liggen er niet zoveel bekende namen vinden we. Behalve Donald Trump, die had er natuurlijk weer al een🙄 De hoofdzetel van Scientology is hier gevestigd, dus ik wou er toch even binnen, uit nieuwsgierigheid want ik snap niet wat sommige celebraties daar in zien. Maar ik zag ze al aankomen om een hele video en uitleg te geven, dus met een folder op zak zijn we snel buiten gestapt🤗 Victor kwam daarna een winkel tegen waar we normaal dus nooit zouden binnen gaan, maar kijk, we kwamen buiten met een tshirt voor Luc en een pet voor Victor van The Ramones. Beide select items die je nergens meer kan krijgen. Voor de niet-kenners: van de groep is 3/4 overleden, dus optredens zijn er niet meer en Luc heeft een tshirt van een club in NY die ondertussen ook opgedoekt is, maar die we in de jaren '90 wel bezocht hebben. Hij had altijd spijt dat hij toen geen tshirt gekocht had. Dat vind je dan in LA! Het Chinese theatre zag zwart van het volk, maar we zijn toch even gaan kijken naar de handen in beton van de hoofdfiguren van in Harry Potter nu we de reeks opnieuw aan het bekijken zijn. Daarna hebben we de auto opgehaald en zijn we naar Rock Walk Guitar Center gereden. Daar was al minder volk en hadden rocksterren een handafdruk achtergelaten in de vloer voor de gitaarwinkel. Eigenlijk leuker want in de etalages stonden gesigneerde zaken van allerlei artiesten🤔 en we hadden een parking net voor de deur. Marie-Laure had op de weg een schoenenzaak gezien en Charlotte wilde graag nog nieuwe Vans, dus zijn we daar even voor teruggekeerd. Toen we de winkel binnenkwamen wist ik het al: hier komen we niet met één paar naar buiten! Inderdaad, 2 uur en 3 kwartier later, ja, echt waar, waren we 10 paar rijker😉 het was dan ook een outlet die nog eens extra korting gaf nu ook op Vans en Converse. Nooit gedacht dat wij hier in Amerika ook eens zouden 'shoppen', maar dit konden we niet weerstaan. Daarna zijn we naar het hotel teruggereden waar we een tortilla konden eten met kip, en tortillachips met van die lekkere dipsaus. Gelukkig hadden we niet te veel file. Dat komt natuurlijk omdat we kunnen gebruik maken van de carpoolstrook:een aparte rijstrook voor wie met 2 of meer in de auto zit! Op de kamer hebben we dan met Charlotte bekeken wat zij hier nog allemaal wil doen de komende twee dagen. Daarna moeten we nog zien wat wij 4 gaan doen. Waarschijnlijk blijven we gewoon in LA, eventueel wel in een ander hotel: 10 dagen is een beetje teveel van het goede. Dat zien we nog wel.

Dag 15: Pahrump - Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 104 °F

Het was superdruk aan het ontbijt, we hadden geen plaats om te zitten. Dus moesten we wachten en gingen al maar in de lobby zitten. Uiteindelijk kwam er een tafel vrij van mensen die te lui waren hun boel op te ruimen. Heb ik zo'n hekel aan, het zijn meestal Chinezen, geen idee hoe dat komt. Bovendien was er al veel op. Iedereen had al snel toch voldoende gegeten en toen kon het inpakken beginnen, altijd een vervelende klus. Tegen 10.30u zijn we pas vertrokken. Het vroeg opstaan lukt niet zo goed meer☺️ Na geld te zijn gaan pinnen in het casino tov het hotel en heel goedkoop de auto vol te tanken, waren we eindelijk op pad. Het casino zat trouwens al goed vol, allemaal gepensioneerden... Vandaag ging het richting LA, dus het was onze laatste rit door het onherbergzame Nevada. We zagen onderweg stukken grond te koop staan: wie wil hier nu wonen? Toch wel heel erg afgelegen? En hoeveel zou de grond hier kosten? Er stond heel wat wind wat je goed voelde aan de auto ondanks dat die afgeladen vol zat. Onder de muziek van Heavy Metal waren we al snel in California. De satellietradio heeft verschillende genres, alsook alle gezinsleden, dus wisselen we af. De eerste stopplaats vandaag was Castle in Clay in Shoshone . Hier kon je openingen in de kleirotsen zien waar vroeger mensen woonden. Op zich was het niet veel soeps, maar als je toch voorbij rijdt, kan stoppen geen kwaad: even de benen strekken. De weg vervolgde zich langs het zuiden van Death Valley dat nu ook is afgesloten is. We zagen langs de weg weer de hele tijd die lelijke struiken met stekels waartussen nooit iets groeit, tenzij een Joshua Tree. We weten er de naam niet van. Volgens ons komt die gewoon meest voor op aarde 😩 Toen kwamen we aan de afslag voor Mojave National Preserve, een nieuwe geasfalteerde baan waar we al direct bijna niemand meer tegenkwamen. Twee om precies te zijn, heen en terug dan nog ook. We hadden de zaklampen klaargelegd om in een lava tube neer te dalen via een ladder, maar die was enkel te bereiken via een dirtroad. Eerst was de weg zanderig, dus goed bereidbaar met de SUV, dan kwamen er kleine steentjes tussen en na anderhalve mijl al grote scherpe stukken rots ook. Het was 5 mijl enkele richting en op dat moment hadden we ook geen bereik meer. Ik kreeg het dus benauwd en de anderen vonden het toch ook risky, dus zijn we teruggekeerd. Weer de asfaltweg terug genomen, met slechts een tegenligger... Dan maar direct verder gereden naar het hotel in LA. Maar ja, door dat nog te veranderen, was het niet opgenomen in het roadbook, dus geen adres. De roadatlas werd boven gehaald en zo raakten we toch in de juiste richting, in de auto stond uiteraard de airco aan, maar ik zat de hele tijd in de blakende zon, ik ontplofde bijna, terwijl de kinderen achteraan kou hadden. He? Koud? Het was 106 nog altijd.. De weg was saai zoals autostrades zijn. Ze rijden hier toch ook zo gevaarlijk: inhalen van links en van rechts, je weet nooit wat iemand gaat doen. Ik vind het eng. In Barstow hebben we de afslag genomen om even naar toilet te kunnen bij Mc Do en daar op internet het adres te kunnen opzoeken. Helaas was daarnaast ook een opgewaardeerd route 66 restaurant en dus alle parkings bezet met bussen touroperaters. Vreselijk. We zijn dan in het benzinestation ertegenover geweest en hebben daar ons taartje op gegeten dat we gisteren gekocht hadden: het was superlekker helemaal opgevuld met kersen. Geen wifi, maar de Tom Tom kende de naam van het hotel al zelf. Daarna weer nog anderhalf uur in de auto met af en toe file owv wegenwerken. We zagen wel weer een enorme lange trein met wel 100 wagonnen. Gewoon te lang om op de foto kunnen. Verder ook nog oneindig veel windmolens bij elkaar op enkele heuvelkammen en tot slot ontzettend veel zonnepanelen allemaal te ver om goed op foto te zien, maar tenminste wat te doen🤗 Eindelijk kwamen we toe in het hotel. We hebben hier een geweldige kamer, eigenlijk een appartement: 2 slaapkamers, 2 badkamers, een volledige keuken en zithoek. Nu we een mega ijskast hebben zijn we naar Walmart gereden en hebben daar een lekker slaatje gekocht, de kinderen vers stokbrood met Nutella! Ondertussen keken we naar de volgende HP film. Tegen 22u is iedereen gaan slapen want ik had barstende hoofdpijn die maar niet over ging. Morgen dagje Hollywood. Als het ontbijt ed meevalt blijven we misschien wel de hele tijd hier, we zien wel.