Dag 14: Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Vandaag werd een dagje Las Vegas strip, kwestie van 'we zijn hier nu toch'. Het ontbijt was heel lekker, maar we merken dat we steeds sneller vol zitten. Heel raar, maar goed voor de lijn☺️ Tijdens het ontbijt stond tv op, zoals gewoonlijk een megascherm, alle, schermen en het was Trump die een live speech gaf en zijn nieuwe vice president voorstelde: Mike Spence. Daarna kwam die ook nog een speech geven. Het gekke was dat er geen scheldwoorden gebruikt werden. Hillary werd wel eens genoemd, maar het viel best mee. De vice president werd naar voor geschoven als ideale man, 31 jaar gelukkig getrouwd, nog marineofficier geweest, zelfstandig advocatenbureau geleid, 3 kinderen van in de 20.... Op het einde kwamen ze ook allemaal het podium op: alle vrouwen om ter slankst en om ter mooiste langste haren. Gelijk een reclamebladcover. Op tv zien we hier trouwens dagelijks reclame van beide kandidaten. Blijkbaar hebben ze zelf niks positiefs over te brengen, dus tonen ze filmpjes van de ander waarin ze die afbreken. Die van Hillary is het langste en gemeenste eigenlijk. Als we hier praten met mensen horen we dikwijls dat ze geen van beiden geschikt vinden en dus ook niet gaan stemmen. Als we hen vertellen dat wij stemplicht hebben, vallen ze achterover. Ze zijn blij dat zij niet moeten kiezen tussen 2 slechte kandidaten horen we dan. In Las Vegas hebben we de auto geparkeerd bij Hooters, niet ver van de strip. Daar kan je de hele dag gratis parkeren, bij de andere hotels was het meestal enkel het eerste uur. Charlotte wou graag eens 'grondig' deze kant van de Strip bezoeken. Die hadden we vroeger al eens gedaan, maar eerder vluchtig. Ook al waren ze toen nog klein, ze herinnerden zich toch nog veel. Toch fijn om dat te ondervinden, dat de reizen toch ook echt iets nagelaten hebben. Marie-Laure was toen immers pas 8. We begonnen in de hete zon te stappen naar Luxor. Er stond opvallend veel wind; het was natuurlijk hete, maar het gaf toch een iets verfrissender gevoel. In Luxor hebben we de hall ingekeken: nog steeds dezelfde exhibitions als 6 jaar geleden, van Titanic en Bodies. Wel heel mooi, maar ik wist niet dat ze zo lang, of misschien wel permanent bleven. We namen de lift naar het 30ste om van daaruit binnen in naar beneden te kunnen kijken. Dat laatste ging niet, maar toen we verdiep rond liepen, waren ze een suite aan het kuisen: oh jee! Echt eentje uit de films. Met een grote salon, een glazen eettafel, nog een tafel met stoelen en verder konden we niet zien ☺️ De ramen waren allemaal schuin, nl. de wanden van de pyramide. We waren al aan het gokken wie hier zou logeren, toch niet Blink182? Die zijn momenteel namelijk hier. Ik had als enige via de spiegeldeur gezien dat er een trolley lag met een jongenstshirt op en een pet. Net op dat moment kwamen de bewoners er aan: 2 eerder sjofel geklede mannen. Toch een beetje een teleurstelling, en waarom in godsnaam huren die zo een groot appartement? Goed, we wilden toch graag een kijkje van boven naar beneden , dus we namen de lift naar het 22ste. Dat was allemaal niet zo simpel want de ene ging van 1 tot 5 , de andere van 22-30 enz. Eigenlijk het principe van in New York. De lift trilde ook erg heen en weer omdat hij schuin omhoog ging. Er werd natuurlijk nog even gediscussieerd over hoe die wel bewoog toen we daar zo stonden op het 22ste en de liftschacht zagen. Het was een machtig zicht, ik werd er draaierig van, zo hoog dat dit was! Per verdieping was er wel maar één plaats met liften, dus we zagen ons daar al sleuren met al onze bagage, zo'n hele verdieping ver.🤔 Er stond al een lange rij bij de checkin ondertussen. Van daaruit zijn we binnendoor naar Mandala Bay gestapt. Daar hebben ze haaien zitten en die hadden we nog nooit gezien. Er leek maar geen eind te komen aan deze weg, zo lang! Gelukkig wel in de airco. We liepen door de shops en een was echt een hele toffe bij. Ze verkochten originele memorabilia van films, rocksterren ed. Zo hing er een originele gitaar van Kurt Cobain, ingekaderd en alles, gesigneerd ook. Fantastisch! Prijskaartje: 12500$, wel gratis verscheping naar je thuis. Hahahaha! Dat had er nog wel bij gekund. Als je dat hebt hangen, echt geweldig toch? Er hing ook veel van James Bond en wat nog? De jongens hadden weer geluk: er hing een ingekaderde gesigneerde LP van The Ramones, maar 1600$. Zo hebben we nog vanalles daar gezien, echt de max! In Amerika zie je toch vanalles. Zo kwamen we een winkel tegen met aan de ingang links 2 poppen: Trump en Clinton. Dan kon je een foto nemen bij je favoriet. Rechts stond Obama in z'n eentje. Wel, Trump heeft hier ontzettend veel bijval. Sommige mensen namen zelfs de nek van Hillary vast en wilden zo op de foto. Echt gekke toestanden. Ze verkochten ook vanalles van de campagnes: Dump Trump dingen of Hell no Hillary. Zalig om in rond te snuisteren en de gekte te ontdekken die in België gewoon ondenkbaar is. Uiteindelijk kwamen we aan in Mandala Bay, het volgende megahotel dus. Dat moesten we helemaal tot aan het einde lopen voor de sharks. Voor de niet-kenners, dat zijn dus kilometers he! Zo liepen we voorbij de hotelzwembaden die gigantisch groot waren, de zee werd nagedaan in het ene, het andere was een wild waterrivier en dan nog een 'gewoon' met gekke vormen. Mensen lagen wel als mieren op elkaar, niets voor ons. Bij de sharks aangekomen bleek dat ze niet (meer) gratis waren: 20$ pp. Ja, daaaag, dan gingen we wel weer weg😃. Het hele eind dus terug gestapt. Gelukkig kwam je geregeld een wc tegen waar je ook weer hypermoderne dingen zag. Het casino moesten we ook door natuurlijk en het was gigantisch! Deze keer geen controle, dus we konden er gewoon tussendoor lopen. De kinderen konden ook eens op een stoel gaan zitten en doen alsof. Toch een speciaal publiek, die gokkers. Bovendien viel op hoeveel ervan zaten te roken. Het roulettespel zoals ze tonen op tv is nog altijd leukst om zien vind ik. Die croupiers die zo de jetons bij zich harken en de kaarten heel snel omdraaien. Leuk! Ondertussen waren we weer in Luxor en moesten we enkele keren de weg vragen naar het volgende hotel Excalibur. Ook dit bereikten we ondergronds. Hier waren zelfs rolbanden aangelegd om de afstand te overbruggen. We waren echt alweer vergeten hoe echt mega groot hier alles is. Je weet het natuurlijk nog, maar opnieuw zien bracht toch steeds nog verwondering teweeg. Hier hebben we ook door het hele grote casino gelopen, wat foto's getrokken en zo weer via shops en foodcourts naar New York New York geslenterd. Het valt ons trouwens op dat het eten echt veel duurder geworden is. Vorige keer aten we hier voor 2 $ een large hotdog en nu was een kleintje al 7! Oh ja, en voor een sausje er op was het telkens nog een dollar erbij. Dat is toch echt van het goede teveel. De racebanen bij NY NY gingen niet ofwel zat er niemand in. Ze zien er van dichtbij wel spectaculair uit! Ook hier weer een groot casino, maar die hadden we ondertussen al genoeg gezien. We zagen door het gigantische raam daar wel dat de winkels aan de overkant ons wel aanstonden, dus we spraken af om tot Hard Rock Cafe te gaan en niet verder. Ik werd al serieus moe. We moesten hiervoor naar buiten en het was heel warm maar nog steeds erg winderig. De natte stoom die door de winkels op het voetpad werd geblazen werd gewoon weggeblazen en hielp dus niet. De eerste winkel was Adidas. Marie-Laure wil al heel lang een speciaal model, maar ik vond ze in Athene, waar we ze zagen echt te duur. In België vond je ze enkel online en ook voor dezelfde hoge prijs. En kijk: wat zagen we hier staan? Dé special edition! En dan nog wel aan de helft van de prijs van bij ons. Er werd er eentje heel erg gelukkig met haar nieuwe paar stappers! En het is niet eens een outletstore, gewoon de retail. Daarnaast lag de M&M store, dus ook daar maar even naar binnen. Maar oh zo druk! Toch even gaan kijken naar de verschillende soorten die ze hebben: 125 kolommen stonden er, alweer gigantisch. Dan waren we eindelijk in het Hard Rock Cafe beland. Drie verdiepingen vol memorabilia: de jongens kregen er weer niet genoeg van😱 Er hing hier ook echt wel heel veel. We mochten zelfs op de bovenste verdieping waar ze soms optredens geven. Moesten we toch zelf ook even op het podium kruipen, net kleine kinderen☺️ In de shop vond Victor een tshirt en al een muts voor deze winter, Charlotte een topje en Luc een sleutelhanger. Weer een zak rijker om te dragen. Van hieruit zijn we terug naar de auto gestapt en dan nog eens langs het Welcome to Las Vegas sign gereden. Daar stond weer een hele rij! We hebben er niet op gewacht en hebben langs de zijkant een foto genomen, gewoon als souvenir. Daarna trakteerde Charlotte ons op een McDo's ijsje en Frappé. Dankjewel meid! Bij het hotel aangekomen zijn we in de Walmart nog wat boodschappen gaan doen. Ieder koos voor zichzelf wat hij wou eten op de kamer, lekker gemakkelijk. Ondertussen waren het allemaal celebraties roddels op tv, echt om te lachen hoe ze hier doen. Dan hebben we nog wat blog gedaan en naar een Harry Potter verder gekeken. Dat was alweer een tijdje geleden. Het was een leuke extra ongeplande dag vandaag!

Dag 13 : Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Aantal miles gereden:  3 miles Hoogste temperatuur vandaag: 107 °F

Vandaag werd een lui dagje, dus besloten we een uurtje later op te staan. We moesten immers nog tijd hebben voor het ontbijt. Want inderdaad, het was aangepast aan onze wensen vandaag🤗. Dat was alvast een goed begin. We checkten of er ideëen waren binnengekomen van leden van het AllesAmerika forum over mogelijke aanpassingen aan ons rondje. Helaas hebben we die zaken al gedaan de eerste week. In elk geval hadden we nog een dag over vooraleer we in LA moeten toekomen. Dus kwam Charlotte met het idee om nog een nacht hier te blijven en morgen naar Las Vegas te gaan - na gisteren vonden ze het toch wel jammer dat het er niet van gekomen was. Overmorgen kunnen we dan rechtstreeks van hier naar LA rijden. Dat was best een goed idee! Van de nood een deugd maken heet dat zeker?
Dus zijn we aan de lobby nog een nacht gaan bijboeken. Zonder aarzelen zei ze nu uit zichzelf dat het weer het voordelige tarief was: joepie2!
Daarna heb ik met mijn moeder gebeld: altijd die korte berichtjes is toch iets anders dan elkaar in 't echt te horen. Dat dat via wifi gratis kan is eigenlijk super. Daarna hebben we allemaal wat aan het zwembad gelegen en de route besproken die Luc gevonden had terwijl ik aan het bellen was☺️ En waarbij we geen hotels moesten herboeken. Ik blijf nog altijd bang van het niet bereikbaar zijn, maar in een state park bij LA kan het evengoed zijn dat je geen ontvangst hebt, toch?
Dus laten we alles zoals het was, maar doen gewoon minder dingen op een dag, nl enkel de wegen die open zijn. Maar dan hebben we toch al een idee van die parken en of het de moeite is om in een andere periode later eens terug te komen🤔
En we kunnen ons weer focussen op vakantie hebben ipv beslommeringen die we anders in het gewone leven al genoeg hebben.
Na het zonnen en wat zwemmen in het voor ons ijskoude water (waarschijnlijk zouden we het in België lekker warm gevonden hebben!) heb ik een wasje gedaan. Toch tijd genoeg ervoor en hebben we weer wat proper ondergoed en kousen.
De kinderen hadden zin in pizza, dus pizza zou het worden! Helaas zijn er enkel afhaalpizzeria's, dus hebben we de pizza's meegenomen naar het hotel. Daar kregen we bestek en bordjes. Op bed hebben we zo gegeten en naar het nieuws gekeken waar we de gruwelijke beelden zagen van de terreuraanval in Nice en de staatsgreep in Turkije. Wat een ellende alweer! En telkens weer in Europa, zo dichtbij...
Daarna typte ik de blog nog en zocht Luc de foto's uit van de voorbije dagen, terwijl we naar America's got talent keken dat zoooooo veel leuker en spectaculairder hier is dan bij ons😂
Nog even buiten gekeken voor alle lichtreclames nog eens te zien, en dan was het alweer bedjestijd...

Dag 12: Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Pahrump Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Wat was dit een vervelende dag voor in een vakantie mee te maken. Het ontbijt begon al pover. Het hotel zelf is wel ontzettend modern, groot en erg mooi. Alles splinternieuw. Misschien waren onze verwachtingen dan te hoog? Maar ja, wij zijn gewone mensen en hoeven geen cheeseomelet of Grieks yoghurt of blauwebesssenconfituur😱 Ach ja, morgen zou het ontbijt wel beter zijn, want ze wisselen dagelijks af met iets anders. Het was waarschijnlijk gewoon een voorteken... Na het ontbijt zijn de kinderen op de kamer gebleven om de sociale contacten met het thuisland wat te onderhouden. Luc en ik zijn naar de eerste bandengarage gereden die we hier gisteren gezien hadden. Daar moesten we eerst een volgnummer nemen, dan zouden we om 12.30u terug moeten komen om eventueel te weten of ze de band konden maken. Nou zeg! Na een beetje aandringen wou een technieker onder de auto kijken welke maat van band we nodig hadden. Toen zei de baas direct van die hebben we niet en daarbij een rental company wil altijd een nieuwe band. Hij toonde een andere firma even verder op de weg. Ik vroeg nog of we de maat van de band even mochten weten. Nee, dat mocht niet, de anderen moesten ook hun job maar doen. Ok dan. In de andere bandengarage waren ze veel vriendelijker, ook toen ze hoorden dat we eerst aan Hertz moesten vragen of de offerte goed was. We kregen een officiële offerte: 298$ was het voor een nieuwe band incl afstellen, werkuren en tax. Toen begon het bellen en doorverbinden en nog eens bellen... Bleek dat de roadservice geen goedkeuring kon geven, daarvoor moesten we bellen naar de verhuurders op LAX want het was hun auto enz. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we naar Las Vegas, ongeveer 100 km van hier, konden rijden om de auto om te wisselen voor exact dezelfde. Ze hadden er zo een staan, incl satellietradio en hij was voor ons gereserveerd. Dus gingen we het aangename aan het vervelende koppelen en ook nog maar eens de strip in LV een bezoekje brengen. De kinderen opgehaald, auto volledig leeggemaakt en op weg. Alles had net z'n eigen plekje zo wat gevonden, nu moesten we het omruilen. In Las Vegas Airport aangekomen, gaven we de auto af en vertelden van de lekke band: of de auto soms in een zandstorm gestaan had omwille van het vele vuil? Ja, dat was zo zeiden we. Ook niet gelogen eigenlijk. Hij ging even overleggen met iemand en kwam toen met een papier af dat het ok was. Sleutels achter gelaten en wij op weg naar het kantoortje van Hertz Gold Members in diezelfde ondergrondse garage. Waar we de nieuwe wagen konden afhalen? He? Ze wisten van niks! Er had niemand gebeld! Had de man aan de telefoon zomaar gelogen? Terwijl Luc aan de lijn hing had hij - zogezegd - naar LAS gebeld omdat we zeker wilden zijn dat we niet voor niks heen en weer reden! Oh wat waren we kwaad! Daar stonden we dan. En nee, ze konden ook geen andere meegeven want ze hebben nooit zo'n groot model in stock. Ok, we hadden op hun website gelezen dat er 23 kantoren waren in LV van Hertz. Konden ze misschien rondbellen of een daarvan dan toch een FullSize Suv had staan? Nee, dat had geen zin want zij waren leverancier van al die kantoren! Oh jeetje, wat een ellende zeg. De manager was er al direct bijgehaald, hij wist ook van niks. Hij kon een minivan meegeven en dan de dag erna om onze eigen SUV komen die ze zouden gemaakt hebben tegen dan. Dan moesten we weer heen en terug! Dus na wat gediscussieer hebben ze de band dan onmiddellijk gemaakt. Bijgevolg hebben wij daar met 5 op 4 zeteltjes zitten wachten in dat kantoortje tot 17u. En als we een klacht wilden indienen of een korting vragen moesten we dat in LAX regelen als we daar de auto inleveren. Zij zouden dat zeker geven, maar kunnen niet over dit dossier gaan... makkelijk praten dan! Toen was iedereen het zo kotsbeu en zijn we naar ons hotel terug gereden. Om er toch niet helemaal een verloren dag van te maken, hebben we op de terugweg Red Rock Canyon Conservation Area bezocht. Dat lag toch op de weg. Het is een asfalten loop die je moet volgen met verschillende uitzichtspunten. De eerste waren de mooiste. Eindelijk zagen we nog eens rode rotsen! Die zijn toch echt mooi. De zon begon onder te gaan, dus de gloed op het rood en wit was prachtig. Het was wel nog altijd bloedheet, dus een verre wandeling zat er niet in. Bovendien was het al laat en sinds het ontbijt hadden we niks meer gegeten. We zijn toch nog enkele keren uitgestapt om te genieten van het uitzicht, maar iedereen was moe en suf. Toch konden we nog enkele mooie foto's maken. Kortbij het hotel is een casino met een buffet, dus we wilden wel eens gaan eten. Maar eens binnen zag eht er toch niet zo smakelijk uit. Omdat de Chinees ons gisteren zo goed bevallen was en we allemaal echt honger hadden, hebben we ook vandaag gekozen voor het Chinees buffet. Ondertussen hadden we toch weer een klein beetje Las Vegas' gevoel gehad :) In de kamer hebben we dan naar de route gekeken en wat we konden en/of moesten veranderen. De lekke band kwam van een nagel, dus dat kan je overal tegenkomen, maar het feit dat er geen bereik was had me toch de stuipen op het lijf gejaagd eigenlijk. In elk geval hebben we dit hotel voor een extra nacht geboekt. Naar Beatty rijden had geen zin meer omdat de wegen in Death Valley die je van daaruit kan doen allemaal afgesloten zijn. Na kort aandringen kregen we zelfs een fikse korting: lekker mee genomen! Er mag ook eens wat goed gaan. De ene knie van Marie-Laure is immers weer beginnen etteren ook, dus moest speciale verzorging van voor af aan. Toen Luc nog eens nakeek hoeveel dirtroads er eigenlijk nog in onze verdere reis zaten, kregen we te zien op de websites van die parken dat heel wat wegen niet meer berijdbaar waren. Oh nee! Het had dus geen zin om daar nog naartoe te gaan dan. Maar wat dan in de plaats? En dan moesten we daar nog hotels voor vinden ook. Het is altijd al zo'n zoektocht.... Met een wrang gevoel is iedereen gaan slapen. We hadden beslist om alles wat te laten bezinken en morgen rustdag te nemen in het hotel.

Dag 11: Lone Pine - Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Pahrump  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Het ontbijt was hetzelfde als gisteren, alleen was de yoghurt wel geleverd ondertussen. Mijn kommetje noten, cranberries ed smaakte ook prima. Gisteren een beetje de taken voor 's morgens herverdeeld, waardoor we goed voor tijd konden vertrekken! Ik heel blij🤗 Na een tankbeurt vertrokken we echt op pad naar Death Valley. We gingen zeldzame dingen bezoeken, die totaal niet toeristisch zijn, dus het werd rijden op coördinaten. Weeral een goede test voor onze Tommie. Het eerste wat op de planning stond was een foto nemen bij de Joshua Tree die het album van U2 uit 1987 siert. Maar ja, fan van het eerste uur konden we dit niet missen, ook al was hij ondertussen omgevallen. We stopten waar volgens de coördinaten de boom moest liggen. 't Is te zeggen, ongeveer, want we moesten natuurlijk langs de baan parkeren. We liepen alle 5 de dorte in, begroeid met stekelige struiken. Heel dikwijls zag je gaten, waarschijnlijk slangenholen. Dat ik sandalen aanhad, was duidelijk geen goed idee. Na een tijdje hadden we nog niks gevonden, en iedereen begon een beetje verspreid rond te lopen. Ik bleef in het midden wat zoeken zodat ik iedereen in het oog kon houden en we niemand zouden verliezen. Na een dik uur zoeken in de hitte moest iedereen naar de auto terugkeren. Iedereen vond het superjammer voor Luc. Op de radio was het net, heel toepasselijk, I still haven't found what I'm looking for van U2. Dit gaf ons weer wat energie en na veel drinken besloten we er nog één keer voor te gaan met de kompas app op de iPhone. Af en toe begaf de app het, dus was het toch op gevoel. En kijk, blijkbaar weten we allemaal goed wat loodrecht betekent, want na een half uurtje stappen zagen we hem liggen: super! Fans hadden allerlei memorabilia erbij gelegd, er lag zelfs een grijze koffer met allerlei kleine dingen in. Er lagen veel concerttickets bij, een tshirt van hun lp, de cd zelf enz. We snapten niet dat je dat daar legt en het niet liever gewoon bijhoudt als souvenir. Deze dag kon al niet meer stuk, dachten we toen🤔 Daarna reden we Death Valley NP in en trokken weer een foto van het bord. Daar stopte net een bende motoren, heel ruige types en die wilden natuurlijk dat Charlotte een foto van hen trok met z'n allen. Van de hitte stonden de 3 meisjes hun schouders al vol zweetblaasjes, en de dag moest nog maar beginnen.... Het park zelf was weer prachtig door zijn afwisselende rotsen in kleur en begroeiing. Achter elke bocht zag je wel weer iets anders. Je kon van alles wel een foto nemen. Heel gek ook dat je sommige delen niet meer goed weet en andere je direct herinnert. We hadden besloten om deze keer een deel te bezoeken dat je enkel kan bereiken met een SUV. Nog voor het visitor center namen we dus al de afslag. Ook al was het een goede asfaltbaan, we kwamen niemand tegen. De eerste stop was via een unpaved road, bij het vroegere huis van Pete Aguereberry. Die had vroeger een mijn daar. Het was een korte wandeling ernaartoe, waarbij we Fransen tegenkwamen. De meisjes vonden het te warm en bleven in de auto. Je kon nog het huis binnen gaan en de frigo en zijn bed nog zien. Echt heel cool. Hij had ook zelf een guesthouse gemaakt waar je ook in kon en de wc buiten. Dat was heel gek: in een hokje waren 2 wc's naast elkaar! En hij woonde daar alleen? De volgende stop was net om de bocht: de oude mijn. Iedereen ging mee en na een kleine klim kon je in de mijngang kijken. Wauw! Hoe cool was dit zeg! Er was niks aan gewijzigd, de sporen liepen er nog. Op de korte berg zelf zag je ook nog mijnschachten met een ladder in ed. Wij vonden het fantastisch om te zien ook al zag het er erg bouwvallig uit. Het kan zo in een western gebruikt worden! We reden verder via een dirtroad naar Aguereberry Point. Het was best een lang stuk, maar het rijden ging vlot over de steentjes. Wat we zagen toen we de bergkam bereikten was adembenemend mooi: je zag heel Death Valley met Badwater beneden. Je kon ook heel goed zien waar de overstromingen geweest waren: de weg was er niet meer zichtbaar zelfs! We keken rond en rond, het was fantastisch hier! Je kon nog even verder naar de echte top rijden, wat ik erg creepy vond, maar de rest vond dit net cool, dus is Luc naar boven gereden over de smalle baan. Ik kneep ze dus voortdurend, maar we raakten goed boven. Dit is zeker het mooiste punt van heel het park! We namen een heleboel foto's en genoten van de pracht van de natuur. Wat zijn we toch klein! We reden veilig de weg terug tot op de asfaltbaan op weg naar de volgende afslag. Plots begon een lichtje te branden: te lage bandendruk. Oh nee, het zal toch niet....? Inderdaad, platte band rechts achter! Zo stom! Er zat niks anders op dan proberen via de handleiding het reservewiel te plaatsen. Mijn motor begon al te draaien: eten nagenoeg op, drinken ook, geen gsmbereik... wat gaan we doen als ons dit niet lukt? Alle bagage moest eerst uit de koffer gehaald. Toen bleek ook nog dat het reservewiel onderaan de auto hing via een ketting! Oh jee, dit systeem kennen we niet. Maar stap voor stap lukte het Luc toch om het via een zelfgemaakte krik naar beneden te halen en van onder de auto te krijgen. De wieldoppen los krijgen ging heel moeizaam en de staaf stond op het punt te begeven toen Luc er zijn hele gewicht met zijn voet moest opzetten. Hier zouden we nog wel een tijdje bezig zijn😩 Er kwam ook totaal niemand voorbij! Oh jee! Ik werd al goed wanhopig, maar dacht, zal het maar niet tonen... achteraf had iedereen hetzelfde gedacht☺️ Net op het moment dat het niet goed meer vooruitging, kwamen er 5 Bugattis voorbij gereden. De kinderen ze maar tegenhouden, maar dat deden ze niet. Enkel de laatste en die zei: de volgende auto zal jullie wel helpen. Wat is dat nu? Maar daar kwam hun supportteam al de heuvel om! Joepie! Zij hadden professioneel gereedschap bij, dus wiel eraf na de juiste maat van sleutel te halen uit hun camionette. Dan haalden ze hun krik boven. Maar oh jee, die kreeg onze auto niet hoog genoeg omhoog om het wiel erop te zetten. Tja, een Bugatti is ook nét geen high clearance natuurlijk😂 de krik bij onze eigen SUV voldeed ook niet. De auto stond nl. op een lichte helling. Uiteindelijk haalden ze een houten palet boven, daar onze kruk op en die van hen als extra steun en zo lukte het de mannen om het reservewiel erop te zetten. Wat waren we blij dat we geholpen waren! De rest van de planning zagen we niet meer zitten en we zijn dan rustig terug gereden met het tijdelijke wiel en zijn niemand meer tegengekomen tot we op de hoofdbaan naar Furnace Creek waren. En als bij wonder wist de radio weer wat wij voelden want opeens klonk er Everything Will Be Alright van The Killers door de luidsprekers. Wat een geluk dat Bugatti net op onze baan zijn auto's kwam testen zeg! Het Visitor Center was al gesloten, maar het was toen nog altijd 47 graden zei de thermometer daar. Alle lege flesjes weer opgevuld met water en frigobox in en verder op weg naar ons hotel in Pahrump. Daar kwamen we pas laat toe uiteraard. We hebben ingecheckt en zijn doodmoe bij de Chinees buffet gaan eten. Dat smaakte dubbel zo lekker, beseffend dat we allemaal ok waren. Daarna nog naar de Walmart geweest om brood en een doos Cornflakes: ons overlevingspakket dat vanaf nu altijd meegaat👍 Dan nog gebeld met Autoeurope via wie we de auto gehuurd hadden. Die stuurden ons na veel geleuter door naar Hertz zelf. Hertz maakte enkel een dossier aan, overdag moest er opnieuw gebeld worden. Het was al na middernacht toen iedereen kon gaan slapen.

Dag 10: Lone Pine

Hotel: Best Western Plus Frontier Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 91 °F

Het ontbijt viel voor de meesten een beetje tegen: cheese omelet met hamburgers is nu eenmaal niet ons ding en de USFood was nog niet gekomen met verse yoghurtjes. We hadden een klein beetje langer geslapen want vandaag werd een rustige dag en we werden weeral enkele keren wakker gebeld door een onbekend nummer. We vertrokken richting Alabama Hills. Dat was echt een schot in de roos! We reden eerst Tuttle Creek Road af. Op een gegeven moment kom je aan heel speciale rotsen met gekke vormen en sommigen hebben ze een naam gegeven. Die stonden vermeld op een plannetje met de route. Wij elk gewapend met zo'n blad op zoek natuurlijk. En wat dacht je? Niemand vond er een, behalve Luc👍 Maar de vormen zo cool, echt geweldig! We genoten dan ook meer van het uitzicht dan van de namen zoeken. Op een bepaald moment was er een zanderig zijweggetje dat we ingeslagen zijn. Victor en Marie-Laure klommen de rotsen op en waren al snel boven. Heerlijk vonden ze het! Het was ook goed te doen van de warmte. We besloten om de weg maar dieper in te rijden en de 4x4 te testen. Zooooooo fantastisch leuk! Het ging goed, dus we zijn tot het einde gereden. Daar heb ik op een rotsblok wat zitten wachten terwijl Charlotte in de auto bleef en de anderen naar hartelust klommen en sprongen....ik hield meermaals mijn hart vast. We reden verder naar Movie Flats waar weer andere rotsvormen zichtbaar werden. Daar hebben we een korte wandeling gemaakt van een km ongeveer, een pad dat was aangeduid door keien. Het ging omhoog en omlaag in de wilderness: zalig! Uiteindelijk kwamen we bij twee arches. De ene was piepklein, de andere echt heel mooi. Luc had nog geen foto ervan getrokken of Victor stond er alweer bovenop😉 toch ongelooflijk hoe dat hier ontstaat in the middle of nowhere. We hadden een weids uitzicht en zagen alvast enkele dirtroads waar we de auto wel eens wilden testen. Zo gezegd zo gedaan: we hebben in het wilde weg en met ons eigen orientatiegevoel op smalle zanderige weggetjes gereden, tussen stekelige struiken en soms lag er een rots bijna net in de weg. Heerlijk! Dit is het Amerika waar ik vooral van hou. Dikwijls werd gestopt om foto's te nemen van het uitzicht en de auto werd steeds vuiler en vuiler🤗 Uiteindelijk zijn we ook nog Mt Whitney opgereden - met weer die vreselijke haarspeldbochten - maar het was het rijden waard. Een gigantische waterval met ijskoud water dook op! Echt geweldig! Ook al hadden we nog niet veel honger, we hebben op de rotsen toch gepicknickt en yoghurtjes gegeten. Terwijl we daar zaten kwam een hert aan de overkant uit de bossen: zo schattig! We hebben er nog een tijdje gezeten, het water was ijskoud, dus zelfs pootjebaden ging echt niet. Wat een fantastische dag alweer! De kinderen hadden geen zin om 's avonds nog weg te gaan om te eten, dus hebben we in de lokale supermarkt wat pasta gekocht die we maar moeten opwarmen in de microgolf op de kamer😋 Het was te heet om in blakende zon aan het zwembad te liggen, maar iedereen vermaakte zich in de kamer met lezen, iphone leeg maken, foto's op laptop zetten en van die dingen. Moet ook eens gebeuren natuurlijk. We hebben ook nog een ander hotel geboekt in LA. Ook buiten de stad, maar hopelijk in die richting toch minder files dan het huidige dat we geboekt hadden in Anaheim. Na een frisse douche hebben we met z'n allen naar Harry Potter 2 gekeken. Morgen gaan we ons favoriete park bezoeken: Death Valley. Benieuwd hoe heet het er deze keer zal zijn en welke wegen er berijdbaar zijn want 1 juli is er een enorme storm geweest.

Dag 9: Mammoth Lakes - Lone Pine

Hotel: Best Western Plus Frontier Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 94 °F

Voor het ontbijt deze morgen moesten we elk een voucher tonen. De eerste keer dat we dit tegenkomen. Als we hem verloren, kostte een nieuwe 25$! De verwachtingen waren dus hoog gespannen, maar de ontgoocheling dan ook des te groter. Er werd 'vers' voor je gekookt door een Indische familie die hun zoontje de tafels lieten afruimen en allerlei andere klusjes doen. Echte kinderarbeid, zo zielig! Maar als je dus bv eerst een spiegelei ging vragen en daarna nog eens een pannenkoek werd je al bekeken van 'had je dan nog niet genoeg met dat ei?' Omdat het een kamer voor 4 was, hadden we ook maar 4 vouchers. Gisteren in de Vons hadden we dus al chocoladekoeken gekocht voor Victor die ze in de kamer dan kon opeten en ondertussen chatten met de vriendin - gelukkig waren de koeken met de warme chocomelk héél erg lekker want ze zat op het vliegtuig, dus chatten ging niet😩 Het eerste wat op het programma stond vandaag was Devils Postpile National Monument. Je moest hiervoor je auto parkeren aan de rand van het park en dan via een shuttlebus het park in. De nationale monumenten zitten inbegrepen in onze annual pass, maar deze shuttle niet! ? Hadden we op voorhand wel opgezocht, maar de info was juist:7$ pp😬 Het was bovendien ijskoud daar, het is dan ook een skioord. Het was 57F. Na klein familieberaad en wat geswitch met gilets zodat iedereen toch warm genoeg had, konden we nog net de bus op. We moesten wel het hele eind staan en luisteren naar de chauffeur die haar eigen mopjes steeds het beste leek te vinden. We stopten bij Devils Postpile en wandelden de korte trail ernaartoe. Je kon ook naar de top en we besloten dat eerst te doen. Het was heel steil, maar het gaf een heel mooi uitzicht met alweer besneeuwde bergtoppen, sparrebomen en een wildwaterbeek in de diepte. De bedekking waar we op stonden bestond uit allemaal veelvlakken, heel speciaal. Het waren de bovenkanten van hele lange lavastaven. Owv krimp zijn die vormen bovenaan ontstaan. Heel speciaal verschijnsel. Wat zie je toch veel verschillende natuurfenomenen in dit land! We hebben even genoten van het uitzicht hier en zijn toen weer afgedaald om naar de zijkant van de piles te kijken. Heel raar om te zien, wel prachtig! En dat er dan toch weer bomen kunnen op groeien. Dat snapt niemand van ons🤔 We zijn dan nog naar de rivier gewandeld ook, maar je kon er niet bij: enkel kijken vanaf een brugje. Maar het zicht was wel weer heel mooi! De andere stops in het park waren een bloemenweide en een waterval. We hadden er van die laatste nu net genoeg gezien in Yosemite en de buschauffeur had gezegd dat je de bloemenweide beter niet kon doen als je geen muggenspray bij had want het zat er echt vol van. Laten we dat nu niet mee hebben, dus namen we de bus terug naar het begin van het park. Deze chauffeur, ook een vrouw, dacht waarschijnlijk dat ze kolonel was in het leger en wij haar soldaten: zo schreeuwen en commanderen. Zo zie je maar weer, iedereen is anders😂 Aan de auto heeft iedereen een stukje brood gegeten, behalve Victor, die zat nog vol met zijn koeken😜. We zetten onze autotocht verder naar Manzanar National Historic Site. Hier werden tijdens de tweede wereldoorlog alle Jappeners naartoe gebracht door de Amerikanen. Een beetje een ghetto zoals de Joden bij ons in kampen verbleven voor hun deportatie. De landschappen werden al snel weidser, ruwer en desolater. Hier hou ik toch echt meer van! Ook de temperatuur steeg van 57 naar 91, dus toen we onderweg in Bishop moesten tanken, heeft iedereen weer zijn zomeroutfit aangetrokken. Tijdens de rit genoten Luc en ik van het landschap en de goede muziek op onze satellietradio: Pet Shop Boys, U2, The Cure en Morrissey (familie Foket, lezen jullie dit?!) De kinderen haalden wat slaap in. In Manzanar hebben we eerst 20 minuten naar een film gekeken die veel verduidelijkte wat er precies gebeurd was. De Jappanners hadden Pearl Harbour aangevallen in 1942. Daarop verklaarde president Roosevelt de oorlog met Japan en besloten ze dat alle Japanners, ook al waren ze ondertussen al officieel Amerikaan, in kampen moesten ondergebracht worden. Ze mochten elk een koffer meenemen. Ze zaten met 10000 mensen in 36 barakken! Immens dus! Ze hadden enkele barakken gereconstrueerd en het was wel aangrijpend om zien. Je kon in een barak die een woonruimte voorstelde, ene met algemene info en foto's en dan nog de mess. Die stond al verder op het terrein en bijna niemand trotseerde de hitte, behalve wij natuurlijk ;) Verder kon je dan met de auto rond het grote terrein rijden en af en toe was er een plaats waar je nog kon zien hoe ze bv een tuintje of vijvertje hadden aangelegd, of waar de vertrekken van de staff waren. Er is ook een gedenkteken geplaatst dat erg mooi versierd was met lintjes, keitjes, muntjes, knuffels ed die mensen hadden achter gelaten. Toen we nog in de film zaten kreeg Victor van zijn vriendin op reis twee oproepen: het alarm was wéér afgegaan en de politie had naar hen gebeld. Oh jee! Luc had geen enkele ontvangst, het was weer wat. In de auto zagen we dan dat alle anderen gemiste oproepen hadden van opa die midden in de nacht alweer aan ons huis stond. Is er een defect? Dat is in al die tijd dat we er wonen nog nooit voor gekomen, dus toch heel vervelend. We zitten ook niet dicht bij huis he... Het hotel hadden we op het laatste nog veranderd, omdat er toch nog een kamer vrij gekomen was, een oversized!? Toen we toekwamen leek het echt een motel met kleine kamertjes. Maar we kregen een grote kamer achteraan het complex met een extra sofa. Marie-Laure wou gaan eten bij de McDo, dus hebben we dat direct gedaan: de meisje een burger, Victor burrito's en wij een gezond slaatje. Met onze twee lavabo's zal het morgen sneller vooruit gaan (hoop ik dan maar). Het wordt normaal gezien een relaxter dagje waarbij onze SUV goed pas komt. In elk geval zal het zweten worden want het is hier nu, om 20.30u nog altijd 36°C😎

Dag 8: Mariposa - Mammoth Lakes

Hotel: Best Western Plus High Sierra Hotel Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 64 °F

Het ontbijt deze morgen was superzoet. Ik nam een droge koek, dacht ik althans, smaakte die naar smoutebollen! Alle andere koeken plakten met gedroogde suiker op, ofwel had je natuurlijk weer de wafels of pannenkoeken. Yoghurt hebben ze niet, en dat miste ik wel. Het werd bruine cornflakes met rozijnen dan maar en getoast brood voor de anderen. De auto was al sneller in geladen, het ritme komt er in 🤗 Tegen 9u waren we op weg, na alweer een tankbeurt. Wat verbruikt die auto veel, naar ons gevoel toch althans. Aan de ingang van Yosemite was het al aanschuiven, wat een drukte overal. We namen de Tiogaroad om het park door te steken zoals we ook al in 2010 deden. Toen zagen we onze eerste beer daar. Helaas vandaag niks te zien. Het was ook echt overal heel druk, auto's stonden bijna overal langs de weg geparkeerd. Dat herinneren we ons zo zeker niet. Onze eerste stop was via een soort dirtroad, eerder heel slecht geasfalteerde weg, naar May Lake. We hebben echter maar een stukje gewandeld, alhoewel het heel tof leek om volledig te doen, maar het was zo ontzettend koud! Bovendien hadden we dan geen tijd om de andere toffe dingen nog te doen. Het was 57 F ondertussen! We reden dan ook op 9945 feet hoogte! Vandaaruit ging het naar Olmstead Point, een uitzichtpunt met in de verte Half Dome. In 2010 hadden we er foto's getrokken in tshirt, dat kon nu niet! En al helemaal niet op dezelfde plaats want bijna overal liepen mensen op de rotsen. We reden verder naar Tyana Lake, waar we net nog een parkeerplaatsje vonden langs de weg. Wat is het hier mooi! Het blauw van het water steekt fel af tegen de witte rotsen en in de verte zie je bergen met sneeuw op. Prachtig! Sommige mensen lagen al te zonnen. Ok, de zon scheen...maar bij deze temperaturen? Ieder zijn ding natuurlijk. Het volgende op de Tiogapas was Tualomne Meadows. Groen grasvelden met een witte monoliete rots in. Daar kon je vrij opklimmen! Tja, dat moet je hier geen twee keer zeggen natuurlijk. Het was heel erg cool, en ml en ik waren best wel fier toen we bovenaan stonden. Weer een overwinning! Het uitzicht was adembenemend. We hebben echt een tijdje staan genieten van dat moois en natuurlijk de nodige foto's getrokken ook. De afdaling vond ik moeilijker, soms wat het echt een te steile helling en moest je eerst een stukje horizontaal lopen, maar dat maakte de kick enkel groter. Fantastisch was dit! Hierna reden we het park definitief uit, tussen nog altijd prachtige vergezichten. Naargelang we daalden, steeg de temperatuur ook weer. We reden nog niet direct naar het hotel, maar maakten een korte omweg naar Panum Crater. Dat is een vulkaan die een binnen en buiten cone heeft en waar je volledig naar boven kan wandelen. Een echte dirtroad deze keer met vele diepe putten leidde ons daar naartoe. Eindelijk konden we de SUV gebruiken waarvoor hij dient: zalig! Ik voelde de schokken nauwelijks, gelukkig. Van aan de parking was het een steile klim naar omhoog in diep lavagruis. Daar kon je nog verder naar de binnenkant. Hier was het eerst langzaamaan bergop, dan een stukje bergaf tot een steile klim zigzaggend over de binnencone in het diepe gruis. Maar we haalden het! Het was trouwens perfect weer ervoor, niet te warm en niet te koud. Terwijl de meisjes terug naar de auto keerden, zijn Luc, Victor en ik bovenaan nog een stukje verder gelopen over brokken lava om Mono Lake beter te kunnen zien met de tufa's. Die zagen we vroeger al van dichtbij. De kracht die de natuur soms kan hebben met zo'n uitbarstingen is echt enorm. We stonden ook al op de rand van de Vesuvius, maar deze was heel anders! Hier zag je de brokken nog uitsteken boven de rand, zoveel heeft hij ooit uitgespuwd. Daarna begon de afdaling: niet zo mijn ding naar beneden gaan, maar met af en toe een stevige hand is het me toch gelukt. In het hotel hebben we gewoon de nodige bagage afgezet en dan zijn we op zoek gegaan om iets te eten. Het is uiteindelijk Chinees geworden. Het smaakte bij iedereen prima! Ondertussen was het ijskoud geworden, volgens onze normen, maar we moesten toch nog wat inkopen doen voor morgen. Gelukkig had ik op voorhand opgezocht dat er in het stadje een VONS was. In de verse bakkerij hebben we lekker stokbrood gekocht en de kinderen konden niet weerstaan aan de chocoladekoeken ☺️ Voor Marie-Laure nog een nieuwe voorraad plakkers gekocht voor de knie en toen kon iedereen eindelijk een warme douche nemen en wat bijkomen van deze superleuke dag! Morgen nog eens een lange broek aandoen en dikke trui, want ze vertelden in het hotel dat het hier nu 'warme' temperaturen zijn.....brrrr..niet voor ons!