Dag 26: Los Angeles - Dusseldorf

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Deze nacht zijn we enkele keren wakker geworden. Sinds de alarmtoestanden zetten we de iphone op 'niet storen', maar nu Charlotte alleen thuis is, niet meer. Je weet immers nooit dat er iets gebeurt. Dat was dus het geval. Eerst weer telefoon van een onbekend nummer. Dan enkele smsen en 'ping'en op messenger. Charlotte was in paniek: haar gsm was van tafel op de vloer gevallen en werkte niet meer. Ze was zelf al naar de winkel gereden, daar hadden ze gezegd dat een nieuwe kopen goedkoper zou zijn dan laten herstellen. Zal wel ja🤔. Hij is wel nog in garantie. Ze wilde proberen al haar foto's van de reis en andere zaken op haar laptop te zetten, maar als ze geen toelating kan geven aan haar gsm lukt dat niet. Tja, van hieruit kunnen we weinig doen natuurlijk, maar we kunnen haar dus ook niet smsen dat we in Dusseldorf zijn enzo. We zijn nog niet thuis of de 'gewone' problemen beginnen alweer. Eerst genoten we voor een laatste keer van een uitgebreid ontbijt. Vanaf morgen is het gedaan met omeletten met spinazie 😟 We moesten daarna niet veel meer inpakken, behalve toiletgerief, zodat we eigenlijk voor tijd klaar waren! Dat gebeurt ook niet veel! We hebben dan nog wat genoten van onze sofa en het zicht uit dit geweldig hotel. Voor mij het beste ooit in Amerika. Om 10u hebben we de auto ingeladen, uitgecheckt en naar de luchthaven gereden. Er was overal vlot verkeer, dus tegen 11.30u waren we bij Hertz om de auto in te leveren. Daar hebben we de situatie van de platte band uitgelegd. De manager van Las Vegas had een korte mail erover gestuurd naar LAX en op onze vraag ons in cc gezet. Ik had een screenshot genomen van de mail, dus ze zagen dat het echt zo was. Daarop moesten we even mee naar een kantoortje en kregen de 90$ die we nog verschuldigd waren aan fuel en taxen kwijt gescholden en ook nog een bon van 75$ die wereldwijd een jaar geldig is. Zo, dat viel mee en ging vlotjes! De busrit met de Hertzbus duurde wel 20 minuten door het hele drukke verkeer, maar aan de balie van Lufthansa was het onmiddellijk aan ons. We mochten zelfs een trolley gratis inchecken als ruimbagage. Ok, dat was ook gemakkelijk! Het strafste was de controle van de handbagage: niks moesten we eruit halen! Geen ipads, geen laptop, geen zonnebrillen afdoen, geen schoenen noch riem uitdoen, zelfs de vloeistof moest niet uit de trolleys genomen worden...op 1 minuut waren we alle vier door de controle. Hoe kan dat nu in zo'n land? Anders duurt dat altijd een eeuwigheid eer we erdoor zijn en alles weer op orde gestoken hebben. Victor grapte dat dat hier zeker zo was omdat we toch het land uitgaan en dus zoveel bommen kunnen meenemen als we willen: het is dan toch niet voor in hun land. Beetje vreemd toch voor zo'n wereldmacht, maar zoveel gemakkelijker voor ons🤗 We kochten nog een mooie sleutelhanger en Oreokoekjes voor Marie-Laure en een klein souvenirtje voor Charlotte als 'troost'. De gate was heel groot en er was ruimte voor iedereen om te zitten. Het vliegtuig was een Boeing A380 met 2 volledige verdiepingen. Toch had ik het me enormer voorgesteld. Misschien kwam dat ook wel omdat er geen ander vliegtuig naast stond. We hadden opladers aan de stoelen en gratis wifi( leve USA!)😍 en konden dus nog wat chatten met Charlotte. Het boarden was wel grappig. Er ontstonden midden in de hoofdgang van alles gates 5 rijen. Er stond een man met een bordje met de rijnummers op en je moest gaan staan in de juiste rij. Wij bleven zitten en dat was de beste keuze want uiteindelijk stonden die mensen drie kwartier stil. We zaten ongeveer in het midden van het vliegtuig. Eerst kregen we een drankje met een zakje crackers die de vorm hadden van wolkjes en vliegtuigjes, best grappig. Voor eten was er enkel vegetarische pasta over wegens verkeerde levering, maar dat gingen we alle vier toch genomen hebben. Het smaakte prima! Ze kwamen dikwijls rond met wijn en water en een baileys als digestief. Ik besloot het ook maar te nemen om wat te kunnen slapen in combinatie met mijn medicijnen. Maar het hielp niet. Om 18u deden ze de lichten uit alsof het nacht was, maar iedereen was nog klaarwakker. We keken wat films en luisterden muziek en ik heb de 2 dagen blog getypt. Het was wel een lange vlucht: 11uur aan een stuk. Slapen ging moeilijk, dus dan nog maar wat live naar CNN gekeken: kwestie van het Amerikagevoel en de verkiezingen daar nog even aan te houden. Een uur voor de landing kwamen ze nog een ontbijt brengen: warm ei met gebakken aardappelen, spinazie en een broodje. Het was voor ons gevoel midden in de nacht, maar toch hadden we honger. Marie-Laure niet, maar die had de ganse zak Oreokoekjes opgesmuld😝 Ik had ook al wat nootjes en rozijnen gegeten en Luc en Victor een croissant. Aangekomen in Frankfurt waren het werkelijk kilometers stappen naar de gate! Wat een groot vliegveld is dit! We moesten maar een half uurtje wachten bij de gate en konden al boarden. Net tijd genoeg om via de gratis wifi een snap te sturen naar Charlotte dat we met de eerste vlucht goed geland waren. We moesten gelukkig niet door de liquidcontrole, anders was het toch krap geweest. De vlucht van 50 minuten naar Dusseldorf was via een klein vliegtuig waar we met de bus naartoe gebracht werden. We reden de boeing weer voorbij waar we net ingezeten hadden, dus al die kilometers hadden we volledig gestapt. Ach ja, wat beweging na 11 uur zitten kon geen kwaad. In Dusseldorf kwamen we met een beetje vertraging toe. Er was een probleem met de bagagebanden in Frankfurt en daarom hadden we langer gewacht tot alle bagage erin zat. Dat haalden we in tijdens de vlucht: na 30 minuten stonden we al in Düsseldorf! Onze kortste vlucht ooit. De bagage kwam ook nog redelijk snel. Toen moesten we enkel nog de shuttle nemen naar de parking en we konden verder reizen. In de shuttle kwamen we al direct in aanraking met opdringerige mensen die hun beurt niet konden afwachten en nog lelijke commentaar gaven ook. Okee, dit was Amerika niet meer :( Om de valiezen in de auto te krijgen, was nog geen simpele klus. Ze moesten op het dak gelegd worden en wogen wel wat meer dan bij het heengaan. Maar het lukte de jongens nog snel ;) Na de rit naar huis werden we heel hartelijk ontvangen door Charlotte en Lise. Charlotte had zelfs 'welkom' op de garagedeur gehangen, voor eten gezorgd en alle beddengoed gewassen zodat we in een fris bed konden bijslapen. Wat een schat! Een leukere thuiskomst na zo'n reis konden we ons niet bedenken!

Dag 25: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106 °F

Het was weer superrustig bij het ontbijt. Ik heb al gemerkt dat hier vrouwen alleen zitten te ontbijten met hun kinderen. Ondertussen toevallig geweten gekomen dat die mannen werken op de luchtvaartbasis hier niet ver vandaan. Ook niet leuk als je zo de hele dag op hotel moet blijven dan. Niemand had zin om er een dagje hotel van te maken, dus Luc puzzelde snel een kleine route uit. Om weer ver te rijden en in de file te staan, had niemand zin want we wilden nog een laatste keer gaan zwemmen. We vertrokken naar het Blackbird Airpark. Dat is enkel in het weekend open maar google street view toonde dat je van de weg ook alles goed kon zien. En Google had gelijk! Er stonden 2 Blackbirds spionagevliegtuigen: heel coole zwarte platte vliegtuigen met kleine raampjes in de cockpit, een spitse neus en platte vleugels. Daartussen stond een U2 spionagevliegtuig: dubbel interessant omdat onze lievelingsgroep o.a. hiernaar genoemd is😉 Direct naast dit museum was een ander openluchtmuseum gevestigd. En wat stond daar te pronken? De boeing die telkens de spaceshutlle vervoerd had! Op de staart stond natuurlijk mooi in kleuren NASA en je zag op de bovenkant de speciaal bevestigde constructie waar de spaceshuttle aan vastgemaakt was. Omdat we de Endeavour gezien hadden in LA was dit echt helemaal tof om te zien! Na de andere vliegtuigen, zoals F16 en nog van dat soort, te hebben bekeken in de hitte (al 40°! Om 11u) reden we naar het volgende stoppunt: Musical Road. Slechts op één plaats in Amerika en op slechts 6 in de hele wereld is zo'n straat. Als je erop rijdt, hoor je spontaan muziek! Ontzettend cool was dat! We hebben er natuurlijk een paar keer over gereden, want hoe sneller je reed, hoe sneller het tempo van de muziek ging. En zo'n straat ligt hier in Palmdale, in the middle of nowhere. We hoorden het laatste deel van de Willem Tell Ouverture. We kennen niks van klassieke muziek, maar na een paar keer konden we het ritme toch nadoen😃. We hebben een filmpje gemaakt, hopelijk is het duidelijk hoorbaar voor jullie. Hierna ging het naar het Milestones of Flight Air Museum. Dat was gratis en wel open tijdens de week. We reden in verlaten gebied met de overal weer de aanwezige stekelige struiken. Het Museum was ondertussen gesloten, stond er. De parking stond vol onkruid, dus het was al een hele tijd zo: foutje van Tripadvisor☺️ Dat hier zelfs onkruid groeit in die droogte! Ondertussen zagen we wel legerjeeps passeren die de draad en sloten aan het controleren waren van hun openlucht opslagplaatsen van vrachtwagens, jeeps ed. Er vloog ook een helicopter af en aan, zo een speciale met een soort lans aan die een waterzakkan dragen. Misschien helpt die wel de brand te blussen. Die is ondertussen voor 30% onder controle. Ook zagen we een grijze hangar waar vroeger het museum was, waar nu wel bedrijvigheid was en een vliegtuig steeds opsteeg, enkele rare bewegingen maakte in de lucht en toen weer landde. Even later zagen we het ingangsbord: het is een testplant voor vliegtuigen. Op onze weg naar de volgende stop kwamen we ook nog de State Prison van California tegen. We reden er gewoon langs en konden van alles makkelijk foto's nemen. Normaal mag dat niet meen ik eens gelezen te hebben, maar zo vanuit de auto ging het snel. Voordeel van een goede reflex te hebben😉 wij vroegen ons wel af welke gevangene er hier blij zou zijn om een tijdje buiten te mogen. Zo heet dat het hier is! Het is echt al woestijnklimaat, en dit zo dicht bij LA. Geen greintje schaduw, nergens! We reden een blok rond de gevangenis en konden goed de prikkeldraden zien en wachttorens. Net zoals in de films. Ook aan de ingangspoort stond een auto iemand op te wachten die vrij kwam waarschijnlijk. Heel bizar. We reden verder naar het Prime Desert Woodland Reserve. Dit is een parkje middenin Palmdale met ontzettend veel Joshuatrees en dode struiken en bomen. Klinkt misschien een beetje raar, maar het was erg mooi. Uiteraard waren wij de enige bezoekers. Er waren paadjes aangelegd met brugjes over uitgedroogde riviertjes, dus spectaculair was het niet want je moest op het pad blijven. Maar het was er heel vredig en mooi! Al die verborgen plekjes hebben toch iets speciaals. Er stonden hier meer en mooiere Joshuatrees dan in het NP dat ernaar genoemd is. De ideale afsluiter van een gevarieerde reis dus! Daarna stond er nog een bezoek gepland aan een mall, omdat ik na al die jaren er eindelijk ook wel eens een wilde bezoeken, maar het bleken gewoon winkels naast elkaar te zijn, in openlucht. Zeker herkenbaar voor Amerikagangers: de gebruikelijke beige en bruine gebouwen op reusachtige parkeerterreinen waar je soms moet zoeken waar je er eindelijk af geraakt. We hebben dan nog een laatste keer een ijsje gegeten bij Mc Do omdat we straks niet meer weg zouden moeten eenmaal we in het hotel waren. Daar zijn we gaan zwemmen, behalve Victor die wat skypte met Lise. Niemand had al zin om in te pakken en we hadden het zwembad voor ons alleen. Nadat iedereen dan gedoucht was, hebben we een laatste keer genoten van de Managers Reception. De kinderen kregen een alcoholvrije cocktail op basis van fruitsap en ik een op basis van spuitwater en cranberries. Allemaal lekker meegenomen. Het is elke dag hetzelfde ongeveer, maar van de verse fruitsla en de nootjes en gedroogde cranberries kan ik blijven eten.☺️ Nadien was het dan toch tijd om de valiezen in te pakken. Dat was even bedenken hoe we dat gingen doen met al die nieuwe schoenen. Maar tot ieders verwondering hadden we precies minder mee dan dat we gekomen waren?! De frigobox hebben we achter gelaten in de kamer, die was te groot om mee te nemen. Ipv de blog te typen hebben we besloten dat we Harry Potter verder zouden afkijken als afsluiter. Het was erg spannend, want Perkamentus sterft op het einde😭 Nadien was het dringend bedtijd. Het was een verrassende leuke dag!

Dag 24: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

Vandaag bijna geen mensen bij het ontbijt. We konden dus direct ons eitje bestellen. De yoghurt met blauwe bessen en aardbeien smaakte ook alweer verrukkelijk. Toch leuk als je zelf niks moet maken.😉 De kranten staan hier vandaag vol met verslagen over de Conventie van de democraten. Hillary doet er alles aan om filmsterren, zangers, Michelle Obama zelfs ed op het podium te krijgen om een speech te geven voor haar. Men zegt dat het gewoon gaat om de meeste kiezers te lokken die wel degelijk gaan stemmen en ervoor in de rij willen staan aanschuiven. Nadat de frigobox gevuld was met ijs, zijn we vertrokken naar het Hollywood Sign. Hij is ondertussen dubbel zo groot geworden als wat we nodig hebben, maar ja, we hebben hem nu, dus nemen we hem maar goed gevuld mee. We stopten nog eens voor een tankbeurt vooraleer we de snelweg opreden. De eerste stop was een korte bij Capitol Records. Daar tegenover ligt een concertzaal waar Nirvana optrad en The Ramones hun laatste concert gegeven hebben. Als echte fans moesten Luc en Victor daar natuurlijk een foto bij. Marie-Laure bleef in de auto zitten lezen. Hierna vertrokken we naar het teken van LA: het Hollywood Sign op de berg. Ik was wel wat bang of het me ging lukken, maar wou het in elk proberen. We kwamen een bord tegen dat zei dat het Hollywood Sign niet bereikbaar was, maar wel de Sunset Ranch. Daar begon de wandeling wisten we, dus waagden we het er toch op. We reden zo ver mogelijk de woonwijk in en vonden een parking kortbij het hekken van de ranch. Je mocht niet met de auto verder, de weg is zelfs afgesloten met een hekken, maar te voet mocht wel. Geladen met water begonnen we aan de steile tocht van iets meer dan 2 mijl, enkele richting. De zon stond hoog aan de hemel en er was nergens schaduw. Het was soms echt afzien, maar we zetten toch door. Na 1,1 mijl kon je kiezen om verder omhoog te wandelen tot boven de letters, of vlak verder te stappen en een mooi zicht erop te hebben. Veel mensen kozen voor de laatste optie, maar wij niet! We waren al zover geraakt. De weg was vanaf nu geasfalteerd en de helling was enorm. Wat waren we dan ook tevreden toen we de letters na een uur en een kwart klimmen plots onder ons zagen! Er stond wel een grote hoge afsluiting zodat je niet naar de letters kon. Dat zou ook levensgevaarlijk zijn, gezien hoe steil het daar wel was. We schatten de hoogte van de letters op ongeveer 8m. We zouden eens moeten opzoeken of dat klopt, maar ze zijn echt reusachtig! We beeldden ons in waar vroeger dan nog 'LAND' zou gestaan hebben, want veel plaats was er volgens ons zicht niet over. We konden nog even naar boven voorbij de hoge toren met allerlei zendmasten en vandaar hadden we een prachtig zicht op LA. Er stond wel maar een klein miniem bankje dat een ander gezin had ingenomen😩 Toch zijn we er een hele tijd blijven staan. Zo'n grote stad hebben we echt nog nooit gezien. Overal waar je je ook naartoe draaide zag je huizen staan, echt immens. De nodige foto's werden getrokken en toestellen werden weer gewisseld met de andere familie: zij een foto van ons, wij van hen. Altijd gemakkelijk. We hebben er nog een tijdje met z'n vieren - ik wou al vijven typen Charlotte😱 - zitten genieten dat we dit mochten meemaken. De terugweg ging al wat vlotter, maar duurde toch ook een uur. Het was weer al 102°F dan! De 'Bronson Caves' waren niet ver daar vandaan, dus gingen we die ineens ook maar bezoeken. Ze werden gebruikt in Batman als verstopplaats van de batmobiel. We volgden de Tom Tom die ons door enge nauwe kronkelende straatje leidde. Wel leuk om de huizen daar te zien, maar ik kneep ze wel als er een auto geparkeerd stond en we die met onze grote auto voorbij moesten. We misten dan ook nog een afslag omdat het met die haarspeldbochten niet altijd duidelijk was, dus wat deed Tommie? Hij leidde ons eruit en langs dezelfde kant als ervoor er weer in. Twee keer die route dus! Uiteindelijk konden we de auto parkeren en moesten we na een hekken nog een 400 m stappen eer we ze zagen. Toen je erdoor ging kwam je uit in een prachtige canyon met verschillende kleuren. Ik vond die mooier dan de grot, maar ja, ik heb de film nooit gezien. De jongens vonden het fantastisch! Ook Star Trek VI is in deze canyon gedeeltelijk opgenomen. Weten we weer waarnaar kijken als we thuis zijn😜. Ze hadden wel een lelijke vuilbak aan de uitgang gezet en die stoorde de foto's, dus kreeg die een beter plaatsje☺️ Griffith Observatory stond ook nog op de planning, dus reden we daar naartoe. Al van minstens een km ver stonden ze op de weg geparkeerd. Daar hadden we geen zin in, dus we zijn gewoon tot de parking bij het gebouw gereden en kijk, daar was nog plaats! Binnen was een slinger van Foucault te zien, zoals er in Parijs en in Rome ook een hangt. Verder had je allerlei zalen met bv het periodiek systeem voorgesteld met per element een voorbeeld van welk materiaal het is. Of een eclips werd voorgesteld. In een ander stukje zagen we op een cirkel de 12 maanden aangeduid. Daarbinnen draaide de zon met daarrond de aarde. Zo kon je goed zien dat die eigenlijk nog snel ronddraait. En zeggen dat wij daar niks van voelen! We zijn dan nog op het dak gestapt ook via een lange draaitrap. Daar zagen we het Hollywood Sign weer en waren best trots op onszelf. De telescoop waarmee ze naar sterren kijken in het planetarium konden we ook zien van daaruit. Helaas stond hij achter glas en konden we niet korter bij. Iedereen werd ondertussen al goed moe, dus zijn we naar het hotel gereden en hebben daar in de buurt Mexicaans gegeten: fototoestel lag nog in de auto en teveel honger om er om te gaan☺️ In het hotel was de Reception nog bezig, en hebben we daar als dessert fruitsla gegeten. Naar de kamer namen we nog een drankje mee: Luc een bourbon en ik cranberrie met soda en een beetje vodka: heel lekker! Iedereen kon een verfrissende douche gebruiken en daarna hebben we naar het vervolg gekeken van Harry Potter. Wat we morgen nu nog kunnen doen, zien we morgen wel🤔

Dag 23: Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

Het ontbijt is alweer heerlijk vandaag. Dat wordt nog afzien op de hometrainer de komende weken thuis denk ik😩 Er is zoveel keuze aan vers fruit, yoghurt, granola...maar toch vragen de kinderen al waarom ze hier nergens een gewoon bruin boterhammetje hebben dat niet getoast hoeft te worden en ze met choco kunnen opeten🙄 We zagen vanuit de kamer auto's rijden op de freeway, dus hij was weer open! Bovendien was de lucht zelfs blauw geworden boven ons hotel: joepie! We vertrokken naar El Pueblo, een heel klein gehuchtje, midden in het centrum. Hier werd LA oorspronkelijk opgericht door Spanjaarden. Onder het bevel van koning Carlos 3 werd een 'pueblo' gesticht daar om zijn soldaten van eten te voorzien. Mensen spreken er nog steeds Spaans. we reden eerst door Chinatown, waar je dan plots enkel nog Chinezen ziet lopen ;)Parkings waren overal erg duur en voor een ganse dag. Maar kijk, met wat rondrijden had ik er eentje gezien. Goed voor 30 minuten gratis parking, maar dat zou wel lukken. Eventueel kwamen we even terug om te verzetten. Er parkeerde zich net een Van, zodat wij niet meer genoeg plaats hadden. Dus ik stapte snel uit en vroeg aan de vrouw aan de passagierszijde of ze hun auto een beetje dichter tegen de ander konden zetten, zodat wij er ook tussen konden. Die vroeg om even te wachten, want haar moeder had een rollator. Dat was geen probleem natuurlijk, we weten -helaas- wat een gedoe dat is. Toen iedereen eindelijk uit die auto was, vroeg ze dat aan de chauffeur. Die gaf daar een tirade, dat zij eerst waren daar, en dat ze zich niet kon verzetten want ze moest genoeg plaats hebben. Ik zei nog vriendelijk van 15 cm is genoeg hoor, ze hadden nu immers een meter! Dan kwam ze achter die Van vandaan en zag ik het al: ze kon er amper door! Oh nee, wat erg en grappig zicht tegelijk was dat. Ze deed dan toch moeite en na een kwartier had ze zich 10cm verzet. Ga daar mee naar de oorlog zeggen ze bij ons. Maar bon, wij hadden een goed plaatsje nu. We wandelden langs de kraampjes die allerlei snuisterijtjes verkochten zoals handtassen, riemen, portemonneetjes, houten gitaren ed. Je kreeg een kleine beetje het Zuid-Europese gevoel. Er waren ook eettentjes, maar die keukens zagen er zo vies uit dat we daar niet binnen wilden gaan. In een steegje zag ik een pijl naar het oudste huis in LA. Dat hebben we bezocht. Erg leuk: het was van een welgestelde wijnhandelaar. Het had een binnentuin, buitenkeuken, eetkamer en slaapkamers voor de ouders en de kinderen. Het zat een beetje teveel weggescholen vond ik: je stapte er zo voorbij. Het kon ook zo dienst doen in een film uit die tijd. Het kerkje op het pleintje aan het einde van de winkelsteegjes had trouwens dienst gedaan in de film Mr and Mss Smith van Brad Pitt en Angelina Jolie. Ze zijn in de film getrouwd in dat kerkje. Altijd leuke weetjes als je daar dan bent. Nadien vertrokken we naar La Brea Tar Pits. We passeerden in het centrum weer straten vol daklozen, maar kwamen dan uit in een leuke woonwijk. Ook daar vonden we een parking langs straat. Dat was nog een beetje zoeken want in de ene straat mocht je bv op maandag niet parkeren van 12 tem 15u, in de andere op dinsdag niet tem 18u enz. Dit omdat ze dan de straten moeten kunnen poetsen. Die lagen er inderdaad allemaal proper bij. Het was een leuke wandeling tussen die huizen naar de ingang van het park. Dat bestaat uit verschillende putten met water in en waar teer uit de binnenkant van de Aarde komt. Dat ruikt wel niet erg goed😚. Je ziet en hoort gas naar boven komen en dat maakt grote luchtbellen aan de oppervlakte. Ze vinden er talrijke fossielen van dieren uit de ijstijd. Uit een put halen ze fossielen van 30 mammoeten ongeveer! Dit was toen hun habitat. Erg cool om te weten. Er was een openlucht onderzoekscentrum: mensen zitten de hele dag in dozen allerlei fossielen en botjes uit de asfalt (hard geworden teer) te halen. Elk stuk groter dan een cm krijgt een label. Een monikkenwerk! We hebben hier een tijdje rondgelopen. Het is eens iets anders, in het centrum van LA. Nadien reden we richting Mullholland Drive: de bochtige weg op de heuvel waar de 'sterren' wonen. Die zie je natuurlijk niet, maar de talrijke busjes die een 'tour of de stars' doen hadden ontzettend veel bijval. De ene na de andere passeerde. We stopten bij enkele uitzichtspunten met een mooi zicht op het Hollywood Sign, Hollywood Bowl (die klein uitviel als openluchtconcertzaal vonden wij) en Universal City. Bij die laatste zag je goed het kasteel Zweinstein staan van in de Harry Potterfilms. Onze bestemming was eigenlijk Franklin Canyon Park, maar wel leuk, om hier nog eens door te rijden ook. In het park was geen visitorcenter en er hing sporadisch een plannetje op met summiere info erop. Nochtans reden er wel redelijk wat auto's in rond. We wisten dus niet goed waar naartoe en uiteindelijk zijn we gewoon op een soort parking gaan staan. Ik had gezien dat daar een wandelpad was, dus we zouden wel zien wel waar we uitkwamen. Het was heel mooi om te stappen tussen de bomen en de struiken. Maar de weg bleef maar stijgen! Mijn zenuwen in mijn benen protesteerden nogal, dus ik besloot om te wachten op een gegeven moment. Victor klom naar de top, maar het uitzicht dat wij hadden was even mooi zei hij☺️ De afdaling was dus ook steil, maar het ging prima: Marie-Laure op kop als een speer vooruit.😉 Daarna zijn we het park uitgereden, het is een oneway route op een bepaald moment, langs de andere kant en zo de freeway opgereden richting hotel. Deze was deze keer niet saai! We hadden zelfs vanop de heuvels in Beverly Hills een grote rookpluim gezien en die werd steeds groter en donkerder naargelang we het hotel naderden. Sommige afritten waren nog afgesloten en er stond politie bij. Op de weg zagen we deze morgen ook allerlei dingen zoals een tshirt, bekers, een schoen ed. Net alsof de mensen snel snel gevlucht waren en zulke dingen op hun weg verloren waren omdat ze niet goed ingepakt waren. Erg raar... We zagen nu ook dat sommige bergkammen rood gekeurd waren van het rode bluspoeder dat vliegtuigen naar beneden lieten vallen. Ook helicopters vlogen rond met zakken water. In het hotel heb ik eerst gedoucht en daarna zijn we naar de Managers Reception geweest. Niemand had er eigenlijk zin in, want het is elke dag hetzelfde. Maar we dachten dan drinken we toch al een aperitiefje en zien we daarna wel. Ze hadden onze gedachten voorspeld denk ik, want er stond koude pastasalade! Dus hebben we ons dat laten smaken. Op de kamer heb ik een uurtje geslapen, helemaal doodop ben ik. Dat belooft voor morgen, dan staat een wandeling naar het Hollywood Sign op het programma😳 Na nog een beetje tv kijken en socializen met het thuisfront, zijn we voldaan gaan slapen. Het was een verrassende veelzijdige dag!

Dag 22:Palmdale

Hotel: Embassy Suites Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Vandaag wordt een kort verslagje. Er is nl niet veel gebeurd. Het was superdruk aan het ontbijt. Er stond zelfs een extra stand om je verse eitjes te bestellen. Volgens de serveerster kwam dat doordat er veel geëvacueerde mensen naar hier gekomen zijn. Als ze een brandverzekering hebben, betaalt die immers toch de rekening... Op het nieuws zeiden ze dat 20% van de brand ondertussen onder controel was. We lieten het ontbijt ons weer goed smaken en namen alle tijd, want er stond een luilekkerdagje op het programma. Toen ik de gordijnen opendeed zag ik dat ze buiten op het terras allemaal paarse stoelen aan het klaarzetten waren, met een blauw breed lint errond. Er zou dus een wedding plaatsvinden! Dat vind ik zowiezo al leuk om naar te kijken, maar zeker hier. Het gaat toch nl helemaal anders als bij ons: geen stadhuis, geen kerk...gewoon buiten in een hotel. Beetje gek voor ons. Toen we nog wat zaten napraten bij het ontbijt, zag ik de bruidsmeisjes al aankomen. Een na een druppelden gasten toe. Om te dikker en om ter spannendste kleed hadden ze aan, met hakken waar ze nauwelijks op konden lopen. Charlotte, dit had jij zo leuk gevonden! Ik kon me je commentaar al inbeelden. Victor hield het na een tijdje bekeken en wij veranderden van plaats naar comfortabele zetels. Ik had een goed plekje uitgekozen dat ik de bruid goed zou zien aankomen. Toen bedacht ik dat we de camera niet mee hadden genomen. Dus snel naar 6de verdiep en weer terug, maar nog steeds op tijd. Inmiddels waren de gasten al buiten gaan zitten, behalve de 4 bruidsmeisjes. Ik bedacht plots dat de bruid langs achter zou toekomen en zo naar voor zou schrijden. Dit betekende dat ze dus niet langs de liften kon komen waar we zicht op hadden. Vanuit onze kamer konden we de gasten wel zien zitten, dus maar snel naar boven om ze daar te zien toekomen. Iedereen was gaan zitten, dus het zou zo wel beginnen. En kijk, de deuren van de lift gingen open toen we op het 6de toekwamen en wie stond daar met iemand van het hotel? Juist: de bruid! Ik vroeg of ik een foto van haar mocht nemen en feliciteerde haar. Als je niks vraagt, krijg je niks he... Op de kamer konden we dan zien hoe ze naar voor ging met haar vader. De weinige mensen die er zaten, waren allemaal erg aan het zweten. Er stond een waterreservoir waar gretig van gebruik werd gemaakt. Na een kwartiertje was de ceremonie gedaan en feliciteerden ze elkaar - voor ons weer in het zicht. We keken daarna welke state parken we morgen best konden doen, toen het steeds donkerder werd buiten. En inderdaad, er was weer breaking news: een dorpje 11 mijl van hier werd volledig geëvacueerd owv de brand. Er was nog slechts 10% onder controle. Wat erg! Het LA Forest waar we ev naartoe zouden gaan, is helemaal afgsloten. We hebben een tijdje staan kijken naar de veranderingen in de lucht. Soms zag je echt een rode gloed, best creepy om te zien. We snapchatten wat met Charlotte en oma en opa, Victor skypte met Lise. We aten dan een yoghurtje en wat nootjes en gingen naar het zwembad. Dat is gelukkig binnen. Normaal niet zo gezellig maar nu hadden we het helemaal voor ons alleen. De jacuzzi met schuim was erg heet maar deed deugd aan mijn rug. Ik heb er een tijdje ingezeten, beetje baantjes gezwommen in het koude zwembad en buiten gekeken naar de steeds dreigender wordende lucht. Het was zo erg dat je asdeeltjes zag vliegen! We besloten om morgen toch maar meer centrum LA te gaan, naar een oude wijk en dan op de terugweg ev te stoppen bij een state park, afhankelijk van de toestand van de wegen. Luc wou het water niet in omdat hij weer pijn heeft in zijn oor. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij thuiskomt met een oorontsteking. Gelukkig heb ik meer dan genoeg ontstekingsremmers mee😚 Na een douche zijn we weer naar de lobby geweest voor de Managers Reception, hebben een beetje bijgepraat met de kinderen want die hadden ge-ipod en ge-ipad de hele middag . Ondertussen zagen we op ABC dat de freeway naar LA volledig afgesloten was wegens brandgevaar! Hij mocht enkel nog gebruikt worden door mensen die wilden evacueren. Dat waren er erg veel, want we kunnen hem zien vanuit de hotelkamer. Heel raar om in de andere richting niemand te zien rijden. Morgen naar LA geraken zou dus niet zo simpel zijn. We zijn met de auto even de weg opgegaan en de auto zat onder de asdeeltjes! De oprit was inderdaad afgezet met kegels en een politiewagen stond erbij. Als ze dat voor al die op- en afritten zo snel geregeld hebben, chapeau! Als we deze blog actief zetten, is de snelweg net weer geopend. De brand breidt echter steeds meer uit. Er is nu nog maar 5% onder controle ipv 20 deze ochtend. Wordt vervolgd....

Dag 21: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Wat een luxe ontbijt in dit hotel zeg! Er is zelfs een vegan ontbijt met een groen drankje dat er erg vies uit ziet maar heerlijk smaakt: spinazie, komkommer en nog iets.. De fruitsla is fantastisch met blauwe bessen, braambessen, aardbeien, soorten meloen, verse ananas... Verder is er de usual stuff te verkrijgen maar ook een cook to order omelet. Luc kiest er een met peppers, bacon en cheese, ik hou het bij de simpele 'sunny side up'. We hebben een hele tijd zitten genieten van dit ontbijt. Ze kwamen ook telkens afruimen van je tafel: geen plastieken of isomo bordjes die je zelf in een grote vuilnisemmer moet doen. Ik ben blij dat we hier blijven tot de laatste dag! Het is echt prachtig hier. Vanuit het venster zagen we nog steeds een donkere en geelachtige gloed boven de bergen van de brand gisteren. Voor vertrek zijn we nog even gaan tanken, de ramen gekuist en hier kon je gewoon tv kijken in de pomp waar je aan het tanken was. Er is een klein schermpje ingebouwd! Oh yes, this is America😃! We besloten dan om Red Rocks Canyon SP te bezoeken zodat we zeker geen last zouden hebben van eventuele brandhaarden. Onderweg zagen we massaal veel windmolens staan en nog meer zonnepanelen. Er woont niemand, dus ze hebben alle plaats! De temperatuur was ondertussen weeral geklommen tot 108°F. Er stonden borden op de freeway dat iedereen extra aandacht moet hebben wegens extreme droogte. Bij het eerste stoppunt voelden we al direct hoe heet het was. We besloten om het trailpad niet te volgen, want dat zag er maar saai uit.😩 De rotsen met witte en rode strepen zag je al vanaf de weg liggen, maar we zijn het pad eerst gevolgd tot op de heuvelkammen. Daar verscheen weer een nieuw panorama. Wat zijn er in Amerika toch veel mooie verscholen plekjes! Vanaf de kam kon je alles goed zien, dus zijn we wat tussendoor de rotsen gestapt. Dat was niet zo makkelijk, want er waren diepe washes waar je doorheen zakte. Maar wél leuk! Helaas bij de rotsen ook geen schaduw. Een beetje verder en hogerop was dan eindelijk een klein grotje waar we met vier net in de schaduw konden staan. Victor vond stukjes bot, misschien van een vleermuis? We trokken wat foto's, maakten de rugzak lichter door wat te drinken en begonnen aan de terugweg. Naar beneden gaan vind ik altijd erg eng, ook nu weer. Maar met een hand hier en daar lukte het toch. Gelukkig stond er een toilet op de parkeerplaats, die nog proper was ook. De tweede stop leek minder spectaculair, maar was het zeker niet! Marie-Laure besloot wel in de auto te blijven en vond het te warm. Maar onder het motto 'we zijn hier misschien maar één keer' ging ik dapper mee. Als een jonge hinde huppelt Victor echter met de rugzak van steen op steen, hem volgen is onmogelijk. Voor wat fotostops kon hij toch wachten en hij hielp me dapper verder, want ik durfde alweer niet☺️ ik was blij dat ik het toch gedaan had, want wat was het mooi daar! En zo mooi! We hebben eventjes genoten van de stilte en de rust daar, maar niet te lang want Victor had de rugzak precies nog altijd aan, ook al had hij hem af gedaan😱. Heet, heet en drukkend warm. Terug naar de auto was weer moeilijker, maar ik deed het toch maar😰 De laatste stop was bij een campground waar je een loop kon maken. Er kampeerde niemand, het is ook veel te heet daarvoor, maar je zou wel een prachtig zicht hebben dicht bij de rotsen. En al die Joshua trees! Waarom hier geen Joshua Tree park is: geen idee, ze groeien hier namelijk overal. Om 15u ging de wekker af voor mijn medicijnen, dus besloten we te stoppen en een ijsje te eten. Smaakte weer zoals altijd. We waren erg goed op tijd in het hotel, zodat Victor nog kon skypen met Lise en we de blog en foto's al klaar hadden voor de avondreceptie. Die smaakte weer voortreffelijk! We wilden eerst gaan zwemmen, maar de lucht ruikt hier ongelooflijk naar brandlucht, dus niet zo fijn om daar in te liggen. De zon komt hier niet meer door de rookwolken waardoor het ook erg drukkend is. Op foto zie je er niet veel van, maar hij ziet gewoon wit ipv normaal helder blauwer en er hangt een hele dikke smog. Het wordt uitkijken wat we nog kunnen doen want de brand breidt momenteel nog steeds uit. Vandaag was iedereen dus vroeg gedoucht en hebben we 's avonds naar een film gekeken.

Dag 20: Los Angeles

Hotel: Embassy Suites Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 113°F

Na een korte nacht volgde een kort ontbijt. We waren alles eigenlijk een beetje beu gegeten en het was echt heel druk overal. We hadden wel al deze nacht twee keer een sms gekregen van Charlotte dat ze veilig geland was en haar koffer al had en dat ze op de juiste bus naar Antwerpen zat. Bedankt ook via deze weg aan alle mensen die hun gsmnummer gegeven hebben dat ze kon bellen mocht er iets mislopen. Het was gelukkig niet nodig! Daarna hebben we de koffers ingepakt en zijn we vertrokken. Twee koffers minder in de koffer en toch merken we er niet veel van, komt natuurlijk door al die schoenen😜 We reden naar Vasquez Rocks National Area. Het was maar een half uurtje rijden. In het visitorcenter zagen we dat ze ettelijke films opgenomen zijn, zoals Star Trek en de Flintstones. We konden met de auto naar de rotsformaties of te voet. Wij dachten wat aan de conditie te doen en begonnen moedig te wandelen in de hitte. Het pad was wel erg leuk en smal. Je moest goed kijken waar je liep want overal waren gaten in de grond. Dat konden slangenkuilen zijn en je zag in de struiken onderaan ook wel spinnenwebben hangen die van tarantula's waren. Dat hadden we beter niet geweten want Marie-Laure en ik waren niet meer op ons gemak. En gelukkig hadden we dichte schoenen aan! Na een half uur kwamen we bij de prachtige rotsen die uitstaken. Ze hadden dikke lagen die schuin uit de aarde kwamen. Je kon je goed voorstellen waar de huisjes stonden bij de Flintstones: erg leuk om te zien. Maar wat was het heet! De jongens besloten wat op de rotsen te klimmen, dus Marie-Laure en ik bleven achter op het pad, in de blakende zon. Nergens was ook maar iets schaduw te bespeuren, behalve tussen de rotsformaties in de hoogte! We trokken dan maar foto's waarop ze steeds kleiner en kleinere stipjes werden. Wij begonnen ons al misselijk te voelen toen ze eindelijk naar beneden kwamen. Dan moesten we nog het hele eind terug. In het visitor center trokken ze grote ogen toen we vertelden dat we gewandeld hadden in plaats van de auto te nemen. Gelukkig stond er zo'n machine met koud en ijskoud water. We kochten een magneet als aandenken aan dit minder bekende park. Maar iedereen die in LA logeert en toch ook een wandeling wil maken: kom eens naar hier! Er was uiteraard op de hele weg niemand anders te voet te zien🤗 Toen we terug in de auto stapten zagen we dat het inmiddels 113°F was of 45°C, in de schaduw natuurlijk. De weg naar de autostrade was ook heel leuk. We reden langs boerderijen met echt zo van die typische witte hekjes en gekke postbussen. Erg leuk om naar te kijken! We kwamen aan in het hotel waar we gisteren al online ingecheckt hadden. We konden via een grondplan kiezen welke kamer we wilden. Ok, de hoogste verdieping dan met zicht op de mountains! En dus hebben nu een room with a view😱 met een aparte slaapkamer en klein keukentje. We hebben de bagage wat weggezet in de verborgen kasten, frigobox uitgepakt en in de sofa geploft en blog gedaan terwijl Fox tv opstond. Wat een gedoe ze daar allemaal vertellen: niet te doen! En irritant dat je die reclame niet kan doorspoelen. Plots was er onderbreking: er was hevige brand uitgebroken 5 mijl van waar we geweest waren! De weg die we genomen hadden was inmiddels volledig afgezet en de snelweg naar LA ook. We kunnen dus niet meer naar LA. Vanuit de kamer konden we de rookpluimen erg goed zien en ze werden steeds groter. Het was toch wel beangstigend. De wind zat ook nog eens onze kant uit. Hopelijk kunnen we nog naar het Hollywood Sign wandelen, op dit moment immers zeker niet. Ondertussen zagen we ook een live achtervolging en er waren owv de brand zeer weinig, auto's op de baan. Om 17.30u was er managers reception: gratis tequila, margarita, bourbon, allerlei frisdranken en fruitsappen enz met lekkere rauwe groenten, speciale chips, verse fruitsla enz. Niemand had nog honger, dus we zijn terug naar de kamer gegaan, keken nog wat verder naar de rookpluimen, werken de blog af en kijken naar HP. Dat was er gisteren niet meer van gekomen omdat we zo lang hadden zitten babbelen. Morgen waarschijnlijk Red Rocks SP, dat ligt ten noorden van hier, want op dit moment is alles richting LA nog altijd afgesloten, met grote verkeerschaos tot gevolg.

Dag 19: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 104°F

Vandaag vertrok Charlotte naar huis. Gisteren had ze al gepakt, maar er komt dan op het laatste toch nog altijd wat bij: al wat souvenirs van Victor mee, nog een paar nieuwe schoenen van Marie-Laure....ze had nl nog wel gewicht over en bij ons is dat niet meer zo zeker😆 We waren vandaag wat later opgestaan omdat we toch nergens meer naartoe konden Na het ontbijt, waarbij het fruit al op was, maar de granola gelukkig niet😋 hebben we ons dan gedoucht en de papieren nog eens overlopen met Charlotte. Ze moet zelf wel een heel parcours afleggen. Eerst een rechtstreekse vlucht naar Dusseldorf, dan de shuttle naar de aansluiting van het treinstation, dan met de trein van DUS luchthaven naar DUS treinstation, daar de bus naar Antwerpen en dan nog de trein naar Lokeren. Als ze landt in DUS is het voor haar 2u 's nachts, dus dat wordt een nachtje niet slapen. Gelukkig voor haar heeft ze daarna het hele huis voor zich en kan ze slapen zolang ze wil😊. Plots bedacht ze dat ze toch wel honger ging krijgen en eerst nog wat wou eten. De maaltijden op de heenvlucht waren nl erg tegen gevallen. Onze reservering bij Embassy Suites klopte nog niet, dus zijn we daar eerst gestopt. Ze is nu aangepast en we krijgen elke dag het goedkoopste tarief😆! Daarna op weg naar Walmart waar Charlotte zich een vers slaatje kocht met stokbrood en wij ons allemaal al iets uitkozen voor vanavond. Luc en ik kozen allebei een slaatje: hij met kip en ik met krab. De andere twee houden aan hun pasta: mocht je ze laten kiezen, ze aten elke dag pizza :D In het hotel hebben we brood gegeten, behalve Victor en ik. Wij waren nog steeds voldaan van het ontbijt. Toen werd er aan de deur geklopt van de insecticidenbestrijder. Dat was nu niet direct het moment, ze zouden een uurtje later terug komen als we weg waren. Ze namen de opmerking toch o serieux, dat wel. Maar vannacht had ze geen pukkeltjes bij, dus het was niks, zoals ik al dacht. Na een dubbelcheck van alle papieren zijn we vertrokken richting luchthaven. Zelfs midden op de dag waren er al files😌 We zijn nog even door Rodeo Drive gereden, maar niet uitgestapt. Charlotte vond dat we daar niet op gekleed waren en eigenlijk liepen er ook geen toeristen, ofwel hadden ze al zakken vast met aankopen van Armani en Gucci. Dat waren we toch niet van plan. Op 3 blokken liggen daar echt al de superdure winkels naast elkaar. Ik vroeg me af of celebs hier ook zo in en uit zouden lopen, maar volgens de kinderen laten die dat thuis leveren en passen die dat daar. Hierna reden we naar de luchthaven waar precies iedereen wou zijn: Wat een drukte op de weg! Ze kwamen van alle kanten toe in 2 rijen files. We vonden gelukkig snel waar Air Berlin moest inchecken, zelfde als wij volgende week met Lufthansa. Je mocht er niet lang parkeren, dus heeft ze afscheid genomen van de jongens en zijn ML en ik met haar naar binnen gegaan. Daar was ze bijna direct aan de beurt: haar boardingpass hadden we gisteren al uitgeprint, dus het ging snel. Na een toiletbezoekje is ze dan nog eens meegekomen naar de auto. Daar hadden we de jongens wijs gemaakt dat haar vlucht 5 uur vertraging had wegens een technisch defect. Ze liepen er glansrijk in! Zo grappig om zien! Na een definitief afscheid en nog wat selfies die ze wou met iedereen, zijn we hotelwaarts gekeerd. We stonden al direct weer in de file. Vreselijk is dat hier toch als je hier woont. Volgens Luc is dat hetzelfde als in Brussel gaan werken elke dag. Pffff...gelukkig zie je langs de weg soms ook leuke dingen zoals een goudkleurige Corvette, of een bord met de waarschuwing dat daar een oliepijpleiding onder ligt... Sommige hebben hier ook persoonlijke nummerplaten. Altijd leuk om te discussiëren wat ze nu eigenlijk bedoelen. Uiteindelijk komen we een uur en drie kwartier later dan normaal toe in het hotel. Daar vertelt de man aan de receptie heel fier dat er een heel E-lab is gekomen en ze heel de kamer onderzocht hebben, maar er niks te vinden was. Ik moet vooral zijn naam vernoemen, Clarance, als ik een review typ op tripadvisor🙄 We hebben een koffie genomen in de lobby en in de kamer onmiddellijk gegeten. Iedereen was suf van het lange zitten. Marie-Laure en ik besloten om de foto's van gisteren en vandaag te selecteren, want Luc had er absoluut geen zin meer in na al die uren achter het stuur. Charlotte, als je dit leest, we hebben nogal wat over voor je hé😜 Daarna hebben we nog verder gekeken naar HP en eens beslist wat we zeker nog willen doen hier: Topanga SP, wandeling naar Hollywood Sign, Red Rock SP en Fender. Die laatste is waarschijnlijk niet haalbaar omdat de tour om 10u is en gezien de files we dan wel heeeeeeel erg vroeg moeten opstaan voor een half uurtje uitleg. We zien wel.

Dag 18: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 89 °F

Gisteravond zei Charlotte plots dat haar armen vol pukkeltjes zaten, al van 's morgens....ze dacht dat het misschien kwam van een beest in de sofa, dus wou ze daar liever niet meer in slapen. Ok, we hebben wel maar 2 queenbedden en niemand wilde nog in die sofa slapen nu. Dus hebben de meisjes het bed gedeeld☺️ Na niet erg veel slaap wakker geworden en ontbeten. De Indiaanse kinderen hebben we wat afgelet en hebben minstens 20 borden eten naar de kamer gebracht! Het waren hamburgers (bah) dus ze konden die in hun kamer opwarmen 's middags ofzo. We vonden het nogal onbeschoft eigenlijk. We hebben het dan aan de receptie gemeld van die pukkeltjes en die zei direct dat het misschien van bedwanten komt. Bah! Iedereen was nu vies geworden van alles. We hebben snel onze schoenen aangedaan, koffers allemaal gesloten en zijn vertrokken. Aan de receptie zei ze dat ze een verdelgingsfirma al had gebeld, maar het was nog nooit voor gekomen. Laten we hopen of we moeten van kamer veranderen ook nog. Embassy suites had ondertussen ook een nieuwe mail gestuurd ivm de aangepaste boeking, maar de prijzen waren gestegen😬, dus daar ook eerst even naartoe om dit te melden. Ze zou dit onmiddellijk weer veranderen en een nieuwe mail sturen. We vertrokken daarna eindelijk naar Venice Beach. Daar waren nog gemakkelijk gratis parkeerplaatsen te vinden in de straten die loodrecht op het strand uitkwamen. We wandelden naar de dijk en het zag er onmiddellijk uit zoals in de films: skaters, fietsers, rollerskaters en wandelaars. We waren oorspronkelijk van plan een fiets te huren, maar uiteindelijk hebben we het niet gedaan. Je was dan verplicht om op het fietspad te blijven en kon niet langs de winkeltjes flaneren. Daar moest je de fiets aan de hand houden. Dan zat je daar ook nog mee, dus we hebben besloten om de weg naar Santa Monica te wandelen, ongeveer 5 km. We passeerden heel veel wanden versierd met graffiti en speciale winkeltjes die versierde doodskoppen verkochten of de gezondheidsdokters die marihuana verkochten om je pijn te bestrijden...euh....ik hou het wel bij mijn eigen pijnstillers. Het rook dikwijls naar wiet ook. Langs de weg zagen we ook veel daklozen die zich douchten aan de publieke douches aan het strand, met hun karretje bezittingen naast zich. Echt erg. Op strand zagen we de lege volleybalterreinen en de baseballvelden die blijkbaar door een of andere gang in beslag genomen waren. Het was een leuke afwisselende wandeling maar we waren blij toen we het reuzenrad van Santa Monica zagen verschijnen. De temperatuur was ideaal en het werd steeds drukker. Aangekomen in Santa Monica zijn we natuurlijk op de pier gelopen voorbij het rad, de racebaan en andere kermisattracties. Helemaal op het einde had je een prachtig zicht over de Oceaan. Er stond wel veel wind en de meisjes kregen het zelfs koud! We kochten een magneet daar en die man gaf ons een plan mee en duidde aan waar het juiste einde van route 66 was. Op de pier zelf hebben ze ook een bord gezet, voor de toeristen maar dat is niet het juiste. Hij eindigt in Santa Monica Boulevard. Dus zijn we daar nog naartoe gewandeld. Het ligt in een park met schitterend zicht op de pier en de zee, maar het ligt er vol daklozen. We vonden het zowel erg als eng om er tussen te lopen. Precies of je komt in hun territorium terecht. Hier hadden ze zelfs niet allemaal een tent zoals gisteren nog het geval was in die wijk. We hebben nog nooit zoveel bedelaars en daklozen gezien als hier in LA. Daarna zijn we het hele eind weer terug gewandeld. We moesten een beetje de pas erin houden want mijn been deed al goed pijn en bovendien werd het weer later en later. We kochten nog een xl ijsdrank en hebben nog even naar het skatepark staan kijken. Wat kunnen ze dat goed zeg! Ze springen gewoon omhoog op die planken en komen weer goed terecht. Muscle Beach was ook wel grappig. Er stonden allerlei toestellen van in de atletiek die je gratis kon gebruiken. Sommigen konden er echt wat van, anderen maakten zich eerder belachelijk, maar dat bezorgde ons wel wat humor😜 Plots moesten we dringend uit de weg want ze waren aan het filmen. Geen bekenden te zien. Er liep wel iemand bij met een bord dat we slechts vluchtig konden lezen en waar op stond dat we akkoord zijn dat we meedoen als figurant, want wij stonden er nl ook op denk ik. Allemaal wel leuk om eens te zien. Hoe sommigen er bij lopen, of met hun magere hondjes wandelen, of opgedost zijn alsof ze een enorme inspanning gaan doen: echt grappig om zien. Zo kwamen we terug bij de auto. We zouden toch weer in de file zitten, dus zijn we nog even voorbij Google gereden, die een grote verrekijker als voorgevel hebben. Dat werd wel een foto uit de auto. Drie kwartier later dan Tom Tom oorspronkelijk zei kwamen we aan in het hotel. Daar was managers reception: ijsjes en wafels😩 De hele bende kinderen verscheen weer ten tonele en aten hun buikje vol😳 De man aan de receptie zei dat ze de kamer geïnspecteerd hadden en niks gevonden. Morgen kwam er nog iemand kijken voor een 2nd opinion, maar volgens hen was er niks aan de hand. Toch al wat geruster, de puntjes jeuken ook niet dus ze heeft er eigenlijk geen last van. 's Avonds zijn we nog naar Walmart geweest om wat eten te kopen dat Charlotte kan meenemen. Terwijl zij haar tas inpakte hebben we haar boardingpass afgedrukt ed. Nadien nog even gekeken naar HP. Iedereen is ook mooi gebruind vandaag😉 Morgenvoormiddag alles nog eens checken en overlopen met haar en in de namiddag brengen we haar naar de luchthaven.

Dag 17: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88°F

Eigenlijk zijn we vandaag pas gaan slapen want we hebben gisteren tot na middernacht gekeken wat we nu zouden doen met de laatste week van onze reis. We hadden nog een hotelreservering voor 4 nachten staan bij Hilton hier kortbij. Het voordeel van zoveel routes op voorhand te maken☺️ Deze hadden we nog niet geannuleerd voor het geval dat we ze toch nodig zouden hebben. We hebben echter 6 nachten nodig en volgens de site was dezelfde kamer niet meer vrij. Het ontbijt was idem als gisteren alleen de Nutella mee aan tafel genomen. Daar moesten we ons niet voor generen, als je ziet wat sommige mensen allemaal doen, ongelooflijk. Het valt ons trouwens ook op dat er meer dikke Amerikanen rondlopen dan vorige jaren. Als je ziet was ze eten; deze morgen zag ik een kind 3 keer een wafel eten met telkens siroop erop, dan nog eens suiker en dan vol slagroom gespoten. Die moeder zei er niks van. Tja... Wij eten hier veel meer als ontbijt dan thuis, maar slaan het middageten eigenlijk over. We hebben gewoon echt geen honger om te gaan lunchen ofzo. Ok, we vertrokken dus op pad nadat iedereen, behalve Marie-Laure (wiens knieën trouwens helemaal genezen zijn, behalve een klein korstje) en ik zich gekleed had op de bezoeken van vandaag. Trouwe lezers hebben ondertussen al begrepen dat muziek belangrijk is voor ons, dus aan jullie deze keer om te raden welke kledij het is🙄🎸👏 Eerst gingen we naar Embassy Suites om te vragen of ze toch geen kamer vrij hadden 2 dagen eerder. Ja hoor, dat hadden ze en ze werd direct gereserveerd. Dan kregen we een sleutel mee om te kunnen kijken naar het zwembad, fitnessroom enz. Dat zag er allemaal prima uit! Niet dat we al gefitnesst hebben, maar Marie-Laure wil het toch graag een keertje doen en normaal moet ik dat ook doen voor mijn rug, dus ons voornemen is er in elk geval☺️ De poetsvrouw liet ons ook de kamer zien die we geboekt hebben en ze is toch een pak sjieker dan waar we nu zitten. Een slaapkamer minder, maar Charlotte is dan al thuis, dus kunnen we de living echt gebruiken als zithoek. Nadat dit geregeld was vertrokken we naar het California Science Center. Best een eindje rijden, maar we hadden geen file. Kaartjes voor de Space Shuttle waren op first come first serve basis, dus we zouden wel zien. We zagen er al eentje in Washington, dus zo erg was het anders niet. We hebben besloten dat de kinderen mogen kiezen was ze doen, en vandaag en volgende dag stond in het teken van Charlotte omdat zij overmorgen naar huis vliegt. Het bleek niet een museum, maar een heel museumpark te zijn. De parking was 12$, gelijk hoe lang je er stond. Maar we vonden een vrije parking in een woonwijk in de straat ertegenover. Even geluk dat er net een jeep wegreed en wij ertussen konden. De musea zijn allemaal gratis, alleen voor de Endeavour moet je 2 $ betalen en dan krijg je een timeslot waarvoor je binnen moet geweest zijn in de hall waar hij opgesteld staat. Eerst hebben we de capsule van Apollo 10 gezien. De deur stond open dus je zag hoe de astronauten in hun stoel zaten toen ze in het water belandden. Op hun rug lagen ze met hun voeten in een hoek van 90°. Goede houding voor de rug, zou dat erom gedaan zijn vroeg ik me af?🤔 Verder zagen we nog enkele vliegtuigen hangen waarvan ik de naam niet meer weet, het waren gevechtsvliegtuigen in elk geval. De zalen met uitleg over de Endeavour waren echt erg interessant. Je kon de banden aanraken en zag hoe kapot ze waren na de laatste landing. De wrijving moet enorm zijn. Hij vliegt met een snelheid van 17500 miles per hour en moet naar 0 zien te raken, dus hij heeft best nog veel snelheid als hij de tarmac raakt. De punt van de brandstoftank waar hij aan vasthangt stond er ook. Die is op zich enorm. Ze wordt trouwens volledig gerecupereerd. Er staan teams klaar op de Oceaan om die stukken uit zee te halen en te hergebruiken. Een enthoesiaste ranger vertelde ons dat allemaal. We zagen ook de toilet: hoe cool was dit om te zien zeg! En hun oven stond er ook, waar ze eten konden in opwarmen dat allemaal luchtvrij verpakt was. Iedereen had 3 maaltijden per dag, geen tussendoortjes. Ze waren meestal 14 dagen in de ruimte. de controlekamer van in Houston was nagemaakt waar wie zat. Grappig was dat voor elk scherm een grote tas koffie stond. Zo typisch! Uiteindelijk kwam nog een film hoe ze die enorme Endeavour van de luchthaven over de weg naar daar gekregen hadden. Dat is pas sinds 2012. Mensen stonden toen zelfs bovenop van die hoge reclameborden langs de weg. Het moet ook wat geweest zijn. Het werd voort gereden op een opligger van Sarens, vlgs ons een Belgische firma?! Uiteindelijk konden we dan via ons ticket de Endeavour zien: het was echt een machtig zicht! In Washington zagen we al de Discovery, maar deze stond mooier opgesteld. Je kon er onderdoor wandelen en goed zien welke schildjes er nieuw waren en welke versleten. Op 25 ruimtereizen is slechts 10 % vervangen moeten worden en dan nog de meeste omdat ze er af moesten halen om er onder ergens iets te herstellen. De motoren waren natuurlijk ook weer fantastisch om te zien. Wat zijn die dingen groot! De 5 Space Shuttles zijn inactief en staan over het hele land opgesteld. In LA hebben ze als enige ook de externe brandstoftank staan waar hij aan vasthangt als hij opstijgt. Hoe hoog is dat wel zeg! Je kan je goed inbeelden dat het staketsel waar de astronauten dan opstaan vooraleer ze instappen zo veel verdiepingen heeft! Na een toiletbezoekje keken we nog naar de Viking I, een marslander die de eerste beelden maakte van Mars en nog enkele andere toestellen. Er stond ook een test: je moest draaien aan een hendel waardoor een pijl in een doorzichtige buis naar boven ging. Zo ondervond je de kracht die nodig is om in de atmosfeer te komen en daar te blijven. De jongens draaien op hun gemakje met een hand en hup de pijl was boven. Ik had mijn 2 handen nodig om hem boven te krijgen en Charlotte lukte het niet, ML wel. Ondertussen stonden we daar maar te supporteren voor elkaar, echt grappig. We zaten al met de slappe lach en mensen stonden al te kijken😱 We besloten ons bezoek hiermee af te sluiten, toen ik vroeg wie de souvenirs eigenlijk vasthad. Juist, niemand dus....oh nee, ik had het bruine papieren zakje vast gehad toen we naar toilet gingen en daar waarschijnlijk laten liggen. Wij dus het hele eind terug gestapt, maar helaas lag er niks in de toiletten. Dus gevraagd of we weer binnen mochten in de hall van de Endeavour, zonder ticket want dat hadden we al afgegeven. Dat mocht alleen als we de andere kant van het ticket nog hadden. Gelukkig houden we die altijd bij als souvenir en konden we die dus tonen. Aan de giftshop herkende de verkoper ons. We legden het hem uit en kochten opnieuw een magneet en voor elk een potlood. Gelukkig waren het maar kleine dingetjes die we verloren waren. Hij belde iemand op en we kregen direct nog 20% korting! Wat een service, we hadden er helemaal niet om gevraagd. Hij zei dat we bij de infostand aan de uitgang altijd konden vragen of iemand het er had afgegeven en als dat zo was konden we de laatste gekochte spulletjes zelfs terugbrengen naar de shop die daar tegenover lag. Nou, dat zou toch wel niet dachten we. Er waren heel veel scholen en summercamps op uitstap, dus zo'n kind zou wel blij zijn met de inhoud van ons zakje. Toen we de info passeerden hebben we toch maar eens gevraagd. Vraagt die vrouw aan mij: en wat zat er dan in dat zakje? En ja hoor, het was terug gebracht! Hoe eerlijk is dat zeg! We stonden allemaal perplex, wat een eerlijke mensen zijn er toch in Amerika! En in de winkel gaven we het terug en kregen het geld netjes terug op onze mastercard gestort. Kunnen we ons in België echt niet voorstellen! We waren allemaal blij en hadden nog niks gegeten, dus aten we een ijsje. De buurt daar was armtierig. Je zag bedelaars overal en aan het tankstation kwam er voortdurend iemand langs aan het raam om wisselgeld vragen of om iets vies te verkopen. Daarna was het hoogste tijd om naar een zekere brug te rijden waar Blink 182, A day to rememer, Limb Bizkit, Foo Fighters en zelfs Madonna een clip opnamen. Voor de fans van 24: hier werden ook scenes gefilmd. Toen we toekwamen kon ik me al goed inbeelden waarom. Zo'n gure buurt! Overal graffiti, en mooie, dat wel, maar ook stonden overal tentjes van daklozen. Echt heel erg om te zien. Luc trok van Charlotte en Victor foto's zoals hun favoriete groepen er ook gestaan hadden. Dat duurde al even voor het volledig goed was, kritisch als ze zijn😳 Marie-Laure en ik hadden niks om handen, maar we konden ons amuseren door te kijken naar een blondine die er stond te poseren met steeds andere kledij. Ze had een fotograaf ed bij, het zag er erg professioneel uit. Enkel de selfies van zichzelf voor Instagram waren er teveel aan. Het was nog leuk om zien. Nog een stop stond op het programma en lag helaas ook in deze buurt: de liquor store waar U2 de clip van 'where the streets have no name' opnam op het dak. Ze begonnen toen zo random daar wat te spelen en al gauw stonden overal mensen te kijken en moest de politie hen tegenhouden. Nu was het een mexicaans restaurant geworden. Op de terugweg reden we ook nog voorbij het hotel dat Bono inspireerde om een film 'the million dollar hotel' te maken. Dat hebben we vanuit de auto moeten trekken, het was inmiddels superdruk. De autorit naar het hotel duurde dan ook nog erg lang wegens het drukke verkeer, zodat we de Manager's Reception net gemist hebben. Charlotte wou graag nog eens bij Denny's gaan eten, dus hebben we dat gedaan. Het was wel lekker, maar niet zo warm en de ober liet dan ook nog eens de plateau van Luc een beetje scheef vallen op de tafel waardoor er eten afviel. Jammer voor hem en zijn tip dan... In het hotel hebben we nog een koffie gedronken die je hier 24u kan halen in de lobby en een beetje verder gekeken naar Harry Potter. Morgen gaan we naar Venice Beach en Santa Monica.

Dag 16: Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 88 °F

Ondanks dat we vroeg gaan slapen zijn, is iedereen deze morgen toch nog goed moe. Het ontbijt is maar tot 9u, dus we moeten echter wel opstaan. Alles is aanwezig, dus het smaakt wel. Voor een keer kunnen we ook eens eten op stenen borden met metalen bestek. Smaakt toch net iets beter. Ze hebben geen Nutella, maar als Victor er achter vraagt, mag hij op een bagel chocoladebolletjes doen en warmen ze die voor hem op in de microgolf. Het werkt en hij vindt het erg lekker. Ik ben vooral blij dat er weer yoghurt is en verse meloen. We vertrokken naar de Walk of Fame. Onderweg passeerden we de Hollywood Bowl, waar vanavond Sting en Peter Gabriel optreden. Er was al redelijk wat drukte. We parkeerden ons tenslotte bij H&HCenter, net om de hoek van het Dolby theatre. Daar kwamen we uit de garage, dus ik kon direct vragen of er tours waren. Vorige keer konden we het Dolby theatre niet in wegens restauratiewerken. Vandaag was open maar ze waren wel alles aan het klaarzetten voor America's got talent. De tour begon 5 minuten later, dus we hebben snel tickets gekocht en zijn mee gegaan. Dat moest op een drafje vonden we. Gelukkig was er nog een familie met 5 die telkens veel foto's wilden en moesten ze niet alleen op ons wachten. We zagen een echte Oscar en kregen uitleg over hoeveel goud er in zat, maar ik ben het eerlijk gezegd al vergeten. De sterren komen wel binnen langs dezelfde deuren als ons, maar die worden dan helemaal opgesmukt. Het duurt een ganse maand om het theater op te maken voor de show. Het kost Dolby 40 miljoen, maar ABC koopt de exclusieve beelden en interviews op voor 145 miljoen dollar! De winnaars krijgen een oscar zonder hun naam op, want ze weten echt op voorhand niet wie hem zal winnen. Bij de afterparty kunnen ze die dan afgeven aan een bepaalde stand waar hun naam erin gegraveerd wordt. Na die receptie volgt een dinner op het 5de verdiep waar enkel leden van de Academy en de genomineerden binnen mogen. Het feit dat we in die zaal stonden was toch wel speciaal. We hebben nu ook al het podium gezien van America's got talent, dus als het uitgezonden wordt op tv wordt het leuk om te zien waar wij stonden. Na een half uurtje waren we buiten en hebben we naar het Hollywood Sign gekeken vanaf een doorloop boven de winkels. Het stond er vol Japanners die er met een bus gestopt waren. Daarna zijn we de trap afgedaald van de Oscars en deden een poging tot selfie, maar zonder selfiestick is dat niet eenvoudig. Uiteraard bood een Japanner direct aan er een te nemen, of waren het er 5? ;) Het Hard Rock Café gingen we ook nog even binnen, maar tov dat van Las Vegas hing hier heel weinig en was het eerder klein. In 2010 hebben we hier gegeten, maar nu had niemand al honger. We kochten een sleutelhanger zodat we fikse korting kregen op de parking. Anders was die maar liefst 1 $ per kwartier! Uiteindelijk ook nog een stukje over de sterren gelopen natuurlijk, maar eigenlijk liggen er niet zoveel bekende namen vinden we. Behalve Donald Trump, die had er natuurlijk weer al een🙄 De hoofdzetel van Scientology is hier gevestigd, dus ik wou er toch even binnen, uit nieuwsgierigheid want ik snap niet wat sommige celebraties daar in zien. Maar ik zag ze al aankomen om een hele video en uitleg te geven, dus met een folder op zak zijn we snel buiten gestapt🤗 Victor kwam daarna een winkel tegen waar we normaal dus nooit zouden binnen gaan, maar kijk, we kwamen buiten met een tshirt voor Luc en een pet voor Victor van The Ramones. Beide select items die je nergens meer kan krijgen. Voor de niet-kenners: van de groep is 3/4 overleden, dus optredens zijn er niet meer en Luc heeft een tshirt van een club in NY die ondertussen ook opgedoekt is, maar die we in de jaren '90 wel bezocht hebben. Hij had altijd spijt dat hij toen geen tshirt gekocht had. Dat vind je dan in LA! Het Chinese theatre zag zwart van het volk, maar we zijn toch even gaan kijken naar de handen in beton van de hoofdfiguren van in Harry Potter nu we de reeks opnieuw aan het bekijken zijn. Daarna hebben we de auto opgehaald en zijn we naar Rock Walk Guitar Center gereden. Daar was al minder volk en hadden rocksterren een handafdruk achtergelaten in de vloer voor de gitaarwinkel. Eigenlijk leuker want in de etalages stonden gesigneerde zaken van allerlei artiesten🤔 en we hadden een parking net voor de deur. Marie-Laure had op de weg een schoenenzaak gezien en Charlotte wilde graag nog nieuwe Vans, dus zijn we daar even voor teruggekeerd. Toen we de winkel binnenkwamen wist ik het al: hier komen we niet met één paar naar buiten! Inderdaad, 2 uur en 3 kwartier later, ja, echt waar, waren we 10 paar rijker😉 het was dan ook een outlet die nog eens extra korting gaf nu ook op Vans en Converse. Nooit gedacht dat wij hier in Amerika ook eens zouden 'shoppen', maar dit konden we niet weerstaan. Daarna zijn we naar het hotel teruggereden waar we een tortilla konden eten met kip, en tortillachips met van die lekkere dipsaus. Gelukkig hadden we niet te veel file. Dat komt natuurlijk omdat we kunnen gebruik maken van de carpoolstrook:een aparte rijstrook voor wie met 2 of meer in de auto zit! Op de kamer hebben we dan met Charlotte bekeken wat zij hier nog allemaal wil doen de komende twee dagen. Daarna moeten we nog zien wat wij 4 gaan doen. Waarschijnlijk blijven we gewoon in LA, eventueel wel in een ander hotel: 10 dagen is een beetje teveel van het goede. Dat zien we nog wel.

Dag 15: Pahrump - Los Angeles

Hotel: Residence Inn Palmdale Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 104 °F

Het was superdruk aan het ontbijt, we hadden geen plaats om te zitten. Dus moesten we wachten en gingen al maar in de lobby zitten. Uiteindelijk kwam er een tafel vrij van mensen die te lui waren hun boel op te ruimen. Heb ik zo'n hekel aan, het zijn meestal Chinezen, geen idee hoe dat komt. Bovendien was er al veel op. Iedereen had al snel toch voldoende gegeten en toen kon het inpakken beginnen, altijd een vervelende klus. Tegen 10.30u zijn we pas vertrokken. Het vroeg opstaan lukt niet zo goed meer☺️ Na geld te zijn gaan pinnen in het casino tov het hotel en heel goedkoop de auto vol te tanken, waren we eindelijk op pad. Het casino zat trouwens al goed vol, allemaal gepensioneerden... Vandaag ging het richting LA, dus het was onze laatste rit door het onherbergzame Nevada. We zagen onderweg stukken grond te koop staan: wie wil hier nu wonen? Toch wel heel erg afgelegen? En hoeveel zou de grond hier kosten? Er stond heel wat wind wat je goed voelde aan de auto ondanks dat die afgeladen vol zat. Onder de muziek van Heavy Metal waren we al snel in California. De satellietradio heeft verschillende genres, alsook alle gezinsleden, dus wisselen we af. De eerste stopplaats vandaag was Castle in Clay in Shoshone . Hier kon je openingen in de kleirotsen zien waar vroeger mensen woonden. Op zich was het niet veel soeps, maar als je toch voorbij rijdt, kan stoppen geen kwaad: even de benen strekken. De weg vervolgde zich langs het zuiden van Death Valley dat nu ook is afgesloten is. We zagen langs de weg weer de hele tijd die lelijke struiken met stekels waartussen nooit iets groeit, tenzij een Joshua Tree. We weten er de naam niet van. Volgens ons komt die gewoon meest voor op aarde 😩 Toen kwamen we aan de afslag voor Mojave National Preserve, een nieuwe geasfalteerde baan waar we al direct bijna niemand meer tegenkwamen. Twee om precies te zijn, heen en terug dan nog ook. We hadden de zaklampen klaargelegd om in een lava tube neer te dalen via een ladder, maar die was enkel te bereiken via een dirtroad. Eerst was de weg zanderig, dus goed bereidbaar met de SUV, dan kwamen er kleine steentjes tussen en na anderhalve mijl al grote scherpe stukken rots ook. Het was 5 mijl enkele richting en op dat moment hadden we ook geen bereik meer. Ik kreeg het dus benauwd en de anderen vonden het toch ook risky, dus zijn we teruggekeerd. Weer de asfaltweg terug genomen, met slechts een tegenligger... Dan maar direct verder gereden naar het hotel in LA. Maar ja, door dat nog te veranderen, was het niet opgenomen in het roadbook, dus geen adres. De roadatlas werd boven gehaald en zo raakten we toch in de juiste richting, in de auto stond uiteraard de airco aan, maar ik zat de hele tijd in de blakende zon, ik ontplofde bijna, terwijl de kinderen achteraan kou hadden. He? Koud? Het was 106 nog altijd.. De weg was saai zoals autostrades zijn. Ze rijden hier toch ook zo gevaarlijk: inhalen van links en van rechts, je weet nooit wat iemand gaat doen. Ik vind het eng. In Barstow hebben we de afslag genomen om even naar toilet te kunnen bij Mc Do en daar op internet het adres te kunnen opzoeken. Helaas was daarnaast ook een opgewaardeerd route 66 restaurant en dus alle parkings bezet met bussen touroperaters. Vreselijk. We zijn dan in het benzinestation ertegenover geweest en hebben daar ons taartje op gegeten dat we gisteren gekocht hadden: het was superlekker helemaal opgevuld met kersen. Geen wifi, maar de Tom Tom kende de naam van het hotel al zelf. Daarna weer nog anderhalf uur in de auto met af en toe file owv wegenwerken. We zagen wel weer een enorme lange trein met wel 100 wagonnen. Gewoon te lang om op de foto kunnen. Verder ook nog oneindig veel windmolens bij elkaar op enkele heuvelkammen en tot slot ontzettend veel zonnepanelen allemaal te ver om goed op foto te zien, maar tenminste wat te doen🤗 Eindelijk kwamen we toe in het hotel. We hebben hier een geweldige kamer, eigenlijk een appartement: 2 slaapkamers, 2 badkamers, een volledige keuken en zithoek. Nu we een mega ijskast hebben zijn we naar Walmart gereden en hebben daar een lekker slaatje gekocht, de kinderen vers stokbrood met Nutella! Ondertussen keken we naar de volgende HP film. Tegen 22u is iedereen gaan slapen want ik had barstende hoofdpijn die maar niet over ging. Morgen dagje Hollywood. Als het ontbijt ed meevalt blijven we misschien wel de hele tijd hier, we zien wel.

Dag 14: Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Vandaag werd een dagje Las Vegas strip, kwestie van 'we zijn hier nu toch'. Het ontbijt was heel lekker, maar we merken dat we steeds sneller vol zitten. Heel raar, maar goed voor de lijn☺️ Tijdens het ontbijt stond tv op, zoals gewoonlijk een megascherm, alle, schermen en het was Trump die een live speech gaf en zijn nieuwe vice president voorstelde: Mike Spence. Daarna kwam die ook nog een speech geven. Het gekke was dat er geen scheldwoorden gebruikt werden. Hillary werd wel eens genoemd, maar het viel best mee. De vice president werd naar voor geschoven als ideale man, 31 jaar gelukkig getrouwd, nog marineofficier geweest, zelfstandig advocatenbureau geleid, 3 kinderen van in de 20.... Op het einde kwamen ze ook allemaal het podium op: alle vrouwen om ter slankst en om ter mooiste langste haren. Gelijk een reclamebladcover. Op tv zien we hier trouwens dagelijks reclame van beide kandidaten. Blijkbaar hebben ze zelf niks positiefs over te brengen, dus tonen ze filmpjes van de ander waarin ze die afbreken. Die van Hillary is het langste en gemeenste eigenlijk. Als we hier praten met mensen horen we dikwijls dat ze geen van beiden geschikt vinden en dus ook niet gaan stemmen. Als we hen vertellen dat wij stemplicht hebben, vallen ze achterover. Ze zijn blij dat zij niet moeten kiezen tussen 2 slechte kandidaten horen we dan. In Las Vegas hebben we de auto geparkeerd bij Hooters, niet ver van de strip. Daar kan je de hele dag gratis parkeren, bij de andere hotels was het meestal enkel het eerste uur. Charlotte wou graag eens 'grondig' deze kant van de Strip bezoeken. Die hadden we vroeger al eens gedaan, maar eerder vluchtig. Ook al waren ze toen nog klein, ze herinnerden zich toch nog veel. Toch fijn om dat te ondervinden, dat de reizen toch ook echt iets nagelaten hebben. Marie-Laure was toen immers pas 8. We begonnen in de hete zon te stappen naar Luxor. Er stond opvallend veel wind; het was natuurlijk hete, maar het gaf toch een iets verfrissender gevoel. In Luxor hebben we de hall ingekeken: nog steeds dezelfde exhibitions als 6 jaar geleden, van Titanic en Bodies. Wel heel mooi, maar ik wist niet dat ze zo lang, of misschien wel permanent bleven. We namen de lift naar het 30ste om van daaruit binnen in naar beneden te kunnen kijken. Dat laatste ging niet, maar toen we verdiep rond liepen, waren ze een suite aan het kuisen: oh jee! Echt eentje uit de films. Met een grote salon, een glazen eettafel, nog een tafel met stoelen en verder konden we niet zien ☺️ De ramen waren allemaal schuin, nl. de wanden van de pyramide. We waren al aan het gokken wie hier zou logeren, toch niet Blink182? Die zijn momenteel namelijk hier. Ik had als enige via de spiegeldeur gezien dat er een trolley lag met een jongenstshirt op en een pet. Net op dat moment kwamen de bewoners er aan: 2 eerder sjofel geklede mannen. Toch een beetje een teleurstelling, en waarom in godsnaam huren die zo een groot appartement? Goed, we wilden toch graag een kijkje van boven naar beneden , dus we namen de lift naar het 22ste. Dat was allemaal niet zo simpel want de ene ging van 1 tot 5 , de andere van 22-30 enz. Eigenlijk het principe van in New York. De lift trilde ook erg heen en weer omdat hij schuin omhoog ging. Er werd natuurlijk nog even gediscussieerd over hoe die wel bewoog toen we daar zo stonden op het 22ste en de liftschacht zagen. Het was een machtig zicht, ik werd er draaierig van, zo hoog dat dit was! Per verdieping was er wel maar één plaats met liften, dus we zagen ons daar al sleuren met al onze bagage, zo'n hele verdieping ver.🤔 Er stond al een lange rij bij de checkin ondertussen. Van daaruit zijn we binnendoor naar Mandala Bay gestapt. Daar hebben ze haaien zitten en die hadden we nog nooit gezien. Er leek maar geen eind te komen aan deze weg, zo lang! Gelukkig wel in de airco. We liepen door de shops en een was echt een hele toffe bij. Ze verkochten originele memorabilia van films, rocksterren ed. Zo hing er een originele gitaar van Kurt Cobain, ingekaderd en alles, gesigneerd ook. Fantastisch! Prijskaartje: 12500$, wel gratis verscheping naar je thuis. Hahahaha! Dat had er nog wel bij gekund. Als je dat hebt hangen, echt geweldig toch? Er hing ook veel van James Bond en wat nog? De jongens hadden weer geluk: er hing een ingekaderde gesigneerde LP van The Ramones, maar 1600$. Zo hebben we nog vanalles daar gezien, echt de max! In Amerika zie je toch vanalles. Zo kwamen we een winkel tegen met aan de ingang links 2 poppen: Trump en Clinton. Dan kon je een foto nemen bij je favoriet. Rechts stond Obama in z'n eentje. Wel, Trump heeft hier ontzettend veel bijval. Sommige mensen namen zelfs de nek van Hillary vast en wilden zo op de foto. Echt gekke toestanden. Ze verkochten ook vanalles van de campagnes: Dump Trump dingen of Hell no Hillary. Zalig om in rond te snuisteren en de gekte te ontdekken die in België gewoon ondenkbaar is. Uiteindelijk kwamen we aan in Mandala Bay, het volgende megahotel dus. Dat moesten we helemaal tot aan het einde lopen voor de sharks. Voor de niet-kenners, dat zijn dus kilometers he! Zo liepen we voorbij de hotelzwembaden die gigantisch groot waren, de zee werd nagedaan in het ene, het andere was een wild waterrivier en dan nog een 'gewoon' met gekke vormen. Mensen lagen wel als mieren op elkaar, niets voor ons. Bij de sharks aangekomen bleek dat ze niet (meer) gratis waren: 20$ pp. Ja, daaaag, dan gingen we wel weer weg😃. Het hele eind dus terug gestapt. Gelukkig kwam je geregeld een wc tegen waar je ook weer hypermoderne dingen zag. Het casino moesten we ook door natuurlijk en het was gigantisch! Deze keer geen controle, dus we konden er gewoon tussendoor lopen. De kinderen konden ook eens op een stoel gaan zitten en doen alsof. Toch een speciaal publiek, die gokkers. Bovendien viel op hoeveel ervan zaten te roken. Het roulettespel zoals ze tonen op tv is nog altijd leukst om zien vind ik. Die croupiers die zo de jetons bij zich harken en de kaarten heel snel omdraaien. Leuk! Ondertussen waren we weer in Luxor en moesten we enkele keren de weg vragen naar het volgende hotel Excalibur. Ook dit bereikten we ondergronds. Hier waren zelfs rolbanden aangelegd om de afstand te overbruggen. We waren echt alweer vergeten hoe echt mega groot hier alles is. Je weet het natuurlijk nog, maar opnieuw zien bracht toch steeds nog verwondering teweeg. Hier hebben we ook door het hele grote casino gelopen, wat foto's getrokken en zo weer via shops en foodcourts naar New York New York geslenterd. Het valt ons trouwens op dat het eten echt veel duurder geworden is. Vorige keer aten we hier voor 2 $ een large hotdog en nu was een kleintje al 7! Oh ja, en voor een sausje er op was het telkens nog een dollar erbij. Dat is toch echt van het goede teveel. De racebanen bij NY NY gingen niet ofwel zat er niemand in. Ze zien er van dichtbij wel spectaculair uit! Ook hier weer een groot casino, maar die hadden we ondertussen al genoeg gezien. We zagen door het gigantische raam daar wel dat de winkels aan de overkant ons wel aanstonden, dus we spraken af om tot Hard Rock Cafe te gaan en niet verder. Ik werd al serieus moe. We moesten hiervoor naar buiten en het was heel warm maar nog steeds erg winderig. De natte stoom die door de winkels op het voetpad werd geblazen werd gewoon weggeblazen en hielp dus niet. De eerste winkel was Adidas. Marie-Laure wil al heel lang een speciaal model, maar ik vond ze in Athene, waar we ze zagen echt te duur. In België vond je ze enkel online en ook voor dezelfde hoge prijs. En kijk: wat zagen we hier staan? Dé special edition! En dan nog wel aan de helft van de prijs van bij ons. Er werd er eentje heel erg gelukkig met haar nieuwe paar stappers! En het is niet eens een outletstore, gewoon de retail. Daarnaast lag de M&M store, dus ook daar maar even naar binnen. Maar oh zo druk! Toch even gaan kijken naar de verschillende soorten die ze hebben: 125 kolommen stonden er, alweer gigantisch. Dan waren we eindelijk in het Hard Rock Cafe beland. Drie verdiepingen vol memorabilia: de jongens kregen er weer niet genoeg van😱 Er hing hier ook echt wel heel veel. We mochten zelfs op de bovenste verdieping waar ze soms optredens geven. Moesten we toch zelf ook even op het podium kruipen, net kleine kinderen☺️ In de shop vond Victor een tshirt en al een muts voor deze winter, Charlotte een topje en Luc een sleutelhanger. Weer een zak rijker om te dragen. Van hieruit zijn we terug naar de auto gestapt en dan nog eens langs het Welcome to Las Vegas sign gereden. Daar stond weer een hele rij! We hebben er niet op gewacht en hebben langs de zijkant een foto genomen, gewoon als souvenir. Daarna trakteerde Charlotte ons op een McDo's ijsje en Frappé. Dankjewel meid! Bij het hotel aangekomen zijn we in de Walmart nog wat boodschappen gaan doen. Ieder koos voor zichzelf wat hij wou eten op de kamer, lekker gemakkelijk. Ondertussen waren het allemaal celebraties roddels op tv, echt om te lachen hoe ze hier doen. Dan hebben we nog wat blog gedaan en naar een Harry Potter verder gekeken. Dat was alweer een tijdje geleden. Het was een leuke extra ongeplande dag vandaag!

Dag 13 : Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Aantal miles gereden:  3 miles Hoogste temperatuur vandaag: 107 °F

Vandaag werd een lui dagje, dus besloten we een uurtje later op te staan. We moesten immers nog tijd hebben voor het ontbijt. Want inderdaad, het was aangepast aan onze wensen vandaag🤗. Dat was alvast een goed begin. We checkten of er ideëen waren binnengekomen van leden van het AllesAmerika forum over mogelijke aanpassingen aan ons rondje. Helaas hebben we die zaken al gedaan de eerste week. In elk geval hadden we nog een dag over vooraleer we in LA moeten toekomen. Dus kwam Charlotte met het idee om nog een nacht hier te blijven en morgen naar Las Vegas te gaan - na gisteren vonden ze het toch wel jammer dat het er niet van gekomen was. Overmorgen kunnen we dan rechtstreeks van hier naar LA rijden. Dat was best een goed idee! Van de nood een deugd maken heet dat zeker?
Dus zijn we aan de lobby nog een nacht gaan bijboeken. Zonder aarzelen zei ze nu uit zichzelf dat het weer het voordelige tarief was: joepie2!
Daarna heb ik met mijn moeder gebeld: altijd die korte berichtjes is toch iets anders dan elkaar in 't echt te horen. Dat dat via wifi gratis kan is eigenlijk super. Daarna hebben we allemaal wat aan het zwembad gelegen en de route besproken die Luc gevonden had terwijl ik aan het bellen was☺️ En waarbij we geen hotels moesten herboeken. Ik blijf nog altijd bang van het niet bereikbaar zijn, maar in een state park bij LA kan het evengoed zijn dat je geen ontvangst hebt, toch?
Dus laten we alles zoals het was, maar doen gewoon minder dingen op een dag, nl enkel de wegen die open zijn. Maar dan hebben we toch al een idee van die parken en of het de moeite is om in een andere periode later eens terug te komen🤔
En we kunnen ons weer focussen op vakantie hebben ipv beslommeringen die we anders in het gewone leven al genoeg hebben.
Na het zonnen en wat zwemmen in het voor ons ijskoude water (waarschijnlijk zouden we het in België lekker warm gevonden hebben!) heb ik een wasje gedaan. Toch tijd genoeg ervoor en hebben we weer wat proper ondergoed en kousen.
De kinderen hadden zin in pizza, dus pizza zou het worden! Helaas zijn er enkel afhaalpizzeria's, dus hebben we de pizza's meegenomen naar het hotel. Daar kregen we bestek en bordjes. Op bed hebben we zo gegeten en naar het nieuws gekeken waar we de gruwelijke beelden zagen van de terreuraanval in Nice en de staatsgreep in Turkije. Wat een ellende alweer! En telkens weer in Europa, zo dichtbij...
Daarna typte ik de blog nog en zocht Luc de foto's uit van de voorbije dagen, terwijl we naar America's got talent keken dat zoooooo veel leuker en spectaculairder hier is dan bij ons😂
Nog even buiten gekeken voor alle lichtreclames nog eens te zien, en dan was het alweer bedjestijd...

Dag 12: Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Pahrump Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: 106°F

Wat was dit een vervelende dag voor in een vakantie mee te maken. Het ontbijt begon al pover. Het hotel zelf is wel ontzettend modern, groot en erg mooi. Alles splinternieuw. Misschien waren onze verwachtingen dan te hoog? Maar ja, wij zijn gewone mensen en hoeven geen cheeseomelet of Grieks yoghurt of blauwebesssenconfituur😱 Ach ja, morgen zou het ontbijt wel beter zijn, want ze wisselen dagelijks af met iets anders. Het was waarschijnlijk gewoon een voorteken... Na het ontbijt zijn de kinderen op de kamer gebleven om de sociale contacten met het thuisland wat te onderhouden. Luc en ik zijn naar de eerste bandengarage gereden die we hier gisteren gezien hadden. Daar moesten we eerst een volgnummer nemen, dan zouden we om 12.30u terug moeten komen om eventueel te weten of ze de band konden maken. Nou zeg! Na een beetje aandringen wou een technieker onder de auto kijken welke maat van band we nodig hadden. Toen zei de baas direct van die hebben we niet en daarbij een rental company wil altijd een nieuwe band. Hij toonde een andere firma even verder op de weg. Ik vroeg nog of we de maat van de band even mochten weten. Nee, dat mocht niet, de anderen moesten ook hun job maar doen. Ok dan. In de andere bandengarage waren ze veel vriendelijker, ook toen ze hoorden dat we eerst aan Hertz moesten vragen of de offerte goed was. We kregen een officiële offerte: 298$ was het voor een nieuwe band incl afstellen, werkuren en tax. Toen begon het bellen en doorverbinden en nog eens bellen... Bleek dat de roadservice geen goedkeuring kon geven, daarvoor moesten we bellen naar de verhuurders op LAX want het was hun auto enz. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we naar Las Vegas, ongeveer 100 km van hier, konden rijden om de auto om te wisselen voor exact dezelfde. Ze hadden er zo een staan, incl satellietradio en hij was voor ons gereserveerd. Dus gingen we het aangename aan het vervelende koppelen en ook nog maar eens de strip in LV een bezoekje brengen. De kinderen opgehaald, auto volledig leeggemaakt en op weg. Alles had net z'n eigen plekje zo wat gevonden, nu moesten we het omruilen. In Las Vegas Airport aangekomen, gaven we de auto af en vertelden van de lekke band: of de auto soms in een zandstorm gestaan had omwille van het vele vuil? Ja, dat was zo zeiden we. Ook niet gelogen eigenlijk. Hij ging even overleggen met iemand en kwam toen met een papier af dat het ok was. Sleutels achter gelaten en wij op weg naar het kantoortje van Hertz Gold Members in diezelfde ondergrondse garage. Waar we de nieuwe wagen konden afhalen? He? Ze wisten van niks! Er had niemand gebeld! Had de man aan de telefoon zomaar gelogen? Terwijl Luc aan de lijn hing had hij - zogezegd - naar LAS gebeld omdat we zeker wilden zijn dat we niet voor niks heen en weer reden! Oh wat waren we kwaad! Daar stonden we dan. En nee, ze konden ook geen andere meegeven want ze hebben nooit zo'n groot model in stock. Ok, we hadden op hun website gelezen dat er 23 kantoren waren in LV van Hertz. Konden ze misschien rondbellen of een daarvan dan toch een FullSize Suv had staan? Nee, dat had geen zin want zij waren leverancier van al die kantoren! Oh jeetje, wat een ellende zeg. De manager was er al direct bijgehaald, hij wist ook van niks. Hij kon een minivan meegeven en dan de dag erna om onze eigen SUV komen die ze zouden gemaakt hebben tegen dan. Dan moesten we weer heen en terug! Dus na wat gediscussieer hebben ze de band dan onmiddellijk gemaakt. Bijgevolg hebben wij daar met 5 op 4 zeteltjes zitten wachten in dat kantoortje tot 17u. En als we een klacht wilden indienen of een korting vragen moesten we dat in LAX regelen als we daar de auto inleveren. Zij zouden dat zeker geven, maar kunnen niet over dit dossier gaan... makkelijk praten dan! Toen was iedereen het zo kotsbeu en zijn we naar ons hotel terug gereden. Om er toch niet helemaal een verloren dag van te maken, hebben we op de terugweg Red Rock Canyon Conservation Area bezocht. Dat lag toch op de weg. Het is een asfalten loop die je moet volgen met verschillende uitzichtspunten. De eerste waren de mooiste. Eindelijk zagen we nog eens rode rotsen! Die zijn toch echt mooi. De zon begon onder te gaan, dus de gloed op het rood en wit was prachtig. Het was wel nog altijd bloedheet, dus een verre wandeling zat er niet in. Bovendien was het al laat en sinds het ontbijt hadden we niks meer gegeten. We zijn toch nog enkele keren uitgestapt om te genieten van het uitzicht, maar iedereen was moe en suf. Toch konden we nog enkele mooie foto's maken. Kortbij het hotel is een casino met een buffet, dus we wilden wel eens gaan eten. Maar eens binnen zag eht er toch niet zo smakelijk uit. Omdat de Chinees ons gisteren zo goed bevallen was en we allemaal echt honger hadden, hebben we ook vandaag gekozen voor het Chinees buffet. Ondertussen hadden we toch weer een klein beetje Las Vegas' gevoel gehad :) In de kamer hebben we dan naar de route gekeken en wat we konden en/of moesten veranderen. De lekke band kwam van een nagel, dus dat kan je overal tegenkomen, maar het feit dat er geen bereik was had me toch de stuipen op het lijf gejaagd eigenlijk. In elk geval hebben we dit hotel voor een extra nacht geboekt. Naar Beatty rijden had geen zin meer omdat de wegen in Death Valley die je van daaruit kan doen allemaal afgesloten zijn. Na kort aandringen kregen we zelfs een fikse korting: lekker mee genomen! Er mag ook eens wat goed gaan. De ene knie van Marie-Laure is immers weer beginnen etteren ook, dus moest speciale verzorging van voor af aan. Toen Luc nog eens nakeek hoeveel dirtroads er eigenlijk nog in onze verdere reis zaten, kregen we te zien op de websites van die parken dat heel wat wegen niet meer berijdbaar waren. Oh nee! Het had dus geen zin om daar nog naartoe te gaan dan. Maar wat dan in de plaats? En dan moesten we daar nog hotels voor vinden ook. Het is altijd al zo'n zoektocht.... Met een wrang gevoel is iedereen gaan slapen. We hadden beslist om alles wat te laten bezinken en morgen rustdag te nemen in het hotel.

Dag 11: Lone Pine - Pahrump

Hotel: Holiday Inn Express Pahrump  Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag: _ °F

Het ontbijt was hetzelfde als gisteren, alleen was de yoghurt wel geleverd ondertussen. Mijn kommetje noten, cranberries ed smaakte ook prima. Gisteren een beetje de taken voor 's morgens herverdeeld, waardoor we goed voor tijd konden vertrekken! Ik heel blij🤗 Na een tankbeurt vertrokken we echt op pad naar Death Valley. We gingen zeldzame dingen bezoeken, die totaal niet toeristisch zijn, dus het werd rijden op coördinaten. Weeral een goede test voor onze Tommie. Het eerste wat op de planning stond was een foto nemen bij de Joshua Tree die het album van U2 uit 1987 siert. Maar ja, fan van het eerste uur konden we dit niet missen, ook al was hij ondertussen omgevallen. We stopten waar volgens de coördinaten de boom moest liggen. 't Is te zeggen, ongeveer, want we moesten natuurlijk langs de baan parkeren. We liepen alle 5 de dorte in, begroeid met stekelige struiken. Heel dikwijls zag je gaten, waarschijnlijk slangenholen. Dat ik sandalen aanhad, was duidelijk geen goed idee. Na een tijdje hadden we nog niks gevonden, en iedereen begon een beetje verspreid rond te lopen. Ik bleef in het midden wat zoeken zodat ik iedereen in het oog kon houden en we niemand zouden verliezen. Na een dik uur zoeken in de hitte moest iedereen naar de auto terugkeren. Iedereen vond het superjammer voor Luc. Op de radio was het net, heel toepasselijk, I still haven't found what I'm looking for van U2. Dit gaf ons weer wat energie en na veel drinken besloten we er nog één keer voor te gaan met de kompas app op de iPhone. Af en toe begaf de app het, dus was het toch op gevoel. En kijk, blijkbaar weten we allemaal goed wat loodrecht betekent, want na een half uurtje stappen zagen we hem liggen: super! Fans hadden allerlei memorabilia erbij gelegd, er lag zelfs een grijze koffer met allerlei kleine dingen in. Er lagen veel concerttickets bij, een tshirt van hun lp, de cd zelf enz. We snapten niet dat je dat daar legt en het niet liever gewoon bijhoudt als souvenir. Deze dag kon al niet meer stuk, dachten we toen🤔 Daarna reden we Death Valley NP in en trokken weer een foto van het bord. Daar stopte net een bende motoren, heel ruige types en die wilden natuurlijk dat Charlotte een foto van hen trok met z'n allen. Van de hitte stonden de 3 meisjes hun schouders al vol zweetblaasjes, en de dag moest nog maar beginnen.... Het park zelf was weer prachtig door zijn afwisselende rotsen in kleur en begroeiing. Achter elke bocht zag je wel weer iets anders. Je kon van alles wel een foto nemen. Heel gek ook dat je sommige delen niet meer goed weet en andere je direct herinnert. We hadden besloten om deze keer een deel te bezoeken dat je enkel kan bereiken met een SUV. Nog voor het visitor center namen we dus al de afslag. Ook al was het een goede asfaltbaan, we kwamen niemand tegen. De eerste stop was via een unpaved road, bij het vroegere huis van Pete Aguereberry. Die had vroeger een mijn daar. Het was een korte wandeling ernaartoe, waarbij we Fransen tegenkwamen. De meisjes vonden het te warm en bleven in de auto. Je kon nog het huis binnen gaan en de frigo en zijn bed nog zien. Echt heel cool. Hij had ook zelf een guesthouse gemaakt waar je ook in kon en de wc buiten. Dat was heel gek: in een hokje waren 2 wc's naast elkaar! En hij woonde daar alleen? De volgende stop was net om de bocht: de oude mijn. Iedereen ging mee en na een kleine klim kon je in de mijngang kijken. Wauw! Hoe cool was dit zeg! Er was niks aan gewijzigd, de sporen liepen er nog. Op de korte berg zelf zag je ook nog mijnschachten met een ladder in ed. Wij vonden het fantastisch om te zien ook al zag het er erg bouwvallig uit. Het kan zo in een western gebruikt worden! We reden verder via een dirtroad naar Aguereberry Point. Het was best een lang stuk, maar het rijden ging vlot over de steentjes. Wat we zagen toen we de bergkam bereikten was adembenemend mooi: je zag heel Death Valley met Badwater beneden. Je kon ook heel goed zien waar de overstromingen geweest waren: de weg was er niet meer zichtbaar zelfs! We keken rond en rond, het was fantastisch hier! Je kon nog even verder naar de echte top rijden, wat ik erg creepy vond, maar de rest vond dit net cool, dus is Luc naar boven gereden over de smalle baan. Ik kneep ze dus voortdurend, maar we raakten goed boven. Dit is zeker het mooiste punt van heel het park! We namen een heleboel foto's en genoten van de pracht van de natuur. Wat zijn we toch klein! We reden veilig de weg terug tot op de asfaltbaan op weg naar de volgende afslag. Plots begon een lichtje te branden: te lage bandendruk. Oh nee, het zal toch niet....? Inderdaad, platte band rechts achter! Zo stom! Er zat niks anders op dan proberen via de handleiding het reservewiel te plaatsen. Mijn motor begon al te draaien: eten nagenoeg op, drinken ook, geen gsmbereik... wat gaan we doen als ons dit niet lukt? Alle bagage moest eerst uit de koffer gehaald. Toen bleek ook nog dat het reservewiel onderaan de auto hing via een ketting! Oh jee, dit systeem kennen we niet. Maar stap voor stap lukte het Luc toch om het via een zelfgemaakte krik naar beneden te halen en van onder de auto te krijgen. De wieldoppen los krijgen ging heel moeizaam en de staaf stond op het punt te begeven toen Luc er zijn hele gewicht met zijn voet moest opzetten. Hier zouden we nog wel een tijdje bezig zijn😩 Er kwam ook totaal niemand voorbij! Oh jee! Ik werd al goed wanhopig, maar dacht, zal het maar niet tonen... achteraf had iedereen hetzelfde gedacht☺️ Net op het moment dat het niet goed meer vooruitging, kwamen er 5 Bugattis voorbij gereden. De kinderen ze maar tegenhouden, maar dat deden ze niet. Enkel de laatste en die zei: de volgende auto zal jullie wel helpen. Wat is dat nu? Maar daar kwam hun supportteam al de heuvel om! Joepie! Zij hadden professioneel gereedschap bij, dus wiel eraf na de juiste maat van sleutel te halen uit hun camionette. Dan haalden ze hun krik boven. Maar oh jee, die kreeg onze auto niet hoog genoeg omhoog om het wiel erop te zetten. Tja, een Bugatti is ook nét geen high clearance natuurlijk😂 de krik bij onze eigen SUV voldeed ook niet. De auto stond nl. op een lichte helling. Uiteindelijk haalden ze een houten palet boven, daar onze kruk op en die van hen als extra steun en zo lukte het de mannen om het reservewiel erop te zetten. Wat waren we blij dat we geholpen waren! De rest van de planning zagen we niet meer zitten en we zijn dan rustig terug gereden met het tijdelijke wiel en zijn niemand meer tegengekomen tot we op de hoofdbaan naar Furnace Creek waren. En als bij wonder wist de radio weer wat wij voelden want opeens klonk er Everything Will Be Alright van The Killers door de luidsprekers. Wat een geluk dat Bugatti net op onze baan zijn auto's kwam testen zeg! Het Visitor Center was al gesloten, maar het was toen nog altijd 47 graden zei de thermometer daar. Alle lege flesjes weer opgevuld met water en frigobox in en verder op weg naar ons hotel in Pahrump. Daar kwamen we pas laat toe uiteraard. We hebben ingecheckt en zijn doodmoe bij de Chinees buffet gaan eten. Dat smaakte dubbel zo lekker, beseffend dat we allemaal ok waren. Daarna nog naar de Walmart geweest om brood en een doos Cornflakes: ons overlevingspakket dat vanaf nu altijd meegaat👍 Dan nog gebeld met Autoeurope via wie we de auto gehuurd hadden. Die stuurden ons na veel geleuter door naar Hertz zelf. Hertz maakte enkel een dossier aan, overdag moest er opnieuw gebeld worden. Het was al na middernacht toen iedereen kon gaan slapen.