Dag 6: Fresno - Mariposa

Hotel: Miners Inn Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 92°F

Het ontbijt was hetzelfde als gisteren, weer met vol-au-vent, wat sommigen blijkbaar niet kenden? Wij noemen het eigenlijk vidée zelfs. Er zat een hele familie te eten, op blote voeten liepen ze rond, en er kon maar niet genoeg op hun bord liggen. Sommige mensen hebben toch echt geen manieren. Ml en ik zijn wat vroeger naar de kamer teruggekeerd om haar knietjes te verzorgen. Die zagen erg geel van het vocht dat er op stond. Dat ging er niet af met een tissue, want die plakte er onmiddellijk in 😩 dus maar gewoon goed gespoten met de fles 'wound wash' die we gisteren kochten, de zalf erop gedaan en daarna het verband. Hopelijk verkleint het elke dag een beetje... Om 9u vertrokken we, het was al goed warm. Anders zie je overal tankstations, behalve als je er eentje nodig hebt natuurlijk...uiteindelijk na even rijden toch een gevonden. Dan kon de trip naar Yosemite echt goed beginnen. Onderweg geen bomen te zien, zo raar dat ze enkel in die nationale parken bij elkaar staan... We zagen overal geel verdord gras, eigenlijk zoals we in Pensylvania zagen, alleen zagen hier sommige stukken nog zwart van brand die er geweest was blijkbaar. Dichter naar Yosemite toe werd het weer groener en mooier. Het eerste uitzichtpunt was een overzicht over de vallei met de rivier heel in de verte. Het beloofde alvast veel goeds. We kwamen ook een gigantisch groot veld tegen met allemaal paarse, gele en witte bloemetjes op. De volgende stop was direct voor een wandeling van 2 uur, de Taft trail. Door bos, over grote stenen, door muf zand, we kwamen het allemaal tegen op de weg en stapten dapper alles af tot aan het eindpunt waar we een adembenemend zicht hadden op de grote waterval aan de ene kant en de rots El Capitan aan de andere kant. Hier werden dan ook heel veel foto's getrokken. Sommige veeeeel te gedurfd door Charlotte volgens mij, maar ik moet toegeven, ze was daar niet de enige die dat deed. De terugweg was meer bergop en dus lastiger. Niemand had eigenlijk honger, ook al was het al halfdrie ondertussen. We reden verder richting Glacier Point en stopten eerst bij Washburn point. Dit was het allermooiste uitzichtpunt vonden wij, met zowel Half dome en 2 grote watervallen. Daarna verder naar Glacier Point, maar dat viel ons eigenlijk een beetje tegen. Washburn point daarentegen was veel mooier! Daarna keerden we terug richting vallei. Ondertussen aten we van het heerlijke brood met Franse kruiden dat we gekocht hadden, en kersen. We daalden af naar de vallei en toen kreeg je pas een goed zicht over de brede rivier met daarachter de imposante El Capital. Respect voor Tom Waes dat hij deze beklom! En gedurfd al zeker! Zo reden we het park uit en was het nog een uurtje rijden naar ons hotel, eigenlijk een groot motel, maar alles is wel aanwezig. Iedereen bleek erg verbrand, behalve ML👍 Maar de pleisters kwamen steeds los op ML haar been, en we moesten nog een andere oplossing zoeken om al het wondvocht te verwijderen ook. We kochten steriele doekjes en een rolverband. Morgen proberen maar of dat wel helpt. Het doet wel echt pijn, maar de brufen werkt toch want het is rondom niet meer zo rood🤔 Omdat we toch op pad waren, hebben we nog een lekkere hotdog gegeten en een ijsje hier in het kleine stadje. Op de kamer heeft iedereen grondig de aftersun gebruikt, foto's en blog weer gedaan en ML verzorgd. Toen kregen we plots bericht op gsm dat er een inbraak was in de living thuis!?! Oh nee! Buren gingen al kijken, maar die kennen de code niet. Politie gebeld en die gingen ook kijken. Victors vriendin met haar mama dan gaan kijken en er was niks te zien. Een heel uur toch ongerust geweest: het is de eerste keer dat het alarm zomaar afgaat, dus misschien was het een poging tot...? Och ja, dat hebben we ook weer gehad😩 Morgen nog een dag in Yosemite.

Dag 5: Fresno

Hotel: Comfort Suites Fresno River Park Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88 °F

Wakker geworden om 6.20u door Charlottes wekker van tijdens het academiejaar: ze had hem nog niet uitgezet. De jongens bleven rustig door de wekker heen slapen! Het ontbijt was een beetje raar. Je kon zelf pannenkoeken bakken wat bij de ene al beter lukte dan bij de andere😜 Verder waren er ook gebakken aardappelblokjes met vol-au-vent: als ontbijt?! Maar goed, ML vond dat wel eens lekker dus zo vond iedereen wel iets naar zijn zin. In de kamer MLhaar knieën ontsmet. Haar lakens hingen vol vlekken van bloed en wondvocht van deze nacht. Het was toch ook weer een lange weg in de auto en plots vroeg ML om te kijken naar haar benen: het vocht liep er allemaal uit en was zelfs al opgedroogd ondertussen. Het zag er maar vies uit, maar meer dan ontsmetten vandaag kunnen we toch niet doen dacht ik. Haar rechterknie is ook wat opgezwollen maar dat zei ik haar maar niet. Vanavond moesten we toch naar Walmart waar een apotheek is ook hopelijk en daar konden we best aan een apotheker vragen welk verband we best gebruiken. Thuis zou ik het zo weten, maar laat ik dat nu net niet meegenomen hebben😩 Aan de ingang van Kings Canyon is het een tijdje aanschuiven. Ook als je al een pass hebt moet je in de rij aanschuiven. Beetje slecht geregeld wel. We rijden eerst naar General Grant Tree, de derde grootste sequoia van de wereld. Het park lijkt op Sequoia van gisteren, ze lopen dan ook in elkaar over. Daartussen ligt dan ook nog eens Sequoia National Forest, wat hebben we een beroemde huurauto zeg!(Toyota Sequoia 😃) We liepen een rondje naar de boom, maar snappen niet goed waarom hij de kerstboom van Amerika genoemd wordt...? We kunnen op de weg ook door een dode sequoia lopen: heel leuk en en dan besef je pas goed wat een enorme doorsnede die bomen wel hebben zeg! Het rondje ging nog wat verder voorbij andere grote bomen en er lag toch nog wel een scheef zeker. De jongens er maar doorheen geklauterd, terwijl de meisjes veilig in het zonnetje wachten. Het was echt goed van temperatuur, het mocht zelfs ietsje warmer. Daarna volgde een hele lange rit naar het uiteinde van het park. We passeerden sequoia Forest met prachtige uitzichtpunten. We moesten een hoogteverschil van meer dan 6000 feet overbruggen en dit met 3 bergen vol haarspeldbochten. Niet mijn dada, schreef ik eerder al, maar gelukkig waren er dikwijls viewpoints voorzien waar je werkelijk een uitgestrekt prachtig zicht had over de vallei, met een kronkelende rivier in de bodem. Op het einde aangekomen was het zo rustig, echt geweldig. We hebben eerst gepicknickt op een bankje en hele speciale vogels kwamen in de bomen rondom ons zitten. Echt leuk! Daarna nog eens zalf aan ML haar wonden gedaan. In de toiletten aan het visitor center was er een bezorgde dame geweest die spontaan uit haar auto 3 grote pleisters ging halen. De zalf die ze bijhad om te ontsmetten was dezelfde als wij gebruikten, dus meer konden we niet doen. In het VC zelf zeiden ze van de wonde open te laten, dus dat deden we dan maar. Goed, we begonnen daarna aan een wandeling langs de brede rivier die vol stenen lag. Op een bepaalde plaats lag al het hout dat er in dreef samen en zijn we er op gaan staan. Zo helder water! Maar wel veel stroming zat er op. We stapten ook over een ijzeren brug die zo dienst kon doen in een film. Heel mooi alweer. Dan ging de route verder door bos en langs open veld, met telkens nog zicht op de rivier en toen ook op de omringde bergen die wit schitterden tegen de blauwe lucht. We hebben hier echt staan genieten. Toen kwamen we een bankje tegen en hebben we daar nog wat op zitten genieten van het landschap. Ondertussen ook nog eens de etter/wondvocht met een tissu van de knietjes gehaald zodat die weer droger stonden. Terug gekomen op de parking waren we alweer een uur achter op onze planning... Op de terugweg zijn we dan nog 2 keer gestopt voor een korte wandeling naar knappe watervallen. Bij de laatste bleven de dochters al in de auto zitten: het was genoeg geweest voor hen ☺️ In een trok zijn we dan naar de Walmart gereden kort bij het hotel om toch eens raad te vragen aan een apotheker ivm ML. Die was heel vriendelijk. We moeten de wond 2 keer per dag wassen met wound wash, dan de zalf erop doen die we al gedaan hadden en dan afdekken met speciale doekjes, dezelfde als die ik thuis zou gebruiken. De wound wash hadden ze net niet meer binnen, dus met een plannetje van hen ook nog naar Walgreens gereden. Maar nu zijn we tenminste gerust. Toen we om 19u in het hotel aankwamen was de Managers Reception al bezig. We hebben daar lekker aperitiefje genomen met taco's. In de kamer hebben we dan elk nog een maaltijd uit de walmart op gegeten, voor 88 c elk! Ongelooflijk toch? En nog lekker ook. In het hotel ML haar knieën dan nog verzorgd: een hele bedoening, maar het komt wel goed zo denk ik. Jammer voor haar dat het zoveel pijn doet😩 Gelukkig voor haar dan weer dat we zoveel pijnstillers mee hebben😂 Daarna hebben we nog foto's uitgezocht, blog nagelezen en een Dvd gekeken. Morgen naar Yosemite!

Dag 4: Visalia - Fresno

Hotel: Comfort Suites Fresno River Park Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 82 °F

Wanneer gaan we hier eens doorslapen? Dat vraagt iedereen zich af. Deze nacht de hele tijd de airco aan, uit, aan, uit....de bedden zijn nochtans prima. Het ontbijt was weer prima. De wafels hadden zelfs een hartje in het midden met het logo van Best Western in, best grappig. Er waren ook wafels met kaneel maar die vonden we niet te eten😩 iedereen zijn smaak he. Nadien de frigobox weer gevuld en alles onder ijsblokjes gestopt. Alleen het ritme zit er zo nog niet in, wie wat moet doen om op tijd weg te raken😱 Om 9.30u vertrokken we op pad en het was direct veel warmer dan de voorbije dagen. Het was een uurtje rijden naar het eerste park dat we deze reis bezoeken, Sequoia NP. Het landschap ernaartoe was alweer zeker het bekijken waard. Wat is dit toch een mooi land! Het eerste gedeelte van het park blonk uit door de vele haarspeldbochten, waar mijn maag niet erg tevreden mee was😩 Van ver zagen we Moro Rock liggen, een lichtgrijze monoliet helemaal bovenaan een 'berg'. Daar moesten we naartoe. Er was voor de eerste keer dat wij weten ook strenge controle op het toelatingsbewijs. Wij kochten alvast de Annual Park Pass weer. Bij het buiten rijden later op de dag moesten we zelfs weer tonen dat we betaald hadden. Het was redelijk druk en de bewegwijzering kon wel iets beter. Gelukkig had Luc alles op voorhand grondig uitgezocht zodat we met ons roadbook toch de weg vonden. We stopten bij speciale rotsblokken die afgevallen waren door de eeuwen heen. Daar moest natuurlijk op geklauterd worden. Gelukkig voor hen kan ik dat niet meer en hebben ze altijd een fotograaf bij de hand. In het naar beneden komen kon Marie-Laure echter niet stoppen met rennen en viel ze pardoes 1 m opzij van de helling omlaag, plat in steentjes. Beide knieën goed geschaafd en vuil. Na de eerste traantjes in de auto alles zo goed als kon proberen uitwassen met flesjeswater en tissues. Een koppel Amerikanen bood spontaan hun eerste hulpkit aan. Wat zijn die mensen toch vriendelijk! We stopten bij nog wat uitzichtspunten en tenslotte kwamen we aan bij Moro Rock zelf. Daar kon je tot bovenaan wandelen: 400 treden waren uitgehouwen. Dapper en zonder zuchten - zoals vele andere mensen luidruchtig deden - bereikten we de top waar we een prachtig uitzicht hadden op besneeuwde bergtoppen. De afdaling verliep vlotjes, alleen trilden onze benen nog lang na. Nadien zetten we onze tocht verder met de auto naar de Parkergroup, een groep sequoia's die dicht bij elkaar staan. Sommigen waren zelfs in 2 gespleten onderaan en je kon er gewoon doorheen lopen. Wat een grote bomen zijn dit, met een mooie kleur van schors en een zachte bast. Even verder kwamen we tunnel log tegen: een sequoia waar je onderdoor kan rijden. natuurlijk wou iedereen hier een foto van, maar wij moesten net op niemand wachten. Door het glazen dak van de auto was het wel een gek zicht om er zo onder stil te staan. Toen we honger begonnen te krijgen hebben we de auto aan de kant gezet en een pistoletje gegeten met lekkere frisse kersen. De allergrootste sequoia ter wereld, de General Sherman tree moesten we natuurlijk ook nog zoeken. Vanaf de parking was het een steile afdaling van 0,4 mijl. Beneden aangekomen kon je dan een rondje lopen rond andere grote bomen en uiteindelijk zagen we hem staan: de allergrootste boom, in volume gerekend. De ingenieurs onder ons vonden dit vrij verdacht want er stond een net iets dikkere en hogere boom erachter?! Dus hoe hebben ze dat berekend was de vraag natuurlijk. We hebben dan ook nog een stukje gelopen van de Congresstrail, maar dat was vooral een pad in asfalt, dus vonden ze vrij saai en we hebben dan de verkorte versie gelopen. Daarna de steile helling weer op naar de parking. Het duurde nog een uur eer we uiteindelijk het park uit waren. We kwamen nog een terrein tegen met Redwoodbomen, de hoogste bomen ter wereld en daar waren ze gerichte branden aan het uitvoeren. Je rook het al een heel eind en bij een stopplaats kon je goed de rookpluimen zien. Toen was het nog een uur naar ons hotel. Ik was zo moe dat ik in slaap gevallen ben. Marie-Laure haar knieën waren opgezwollen en zagen redelijk zwart.😱 We hebben voor de tweede keer deze vakantie al moeten tanken ook. In het hotel was er Manager's Reception met taco's, humus, worteltjes en rauwe broccoli. Het smaakte iedereen wel en niemand had zelfs nog honger! In de kamer hebben we ons bezig gehouden met blog typen, foto's uitzoeken, de kinderen met social media en heb ik heel lang al het vuil uit M-L haar knieën gewassen en daarna ontsmet. Benieuwd hoe stijf ze morgen zullen zijn: het wordt weer een wandeldag.

Dag 3: Los Angeles - Visalia

Hotel: BEST WESTERN Town & Country Lodge Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 82 °F

Deze nacht toch weer enkele keren wakker geworden. Gisterenavond ontvingen we nl het bericht dat de Titus Canyon en nog enkele routes die we eindelijk (na 3 keer proberen) zouden gaan rijden dit jaar, volledig afgesloten zijn. Er is op 1 juli een hevige storm geweest en die wegen blijven voor minstens een maand nog volledig afgesloten. 's Morgens hebben we weer decadent ontbeten, met aardbeien, meloen en Nutella, en voor Lise: ik heb een kommetje gegeten met gedroogde rozijntjes, amandelschilfers, gedroogde rode bessen en walnutnoten: echt lekker! Daarna op de kamer de valiezen moeizaam herpakt zodat niet altijd alles mee naar binnen moet in de kamer. Toen eens de route bekeken de dagen dat we naar Death Valley gaan, maar we kunnen er wel nog wat van maken, dus gelukkig geen hotels die herboekt moeten worden ed. Tegen 10.40u zijn we uitgecheckt en vertrokken naar de shooting. Het was niet zo heel ver rijden maar door file hebben we er toch anderhalf uur over gereden. Het deed toch wel een beetje creepy aan, zo'n shooting, gelegen in een soort industriepark. Toen we binnenkwamen zagen we allemaal geweren liggen achter glas, zoals je bij de bakker wat koopt, maar hier dan huurt. We kregen 2 banen naast elkaar toegewezen. ML en ik deelden er een en de andere drie dus de tweede baan. We kregen eerst elk kort uitleg hoe je met zo'n revolver moet schieten, de veiligheidsklep verwijderen, het magazijn opvullen met kogels enz. Ik vond het allemaal ingewikkeld, maar ML was er direct mee weg. Het was een .22 kaliber. We moesten oorbeschermers op en een veiligheidsbril, echt cool. Ik kreeg het zelf toch wel erg warm toen ik moest beginnen schieten. Het was immers echte munitie, geen losse flodders. Ons geweer haperde af en toe, dus we moesten het gaan ruilen voor een andere: het moest gekuist worden. Heel raar hoe je duwt en dan een klik hoort maar er toch geen kogel uitkomt. Net als in de films. De vloer lag vol hulzen van alle mensen die aan het schieten waren. Alle banen waren bezet. Ik vond het wel niet zo moeilijk om te mikken...rarara wie had de meeste keer raak in de buik geschoten? Inderdaad, de grootste bangescheet dus... Nadat al onze kogels op waren mochten we met een zwaarder kaliber geweer proberen, een AR15. Die woog ontzettend veel maar was wel veeeel cooler! Omdat ik dit ook durfde, werd ik omgedoopt door die heren daar tot coolste mom ever :) Het was echt een zwaar geweer met een rood lichtje dat dan scheen en dat de plaats aangaf waar je op mikte. Geweldige kick gaf dit! Iedereen kon er niet van over! We hebben onze hulzen en papieren shooting targets mee als souvenir. We brachten wel 3 uur door hier. Dan moesten we nog naar Visalia rijden, onze volgende stopplaats. Normaal een trip van 3 uur, maar helaas moesten we gans LA door met niks anders dan file. Ik werd zo misselijk als iets in de auto van voortdurend het afwisselend stoppen, rijden, remmen...ik blijf het hier ook gevaarlijk vinden: van elke kant kunnen ze plots voor je komen rijden. Tegen 19u moesten we de eerste keer tanken: duurder dan het was in LA, maar ja, het was niet anders. Luc gokte dat hij voor 50$ vol te zijn, de vrouw van het tankstation zei van 60$. Luc hield zich toch aan zijn gedacht en bij 49,8 stopte de teller, als dat niet goed gepland was :) Iedereen was ondertussen flauw van de honger, dus we zochten toevlucht tot onze crackers, maar welke gele letter verscheen aan de andere kant van de baan? Inderdaad, de M...dus daar maar gegeten: ze hadden zelfs nieuwe soorten met gegrilde kip en avocado: lekker! Met een nieuw gevulde beker vertrokken we verder richting Visalia waar we uiteindelijk pas toekwamen om 21.45u! Wat een lange rit! We hadden in het donker nl ook nog een file owv wegenwerken. Maar op de satelietradio spelen ze voortdurend de top 2000 (of 2K zoals dat hier heet), dus de meisjes hielden de sfeer erin door gezellig mee te zingen🎸😱 Gelukkig voor mijn rug is het morgen veel wandelen en meer afwisseling. Ons hotel dat we geboekt hebben binnen 2 weken in LA ligt echter niet ver van de plaats van de shooting. Aangezien we het niet zien zitten om elke dag die files te trotseren, moeten daar toch nog een ander voor zoeken, als we nog een prijselijk vinden😔 Daar hebben we vandaag echter geen tijd meer voor: iedereen ging snel bedje in en droomde over rifles and guns. Het was dan ook een unieke ervaring vandaag! Vanaf morgen gaan we de andere toer op en beginnen we aan de nationale parken die we nog niet eerder bezochten.

Dag 2: Los Angeles

Hotel: SpringHill Suites Pasadena Arcadia Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 81 °F

Deze nacht werd niet veel geslapen. Nochtans waren we allemaal doodmoe. Maar om 3u was het zover: de jetlag diende zich aan. Dan maar wat berichten gelezen, blog beetje verder getypt. Toen ging ook de ipad van Victor aan, hij had hetzelfde probleem. Toch weer even in slaap gevallen en om 7.30u is iedereen opgestaan. We genoten van een heerlijk ontbijt met verse croissants, roerei, Nutella(!!), Activia, cake, aardbeien en meloen. toch altijd leuk zo'n ontbijt. We kwamen zelfs niet toe aan wafels bakken. Daarna mails gecheckt en de blog van gisteren online gezet. Eerst gingen we zoals gebruikelijk boodschappen doen in de Walmart: een grote frigobox met kraantje deze keer, plastieken zipzakken, brood, verse kersen, beetje beleg enz. Al snel waren we 2 uur binnen. Waarom zie je daar toch altijd ook vanalles?! In het hotel alles wat gesorteerd en in de ijskast gezet zodat we koude drank hebben vanavond. We reden daarna naar het Hollywood Forever Memorial Park. De graven van de voormalige leden van The Ramones werden uitvoerig bekeken. Een origineel graf hadden ze wel! De andere graven waren ook allemaal speciaal, sommige ook van beroemdheden maar voor ons niet echt bekend. We hebben er in een heerlijk zonnetje een tijdje gewandeld. Er zijn speciale zones voor Joden, boeddhisten, Russen enz. In het midden is er een groot meer. Veel mooier dan de begraafplaatsen bij ons. Er was ook een heel groot mausoleum waar mensen voor hun geliefden een plaatsje hadden waar ze achter glas foto's of schoentjes of een bril ofzo konden zetten. Ik vond het een beetje luguber aandoen, maar eigenlijk is het voor de nabestaanden wel mooi. Nadien reden we naar Paramount Pictures waar Dr Phil opgenomen wordt. Ik had gekeken of er opnames waren, maar het is voor hen ook vakantie, jammer. Toen ik een jaar thuis was keek ik bijna elke dag, dus ik wilde graag wel eens de opnamestudio's zien. Buiten stonden trailers met namen op van de personages die meededen in een nieuwe western. Heel leuk om te zien. Ook hier hebben we weer wat gewandeld. Ondertussen zagen we in de lucht 5 vliegtuigen die heel synchroon vlogen en zo Turkish Airlines.com vormden, echt knap gedaan! Je zag de vliegtuigen zelf immers bijna niet. Volgens de kinderen is dat normaal want mijn ogen zijn niet goed meer😩 Op weg naar het hotel passeerden we een Mc Donalds waar we een ijskoffie en smoothie gedronken hebben. Ijsjes hadden ze niet!? Vorige keer een MCDo zonder frietjes, nu een zonder ijs🤔. We hadden wel geluk: er was weer een actie 1+1: dat is hier toch altijd zoiets, lekker mee genomen! In het hotel hebben we eindelijk de eerste foto's bekeken, blog getypt enz. Charlotte is aan het zwembad gaan liggen. 's Avonds zijn we bij Denny's gaan eten, vinden we altijd wel lekker. Alleen wilden we graag als voorgerecht taco's, helaas zaten ze vandaag zonder. Wat is dat toch op die 4th of July hier? Om 21 u was er dan vuurwerk voor 4th of July. Van deze feestdag hebben we verder niks van gemerkt vandaag! Normaal zie je overal vlagjes in de tuinen, gekleurde taarten enz, dus we dachten in LA zal het nog wel heviger gevierd worden. Net niet blijkbaar. Alle winkels zijn ook gewoon open, handig voor ons, dat wel. Het vuurwerk was niet zo fantastisch als we dachten dat het ging zijn: in Lokeren is het na de Lokerse Feesten nog mooier. Moeten ze maar eens tot bij ons komen om te zien hoe het echt moet🤓 Het was ook best frisjes geworden ondertussen. Wat ben je snel gewend aan warmere temperaturen. In het hotel heb ik dan ook een lekkere tas thee mee genomen naar de kamer. Daar heeft iedereen zich nog wat bezig gehouden en hebben we de dag van morgen kort besproken: we gaan een shooting doen!

Dag 1: Lokeren - Düsseldorf - LA

Hotel: SpringHill Suites Pasadena Arcadia Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 72 °F

Opgestaan om 6.30u. Ook al was dit eens niet midden in de nacht, het voelde toch erg vroeg aan. Samen ontbeten en dan stond Lise er om nog een laatste keer afscheid te nemen van Victor. De valiezen lagen al sinds gisteren op en in de auto, dus enkel de 5 trolleys moesten er nog bij, maar dat ging allemaal vlotjes. Na nog een paar keer kijken of we niks vergeten waren, zijn we vertrokken naar Dusseldorf. Het was rustig verkeer onderweg, alleen parking 5 stond op geen enkel bord aangeduid. En dat was net diegene waar wij een plaats hadden gereserveerd natuurlijk. Na mijn Duitse kwaliteiten te testen, hebben we ze uiteindelijk toch gevonden😜 Het is een hele grote parking met 7 verdiepingen die allemaal volledig volzet zijn, dus staan we op het dak: wel niet overdekt, maar het kon nu eenmaal niet anders. Via de shuttle waren we in enkele minuten aan de gate. Daar zagen we dat onze rij helemaal de verste rij bleek te zijn van de enorme inkomhal natuurlijk. We passeerden de rij van Air Berlin waar Charlotte zelf wou aanschuiven terwijl wij naar Lufthansa verder stapten met onze bagage. Daar was het was onmiddellijk aan ons. Een vriendelijke vrouw printte mijn boardingpass die we gisteren maar niet op het scherm te zien kregen, de andere 3 wel😱 We kregen ook een boardingpass voor de vlucht met United van NY naar LA. Daar hebben we maar anderhalf uur overstaptijd. Even uitgelegd dat ik niet snel kan stappen en ze bood dadelijk aan een rolstoel te reserveren en zo via de handicapten weg naar immigrations te gaan en naar onze valiezen. Dat vond ik supervriendelijk! Ondertussen kwam charlotte ons al tegemoet. Ze had zichzelf helemaal ingecheckt. Toppie! We zijn heel fier op haar. Daarna zijn we naar terminal B gegaan die tussen C, waar charlotte moest zijn, ligt en terminal A waar wij moesten opstappen. Veel was er niet, maar omdat iedereen honger begon te krijgen hebben we samen nog een lekker broodje gegeten met mozzarella, pesto, tomaten of met tonijn. Echt lekker! Dan hebben we charlotte afgezet bij terminal C waar ze eerst nog paspoortcontrole had. Stiekem was ik jaloers op haar dat wij geen rechtstreekse vlucht hadden. Dan heel de weg gestapt naar terminal A, de jongens noemden het al de eerste trail van onze reis:de terminal-trail😩 Ook wij hadden paspoortcontrole, 2 keer zelfs. Toen bleek het vliegtuig een half uur vertraging te hebben, dus ik begon al serieus ongerust te worden dat we de vlucht naar LA niet zouden halen en dan zat Charlotte daar. Ze moest nu al 4 uur op ons wachten😪 Eindelijk begon het boarden en wie halen ze eruit voor extra controle? Juist, mij dus. Ik moest mee en werd grondig gecheckt, tot in mijn ondergoed toe, ik vond het wel wat ver gaan eigenlijk. Moest mijn schoenen uitdoen, kneep ze in mijn voeten en kuiten. Ik heb toen snel gevraagd om links niet zo hard te knijpen, gelukkig deed ze dat wel. Na dit oponthoud mochten we eindelijk het vliegtuig in. De vlucht verliep goed. We kregen een drankje met zoutjes, daarna een warme maaltijd: het klassieke pasta or chicken, maar toch smaakte het ons alweer. Achteraf kregen we ook nog aan Baileys en cognac aangeboden. Altijd leuk. Eerst hebben we een film gekeken, dan hebben Luc en ik een dutje gedaan( wat alcohol al niet doet met een mens), Victor luisterde heel de tijd naar muziek. Er was dan ook heel veel keuze, ook van alternatieve groepen die je normaal niet tegenkomt op een vliegtuig. De toiletten waren beneden, dat was weer eens wat anders, maar dan heb je wel geen file staan, dus een beter systeem. Marie- Laure keek de ene film na de andere😍 Ondertussen kwam ik er al achter dat we mijn wandelstok vergeten zijn en mijn betterback. Die laatste zou toch maar veel gesleur zijn, we zullen afwachten of het wandelen ook zo lukt. Dan maakt een mens lijstjes op voorhand en vergeet je er iets op te zetten☺️ Om de tijd te doden begon ik op de ipad de blog al te typen. Voor iedereen die tot hier al mee gelezen heeft: ik weet niet of ik het volhoud om elke dag een lang of überhaupt een verslag te typen. Dan komt het later wel, als we thuis zijn. Het is de bedoeling om qualitytime te hebben na toch wel een druk jaar, dus dat gaat voor boven een blog typen. Maar dat snappen jullie vast wel! Voor het landen kregen we ook nog een snack. We kozen voor de vegetarische, het was een kleine soort pizza, best lekker. Bij het landen hadden we exact een uur om de volgende vlucht te halen. Gelukkig zat ik in een rolstoel zodat we overal via een speciale ingang snel door konden. Bij de grenscontrole moest dit keer ook Marie-Laure haar vingerafdrukken geven en een foto van haar ogen laten nemen. Vond ze best spannend. Daarna ging het verder naar de bagage waar we toch een tijdje moesten wachten. Dan moesten ze met 3 alles meedragen naar de balie waar ze weer ingecheckt werden voor de vlucht naar LA. Alles stond er op een hoop, hoe ze die nog snel op dat vliegtuig gingen krijgen wou ik me liever niet afvragen. Dan moesten we via een lange weg ook nog een treintje nemen naar een andere terminal. Daar wéér een controle van de handbagage, dus alles uit de trolley's enz. We mochten wel voor, maar erg vriendelijk waren ze niet. Toen zei de man die me voortduwde dat hij niet verder mee kon. We moesten te voet naar de laatste gate (20 gates verder dus) en we hadden nog 15 minuten! Gelukkig stond er zo'n golfkarretje te wachten en die vrouw wou ons wel brengen. Gelukkig maar, het was zeker nog een km stappen, dat hadden we nooit gehaald! Iedereen was al in het vliegtuig, op ons na en nadien nog 2 vrouwen. Ze hadden ons ondertussen plaatsen gegeven en ik zat niet bij de anderen (andere achternaam, dus ze wisten niet dat ik bij hen hoorde). In het vliegtuig kon Luc dan nog ruilen, zodat we toch met 4 op een rij zaten. Snel nog een sms naar Charlotte dat we de vlucht gehaald hadden en we konden weer relaxen. Alweer een schermpje, maar met minder keuze. Ik typte de blog verder, de rest keek weer films. Het was voor ons gevoel al na middernacht, maar het licht bleef gewoon aan. Voor hen was het immers namiddag. Een beetje zoeken hoe we het moesten doen met medicijnen, maar dat ging wel. We dronken een cola met ijs, haha, direct een groot blik per persoon: we zijn in Amerika! De slaap overviel toen iedereen, het was ook ijskoud in het vliegtuig, dus met een kussentje en dekentje vertrok iedereen voor een uurtje of 2 naar dromenland. Wakker geworden zag ik door het raampje de enorme zandbak van Nevada met de Coloradorivier er slingerend in: wauw! Pas geland kregen we al een sms van Charlotte dat ze easy door immigration was geraakt en met haar valies op ons zat te wachten bij de arrivals. so far, so good! Onze valiezen waren er al snel, alhoewel we langs buiten de luchthaven er om moesten: beetje gek, maar kijk, daar kwam onze oudste dochter af gewandeld! Wat een leuk weerzien! Met de shuttlebus van Hertz reden we naar de verhuurwagens. Het was wel een tijdje wachten en omdat het al zo laat was hadden ze maar één fullsize suv meer staan....even spannend dus of hij wel in orde was, maar ja hoor! Hij is pas uit 2016 en de kinderen kunnen makkelijk met 3 naast elkaar zitten. Ze hebben elk hun eigen zetel daar: joepie! In pikdonker de weg naar het hotel gezocht, maar de Tom Tom werkte nog altijd uitstekend. Daar kregen we direct flesjes water aangeboden: zagen we er echt zo slecht uit😜 ? Onze kamer is prima. Voor mij was het wel een beetje raar: het is exact zo een als waar we 2 jaar verbleven na mijn operatie... De kledij werd snel uitgepakt en iedereen kroop doodmoe zijn bed in ...

Maar wéééér een ander rondje!

Omdat ik voortdurend pijn heb, denk ik dat het rondje zoals we het nu vast hebben liggen, met Oregon erbij, te zwaar zal zijn.
Dus in allerijl hebben we besloten om het veel kleiner te houden en minder kilometers te rijden.
Een heel weekend met z'n twee naast elkaar hebben we zitten puzzelen.
Niet gemakkelijk om overal nog vrije hotels te vinden, maar....het is toch gelukt!
We doen enkel Californië, waar blijkbaar ook nog veel nieuws te zien is en logeren eventjes in Nevada.
Nu maar hopen dat alles lukt!
Het wordt ook nog een hele klus om alle hotels te annuleren en daarbij geen fouten maken ;)